II SA/Po 548/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Bela po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2008 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację inwestycji; oddala skargę. /-/ E. Podrazik /-/ J. Szaniecka /-/ B. Drzazga Wnioskiem z dnia 14 września 2006r. P. sp. z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się do Prezydenta Miasta o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej O. o nazwie "[..]" położonej na budynku handlowym w K. przy ul. P., dz. [..], obręb G., m. K. We wniosku wskazano, że rozbudowa polegać będzie na montażu trzech nowych anten sektorowych oraz wymianie trzech istniejących anten sektorowych na nowe, a także wymianie istniejącej anteny radioliniowej na nową położonych na istniejących masztach antenowych zamontowanych na nadbudówce budynku. Docelowy system antenowy stacji składał się będzie z: 1. 3 anten sektorowych BSA001, wys. zaw. 25 i 26 m n.p.t., skierowanych na az. 60º, 240º, 310 º, 2. 3 anten sektorowych BSA003, wys. zaw. 25 i 26 m n.p.t., skierowanych na az. 60º, 240º, 310 º, 3. 1 anteny radioliniowej RLA38-06, wys. zaw. 26 m n.p.t., skierowanej na az. 284º. Do wniosku dołączono raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, mapę ewidencyjną z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy wniosek oraz z zaznaczeniem obszaru, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, a także wypis z rejestru gruntów i mapę zasadniczą. Prezydent Miasta decyzją z [..] Nr [..] (znak [..]) odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, uznając, że jest ono niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr 688 Rady Miasta z dnia 19 grudnia 2001r. – Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2002r., Nr 33, poz. 1068). W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że rozbudowę stacji bazowej przewidziano na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem UN – teren usług nieuciążliwych, na którym wprowadzono całkowity zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko lub dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany, za wyjątkiem obiektów obsługi technicznej miasta. W myśl § 5 planu za usługi nieuciążliwe uznaje się działalność nie powodującą m.in. wzmożenia promieniowania. Z kolei zgodnie z § 25 uchwały obiekty obsługi technicznej miasta należy lokalizować zgodnie z opracowaniami dotyczącymi rozwoju miejskiej infrastruktury technicznej sporządzonymi przez Zarząd Miasta. Zarząd Miasta nie posiada i nie przyjął opracowań dotyczących lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych. Nadto organ stwierdził, ze skoro w § 130 planu miejscowego ustalono, iż wszystkie inwestycje na terenie objętym ustaleniami planu, które zostały zrealizowane, rozpoczęte lub są realizowane, lecz są niezgodne z jego ustaleniami zostają uznane za przyjęte z zakazem dalszego zagospodarowania, zabudowy lub przeznaczenia niezgodnego z ustalanymi planu, a inwestor całkowicie likwiduje istniejące anteny, a następnie instaluje nowe o innych parametrach technicznych, to uznać należy, że faktycznie nie jest to zachowanie istniejącego obiektu, ale jego rozbiórka i zastąpienie obiektem nowym o innych parametrach uciążliwości dla środowiska. Nakazuje to inwestycję tę zakwalifikować jako rozbudowę. W wyniku odwołania P. sp. z o.o. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [..] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. u. nr 62, poz. 627 ze zm.) właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustaleniami planu teren objęty inwestycją to teren usług nieuciążliwych. Przeznaczenie, zagospodarowanie i zabudowę terenów usług nieuciążliwych określono w rozdziale 16 planu miejscowego w § 82 pkt 1 stanowiącym, że na tych terenach wprowadza się całkowity zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub na których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany, za wyjątkiem obiektów obsługi technicznej miasta. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że co do zasady nie powinien on mieć zastosowania w sprawie, bowiem wniosek inwestora nie dotyczy lokalizacji. Organ I instancji poprzez własną analizę opisu zakresu zmierzonych robót wywiódł jednak, ze w rzeczywistości "nie jest to zachowanie istniejącego obiektu, ale jego rozbiórka i zastąpienie nowym o innych parametrach uciążliwości dla środowiska i stąd według organu I instancji zastosowanie miał zakaz lokalizacji określony w § 82 pkt 1 oraz ustalenia zawarte w § 25 i § 130 uchwały w sprawie planu miejscowego. W ocenie organu odwoławczego zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma, czy stacja bazowa telefonii komórkowej, jako urządzenie obsługi technicznej umożliwiające wymianę informacji, stanowi obiekt techniczny niezbędny dla prawidłowego zaspokojenia potrzeb mieszkańców (§ 5 pkt 17 uchwały), a więc czy stanowi wyjątek, o którym mowa w § 82 ust. 1 uchwały. Wówczas bowiem nie będzie potrzeby konfrontowania przedmiotowego zamierzenia z zapisami § 130 uchwały, który dotyczy wyłącznie obiektów zrealizowanych i pozostających obecnie w sprzeczności z ustaleniami aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego. Takich zaś ustaleń zdaniem Kolegium w sprawie nie dokonano, co w świetle art. 77 § 1 i art. 138 § 2 kpa uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta decyzją z dnia [..] Nr [..] (znak: [..]) na podstawie art. 46a ust. 7 pkt 4, art. 48 ust. 2 pkt 1, art. 56 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz art. 104 kpa odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia rozbudowy istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej położonej w K. przy ul. P. na działce nr ewid. [..]. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że analiza planowanego przedsięwzięcia pozwala uznać, że po rozbiórce istniejących urządzeń antenowych inwestor planuje zamontować nowe urządzenia antenowe o innych parametrach technicznych na istniejących masztach zlokalizowanych na obiekcie budowlanym. Dlatego uznać należy, że jest to rozbudowa, w wyniku której następuje całkowita zmiana anten, parametrów technicznych i użytkowych obiektu. W konsekwencji powiększy się obszar, na którym przekroczone są dopuszczalne poziomy elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego z maksymalnego w poziomie wymiaru 20,3 m do 78, 4 m. Obszarem oddziaływania projektowania stacja wejdzie na teren istniejącego przedszkola. Prezydent Miasta nie podzielił stanowiska organu odwoławczego jakoby przedmiotowa inwestycja była inwestycją istniejącą. Gdyby bowiem inwestor zamierzał remontować, czyli odtwarzać stan pierwotny istniejącego obiektu, możnaby uznać przedsięwzięcie za zgodne z przepisami prawa. W niniejszej sprawie nie chodzi zaś o zachowanie istniejącego obiektu, ale o jego rozbiórkę i zastąpienie obiektem nowym. Jedynie nazwa obiektu nie ulegnie zmianie. W przypadku budynków przepisy prawa są bardziej precyzyjne i takich działań nie możnaby nazwać przebudową. Anteny telefonii cyfrowej trudno jest zakwalifikować ze względu na brak kubatury, powierzchni zabudowy oraz liczby kondygnacji. Mimo to zwiększone ilości i parametry anten, obsługa zupełnie nowych systemów łączności oraz powiększony obszar przekroczonych dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych promieniowania niejonizującego pozwalają inwestycję tę zakwalifikować jako rozbudowę. Zdaniem organu I instancji rozbudowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej jest niezgodna z obowiązującym planem miejscowym. W planie tym teren objęty wnioskiem przeznaczony jest pod usługi nieuciążliwe. Przepis § 82 pkt 1 uchwały zakazuje lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko za wyjątkiem obiektów obsługi technicznej miasta. Stację bazową można zaliczyć, zdaniem organu, do obiektów obsługi technicznej miasta. Jednak zgodnie z § 23 planu miejscowego wszystkie obiekty obsługi technicznej miasta, w tym obiekty lokalizowane na terenach funkcjonalnych należy realizować zgodnie z opracowaniami dotyczącymi miejskiej infrastruktury technicznej sporządzonymi przez Zarząd Miasta. Inwestycja nie jest zlokalizowana na terenie przeznaczonym i wydzielonym dla funkcji infrastruktury technicznej (IT), ale na terenie funkcjonalnym. Zarząd Miasta, ani Prezydent Miasta nie sporządził jakiegokolwiek opracowania dotyczącego sieci komórkowych, czy rozmieszczenia stacji bazowej telefonii cyfrowej. Jednocześnie zgodnie z § 24 planu szkodliwe oddziaływanie na środowisko wytwarzane przez jednostki organizacyjne winno zamykać się na terenie działki budowlanej na jakiej jest wytwarzane i do której jednostka organizacyjna posiada tytuł prawny. Tymczasem zasięg ponadnormatywny promieniowania wykracza poza granice działki objętej wnioskiem. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła P. sp. z o.o. zarzucając naruszenie art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska poprzez uznanie, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego, co wynika z błędnej interpretacji postanowień § 82 pkt 1, § 25 oraz § 130 planu. Zdaniem inwestora organ pominął fakt, że przedmiotem postępowania nie jest kwestia "lokalizowania" stacji bazowej telefonii komórkowej, lecz jej "rozbudowa". Prace polegać mają bowiem na instalacji nowych anten, wymianie i konfiguracji anten, ustawieniu dodatkowych urządzeń nadawczo-odbiorczych w pomieszczeniu technicznym oraz położeniu dodatkowych kabli współosiowych łączących te urządzenia z antenami. Taki zakres prac nie daje podstaw do przyjęcia, że w sprawie chodzi o "lokalizowanie" nowego przedsięwzięcia, co więcej taki zakres prac ze względów technicznych nie mógłby być w ogóle zaprojektowany bez zlokalizowanej już wcześniej inwestycji. Nawet gdyby przyjąć, że przedsięwzięcie to polega na "lokalizowaniu" stacji bazowej to i tak zamierzenie to jest zgodne z ustaleniami planu, a zwłaszcza z jego § 82 pkt 1, który dopuszcza lokalizację obiektów obsługi technicznej miasta. Inwestycje tę można zaliczyć do obiektów obsługi technicznej miasta, bowiem z § 5 pkt 17 planu miejscowego takimi obiektami lub urządzeniami są wszelkie tereny, zabudowa lub urządzenia służące m.in. umożliwiające wymianę informacji, a także inne obiekty techniczne niezbędne dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców. Bezsprzecznie stacja bazowa telefonii komórkowej jako element składający się na sieć telefonii komórkowej jest