II SA/Lu 229/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 maja 2008 r. sprawy ze skargi Z. W., J. K. i W. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki oddala skargę. . Przedmiotem skargi Z. W., J. K. i W. K. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. odmawiającą nakazania rozbiórki schodów zewnętrznych wybudowanych przez J. P. na działce nr [...], prowadzących do atelier fotograficznego w budynku zlokalizowanym przy ulicy N. nr 77 w L. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie administracyjne o następującym przebiegu. Pismem z 1 września 2005 r. wyżej wymienieni skarżący zawiadomili Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o fakcie samowolnego wykonania przez B. i J. P. schodów na działce nr [...] należącej do budynku posadowionego przy ul. N. 81, której są współwłaścicielami. Pismo zawierające żądanie likwidacji wybudowanych schodów złożyło również P.W. K. sp. jawna - M. K., K. K. będące zarządcą Wspólnoty Mieszkaniowej ul. N. 79/81/81A. Następnie po wcześniejszym zawiadomieniu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał w dniu 14 marca 2006 r. oględzin działek nr 15 i 16 i ustalił, że inwestor J. P. legitymuje się decyzją udzielającą pozwolenia na roboty budowlane związane z adaptacją lokalu mieszkalnego na atelier fotograficzne. Od strony południowej istniejącego atelier wybudowane zostały schody wejściowe wraz z podjazdem dla osób niepełnosprawnych. Według zarządcy nieruchomości schody wybudowane są na działce nr 16, natomiast według oświadczenia inwestora w momencie otrzymania pozwolenia, teren na którym wybudowano schody należał do Skarbu Państwa, stąd nie było konieczności uzgadniania budowy schodów ze wspólnotą mieszkaniową, która istnieje od 2003 r. Przywołaną na wstępnie decyzją z dnia 18 lipca 2006 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207 poz. 2016 ze zm.) - dalej zwanej Prawem budowlanym odmówił wydania nakazu rozbiórki przedmiotowych schodów. W uzasadnieniu organ wskazał, że wybudowanie schodów stanowi nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, co nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Kwalifikacji przedmiotowego odstąpienia wynikającego z różnicy poziomów dokonał projektant, co znajduje potwierdzenie w zapisach dziennika budowy. Odwołanie od tej decyzji złożyli Z. W. i J. K. zarzucając naruszenie prawa poprzez uznanie zaistniałego odstępstwa za nieistotne. Odwołujący wskazali, że inwestor wybudował schody na działce należącej do Wspólnoty Mieszkaniowej ul. N. 81 (której są członkami) bez uzyskania jej zgody. Działanie takie narusza prawo własności członków Wspólnoty, którzy wykupili lokale mieszkalne na własność. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po ponownym rozpatrzeniu odwołań decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach tej decyzji organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu I instancji, iż wykonanie stopni schodowych zewnętrznych w ścianie szczytowej budynku wynikające z różnicy poziomów parteru i istniejącego terenu, a nie ujętych w projekcie budowlanym adaptacji lokalu mieszkalnego na atelier fotograficzne, stanowi nieistotne odstępstwo, nie wymagające decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Zdaniem organu odwołujący, mogą dochodzić swych roszczeń z tytułu naruszenia własności na podstawie przepisów kodeksu cywilnego. Decyzja z [...] lutego 2008 r. została zaskarżona przez Z. W., J. K. i W. K. reprezentowanych przez radcę prawnego skargą sądowoadministracyjną. Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania sądowego, zarzucili decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 36a Prawa budowlanego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a także przepisów postępowania, w szczególności art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niezbadanie wszystkich okoliczności sprawy. Uzasadnienie skargi podnosi, że organ odwoławczy wadliwie zaakceptował rozstrzygniecie organu I instancji i przyjął, że wybudowane schody stanowią nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego. Zatwierdzony projekt przewidywał wejście z istniejącego poziomu terenu, a późniejsza budowa dwóch stopni przy drzwiach wejściowych stanowi zupełnie nowe rozwiązanie techniczne, które w istotny sposób odbiega od pierwotnych założeń budowlanych. Z tego powodu schody i pochylnię należy uznać za odrębne zamierzenie inwestycyjne, które stanowi zwykłą samowolę budowlaną podlegająca rygorowi art. 48 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżących organy rozstrzygające pominęły fakt, iż przedmiotowa konstrukcja została wzniesiona z naruszeniem granic sąsiedniej nieruchomości. Schody znajdują się bowiem na działce nr 16, należącej do Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. N. 81 w Lublinie, do której przynależą skarżący. Inwestor nie posiadał i nie posiada prawa do dysponowania tą działką na cele budowlane, co stanowi, że nie mógłby on uzyskać pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Brak zgody właścicieli na przeprowadzenie na ich działce jakichkolwiek prac budowlanych jest podstawą do wydania decyzji o rozbiórce budowli wzniesionej tam wbrew ich woli. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu ograniczył się do podtrzymania stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenia, że skarga nie zawiera nowych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Skarga podlega oddaleniu jako wniesiona przez podmioty, które nie mają w sprawie interesu prawnego. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny (oraz prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi - art. 50 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie "interes prawny" nie zostało jednak zdefiniowane w przepisach kodeksu. W orzecznictwie i doktrynie w zasadzie jednolicie przyjmuje się, że interes prawny winien być rozumiany jako zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 1999 r., sygn. IV SA 1693/97). Innymi słowy, stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. III SA 1876/99). W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skargę wnieśli członkowie Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. N. 81 w Lublinie. Niesporne jest również to, że przedmiotowa (będąca istotą sporu) inwestycja jest zlokalizowana na działce należącej do tej Wspólnoty. Wynika to wprost z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Warto również zwrócić uwagę, że sporządzający skargę pełnomocnik zawodowy występował, jak wynika z brzmienia samej skargi, jak i dołączonych do niej pełnomocnictw wyłącznie w imieniu członków Wspólnoty. W tej sytuacji z uwagi na przywołane fakty, należało udzielić odpowiedzi na pytanie czy skarżący, będący właścicielami lokali położonych w tym budynku, oznaczonym nr 81 i posiadający prawo do współwłasności działki nr 16, posiadają interes prawny do zaskarżenia decyzji. W ocenie Sądu odpowiedź na tak postawione pytanie musiała być przecząca, o czym świadczą poniżej przedstawione argumenty. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż interes prawny właściciela lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość nie może być rozważany w oderwaniu od przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Ustawa ta określa, obok sposobu ustanawiania odrębnej własności lokali, prawa i obowiązki właścicieli tych lokali oraz zarząd nieruchomością wspólną. Zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 tej ustawy w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi przysługuje udział w nieruchomości wspólnej, którą stanowią grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Konfrontując powyższe z istniejącym w sprawie stanem należy wskazać, że skarżący (Z. W., J. K. i W. K.) są istotnie właścicielami lokali położonych w budynku przy ul. N. 81 odpowiednio oznaczonych nr 17, 5 i 4, stanowiących odrębną nieruchomość, a nadto współużytkownikami wieczystymi nieruchomości w odpowiednio 5813/161981, 5776/161981 i 5072/161981 częściach oraz współwłaścicielami w takim samym udziale części wspólnych budynku i urządzeń, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali. Natomiast art. 6 ustawy o własności lokali stanowi, że wspólnotę mieszkaniową tworzy ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości oraz, że wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. Zgodnie z treścią art. 19 wymienionej ustawy jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych, należących nadal do dotychczasowego właściciela, nie jest większa niż siedem, do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności. Z kolei zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 tejże ustawy, jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą, a poszczególnymi właścicielami lokali (art. 21 ust.1). Prawo cywilne wyróżnia trzy rodzaje podmiotów występujących w stosunkach prawnych. Są to osoby prawne, osoby fizyczne i tzw. ułomne osoby prawne. Osobami prawnymi są Skarb Państwa i jednostki organizacyjne, którym przepisy szczególne przyznają osobowość prawną (art. 33 k.c.). Ułomne osoby prawne to jednostki organizacyjne niebędące osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną. Do jednostek takich stosuje się odpowiednio przepisy o osobach prawnych (art. 331 k.c.). Zdolność prawna to zdolność do bycia podmiotem praw i obowiązków. Co do zasady różnica między osobami prawnymi a osobami fizycznymi i ułomnymi osobami prawnymi polega na sposobie reprezentacji tychże osób w stosunkach zewnętrznych. Osoba fizyczna może działać samodzielnie lub przez przedstawiciela. Ułomne osoby prawne mogą działać poprzez osoby fizyczne tworzące ułomną osobę prawną lub przez przedstawiciela. Osoba prawna działa przez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i w opartym na