obiektem technicznym, które umożliwia wymianę informacji. Przekazywanie informacji odbywa się za pomocą fal elektromagnetycznych, bezprzewodowo. Telefonia ta odgrywa współcześnie coraz większa rolę w zapewnianiu wymiany informacji. Służy bowiem do rozmów, wysyłania wiadomości tekstowych, zapewnia łączność internetową, a przez to jest niezbędna dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców, w tym mieszkańców K. Skoro zatem stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem obsługi technicznej miasta nie jest objęta zakazem określonym w § 82 pkt 1 uchwały w przedmiocie planu miejscowego. Odnosząc się do kwestii niespełnienia wymogu określonego w § 25 planu miejscowego odwołująca się spółka podniosła, iż konieczność opracowania przez Zarząd Miasta rozwoju miejskiej infrastruktury technicznej nie może determinować możliwości lokalizacji inwestycji. Z kolei odpowiadając na stwierdzenie przez organ I instancji naruszenia § 5 pkt 23 planu miejscowego P. wskazała, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem infrastruktury technicznej i powinna zostać oznaczona w planie symbolem IT. Nie można określić istniejącej stacji jako działalności usługowej, a przez to też jako usługi nieuciążliwe, uciążliwe i jakiekolwiek inne, gdyż jest to obiekt infrastruktury technicznej. Jedyne co można stwierdzić, to że stacja ta zlokalizowana jest na terenie oznaczonym symbolem usług nieuciążliwych (UN). Definicja usług nieuciążliwych dotyczy działalności usługowej prowadzonej na tym terenie, a nie infrastruktury technicznej również w jego obrębie zlokalizowanej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [..] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż poza sporem jest, że istniejącą stację bazową wybudowano przed uchwaleniem obecnie obowiązującego planu miejscowego. Stąd zastosowanie znajduje przepis § 130 planu odnoszący się do inwestycji powstałych przed jego uchwaleniem. Kolegium uznało, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest sprzeczne właśnie z § 130 w związku z § 82 pkt 1 planu miejscowego. Jednocześnie wskazało, że do tejże inwestycji nie ma zastosowania wyjątek, o którym mowa w § 130, bowiem z zapisów planu jednoznacznie wynika, że jego ustalenia odnoszą się do "sieci" infrastruktury technicznej obsługującej teren, którego dotyczy plan, a więc sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i gazowej, a stacja bazowa telefonii cyfrowej nie jest siecią infrastruktury technicznej dla obsługi terenu objętego planem, ponieważ stanowi element większej infrastruktury krajowego systemu sieci telefonii komórkowej danego operatora, mimo, iż korzystają z niej mieszkańcy danego terenu. Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji dotyczący naruszenia § 24 uchwały o planie miejscowym z uwagi na zasięg ponadnormatywnego promieniowania projektowanego wykraczający poza granice działki objętej wnioskiem. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego wniósł inwestor – spółka P., żądając uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z [..] oraz zasądzenie na rzecz skarżącej od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca spółka zarzuciła Kolegium naruszenie: - art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowiska poprzez przyjęcie, że projektowane przedsięwzięcie jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a przez to: - § 5 pkt 17 planu miejscowego poprzez przyjęcie, że stacji bazowej nie można uznać za obiekt obsługi technicznej miasta, - § 14 planu miejscowego w zw. z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.) poprzez pominięcie, że projektowane przedsięwzięcie jako obiekt obsługi technicznej miasta i jako przedsięwzięcie realizujące cel publiczny może zostać wykonane na każdym terenie funkcjonalnym, - § 24 planu miejscowego, - § 130 planu miejscowego poprzez przyjęcie, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem objętym zakazem dalszego zagospodarowania, zabudowy lub przeznaczenia niezgodnego z ustaleniami planu oraz że projektowane przedsięwzięcie narusza ten zakaz, - art. 110 w zw. z art. 140 oraz art. 11 kpa poprzez odstąpienie od ustaleń zawartych w uzasadnieniu decyzji organu II instancji z [..], - art. 139 kpa poprzez odstąpienie w zaskarżonej decyzji od stanowiska organu I instancji, iż stację bazową należy zaliczyć do obiektów obsługi technicznej miasta (§ 5 pkt 17 planu miejscowego). W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w pierwszej decyzji wydanej przez Kolegium (z [..]) uznano, że stacja bazowa jest urządzeniem obsługi technicznej umożliwiającym wymianę informacji. Wskazano przy tym, że organ I instancji ma jedynie ustalić, czy jest to obiekt techniczny niezbędny dla prawidłowego zaspokojenia potrzeb mieszkańców. Organ I instancji w decyzji z [..] podzielił stanowisko Kolegium zawarte w decyzji z [..] Tymczasem w zaskarżonej decyzji organ II instancji odstąpił od dotychczasowego stanowiska wskazując, że stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest siecią infrastruktury technicznej dla obsługi terenu objętego planem. Tym samym organ naruszył art. 110 w zw. z art. 140 kpa, bowiem ustalenia organu odwoławczego z decyzji z 26.02.2