niej statucie (art. 38 k.c.). Opisany wyżej klasyczny sposób reprezentacji doznaje jednak pewnych modyfikacji. W wyroku z dnia 15 lutego 2006 roku, sygn. akt I ACa 778/05 (OSAB 2006/1/12) Sąd Apelacyjny w Białymstoku wyraził pogląd, że "Na tle kodeksowej regulacji zawartej w art. 331 § 1 kodeksu cywilnego (...) przyjęto zasadę, że do jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną, stosuje się odpowiednio przepisy o osobach prawnych. Wiąże się z tym, zarezerwowana dotychczas dla osób prawnych, możliwość powołania organów i uchwalenia statutu (art. 38 k.c.)". Wskazać jednak należy, iż ustawodawca wprost przewiduje w określonych sytuacjach możliwość powołania zarządu dla ułomnych osób prawnych. Ułomną osobą prawną jest przykładowo spółka partnerska (patrz: w szczególności art. 96 i 97 k.s.h. dotyczące reprezentacji). Drugim takim przypadkiem, gdzie ustawodawca przewidział, iż w imieniu ułomnej osoby prawnej działa zarząd jest wspólnota mieszkaniowa. W odniesieniu do tzw. dużej wspólnoty mieszkaniowej, ustawodawca przewidział obowiązek powołania zarządu. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 10 grudnia 2004 roku, III CK (OSNC 2005/12/212) Sąd Najwyższy stwierdził, że wspólnota mieszkaniowa ma nie tylko zdolność sądową, ale też przyznaną przez ustawę zdolność prawną, skoro może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania. Art. 331 § 1 k.c, z którego wynika, że do jednostek organizacyjnych niebędących osobami prawnymi, którym ustawa przyznaje zdolność prawną, stosuje się odpowiednio przepisy o osobach prawnych dotyczy także wspólnoty mieszkaniowej, której ustawa przyznaje zdolność prawną (art. 6 omawianej ustawy). Właściciel mieszkania w budynku składającym się z wielu mieszkań z mocy ustawy jest członkiem wspólnoty mieszkaniowej. Celem ustawodawcy, który wprowadził tego rodzaju rozwiązanie było zapewnienie sprawnego zarządu w obiektach wielolokalowych, które stanowią własność różnych osób. Rozwiązanie to ma swoje dobre strony dla członków wspólnoty, ale wiąże się też z pewnymi ograniczeniami ich indywidualnych uprawnień. Nabywając lokal wchodzący w skład wspólnoty mieszkaniowej nabywca musi mieć świadomość obowiązujących rozwiązań prawnych w tym zakresie. A zatem należało uznać, iż przytaczane przepisy omawianej ustawy stanowią, że w sprawach dotyczących nieruchomości wspólnej, kierowanie i reprezentowanie należy do wspólnoty mieszkaniowej, reprezentowanej przez zarząd. Czynności prawne, czynności faktyczne oraz załatwianie spraw przed urzędami i sądami, odnoszące się do nieruchomości wspólnej, należą zatem do kompetencji wspólnoty mieszkaniowej, która reprezentuje interesy właścicieli lokali. Przepisy te wskazują ponadto, że rozstrzygnięcia administracyjne załatwiające sprawy dotyczące nieruchomości wspólnej, odnoszą się do praw i obowiązków wspólnoty mieszkaniowej. Spory między właścicielami lokali, a wspólnotą mieszkaniową, na tle ewentualnej niewłaściwej, czy nierzetelnej reprezentacji interesów właściciela lokalu przez wspólnotę, są bowiem rozstrzygane w drodze cywilnoprawnej (art. 25 ustawy o własności lokali). Tak rozumianą sytuację prawną właściciela lokalu wobec zarządu nieruchomością wspólną potwierdza przepis art. 27 zdanie drugie ustawy, z którego wynika, iż prawo i obowiązek właściciela lokalu, współdziałania w zarządzie nieruchomością wspólną, nie uchybia przepisom art. 21 ust.1 i art. 22 ust.1 ustawy o własności lokali. W sytuacjach zatem, dla których zastrzeżona jest kompetencja wspólnoty mieszkaniowej, za członków wspólnoty mieszkaniowej działa wyłącznie wspólnota. Do sytuacji takich należy podejmowanie czynności określonych w art. 21 ust.1 (prawnych, faktycznych i procesowych), odnoszących się do nieruchomości wspólnej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 stycznia 2008 r. II OSK 1912/06 niepubl.). Jak wynika z akt sprawy Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. N. 81 w Lublinie, jest reprezentowana przez Zarząd w osobach M. A. K.i K. K. prowadzących działalność gospodarczą pn. P.W. x s.c. z siedzibą w Lublinie, którym powierzono jednocześnie obowiązki zarządcy nieruchomością wspólną (patrz: protokół zebrania Wspólnoty z dnia 17 grudnia 2003 r. k. 45 akt admin.). Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, iż w sprawie niniejszej podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi był Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy u. N. 81 w Lublinie. Jak wynika z akt sprawy Zarząd Wspólnoty brał czynny udział w postępowaniu (składał pisma, doręczano mu wydawane decyzji i informowano o czynnościach podejmowanych w sprawie). W związku z tym bierna postawa Zarządu Wspólnoty przejawiająca się brakiem wniesienia odwołania, a następnie skargi sądowej nie może przenosić prawa reprezentacji Wspólnoty na poszczególnych jej członków. Nadto należy wskazać, że zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o własności lokali do podjęcia przez zarząd czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności. Odnosząc to do przedmiotowej sprawy, należy wskazać i nie może budzić sporu, iż budowa nawet niedużych obiektów budowlanych na wspólnej części nieruchomości jest czynnością przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością (art. 22 ust. 3 pkt 5), a więc wymagałaby stosownej uchwały właścicieli lokali. Jednakże zasada ta działa również w druga stronę, tzn. w sytuacji naruszenie przez osobę trzecią nieruchomości wspólnej uprawnionym do występowania w obronie nieruchomości wspólnej jest zarząd, który reprezentuje wspólnotę. Celem całościowego ujęcia omawianego zagadnienia należy również wskazać, że od zasady, iż członka wspólnoty reprezentuje zarząd istnieje odstępstwo. Odstępstwo to wynika z ukształtowanego w tej kwestii orzecznictwa sądów administracyjnych. W orzecznictwie tym wyrażony został pogląd, że w pewnych sytuacjach członek wspólnoty może samodzielnie występować jako strona postępowania administracyjnego. W wyroku z dnia 13 grudnia 1999 roku, IV SA 1996/97 (LEX nr 48720) wydanym w sprawie, której przedmiotem było ustalenie warunków zabudowy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "nie podziela stanowiska, iż we wszystkich sytuacjach za członków wspólnoty mieszkaniowej działa wyłącznie wspólnota, a w szczególności jej zarząd. Jeśli członek wspólnoty mieszkaniowej wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, to istnieje podstawa, aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może wystąpić także wspólnota. Skarżący wskazywał, iż jego interes prawny polega na zachowaniu prawa do przejazdu do garażu i interesu takiego nie można nie uznać za interes dający mu status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.". Natomiast w wyroku z dnia 21 lipca 2004 roku, sygn. akt IV SA 2061/02 (LEX nr 158921) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził pogląd, że "Jeśli członek wspólnoty wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, to istnieje podstawa, aby mógł wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której może wystąpić także wspólnota". Z kolei w wyroku z dnia 19 października 2004 roku, sygn. akt IV SA 1522/03 (LEX nr 160791) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził natomiast, że "Jedynie w wyjątkowych wypadkach, gdy członek wspólnoty mieszkaniowej wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, istnieje podstawa, by mógł wystąpić jako strona w postępowaniu administracyjnym". Analiza wymienionych orzeczeń pozwala stwierdzić, iż członek wspólnoty winien wskazać konkretną okoliczność, która godzi w jego indywidualny interes oraz przepis prawa, który upoważnia go do działania. W wymienionym wyżej orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego indywidualny interes prawny członka wspólnoty wyrażał się w tym, że planowana inwestycja mogła zagrozić możliwości dojazdu do garażu. W postępowaniu o wydanie pozwolenie na budowę może to być np. kwestia dopływu światła słonecznego do lokalu. Jednakże w ocenie Sądu skarżący w toku postępowania nie wykazali (nawet nie próbowali wykazać), by mieli własny indywidualny interes prawny do tego, by uczestniczyć samodzielnie w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony. Twierdzenia skarżących, iż wydana decyzja narusza prawo własności członków Wspólnoty jest niewystarczające w odniesieniu do ich indywidualnego interesu prawnego. Zarzuty takiej treści - jak wykazano powyżej - mógł zgłaszać wyłącznie Zarząd reprezentujący całą wspólnotę. Sąd z urzędu nie dopatrzył się również argumentów, które mogłyby przemawiać za uznaniem skarżących za stronę. Na podstawie zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji, trudno uznać, iż sporna inwestycja o wymiarach 2,70x1,30 składająca się z dwóch stopni i podjazdu dla wózków inwalidzkich wpływa na sposób użytkowania wspólnej nieruchomości mieszkańców Wspólnoty poprzez jej jakiekolwiek ograniczenie. Należy również wskazać, iż samo błędne skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną postępowania administracyjnego, a co więcej, nie mającej żadnego interesu prawnego w rozstrzygnięciu nie może uzasadniać jej interesu prawnego do wniesienia skargi sądowej w świetle art. 50 ust. 1 p.p.s.a. Mając więc na uwadze, iż zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzenie, że skarżący w konkretnej sprawie nie ma interesu prawnego ma taki skutek, że skarga ulega oddaleniu, a nie odrzuceniu (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2000 r., sygn. akt II SA 2109/00, OSP 2001/6/86, wydany wprawdzie w czasie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368), ale którego teza w ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę zachowała aktualność na gruncie ustawy p.p.s.a.), działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji.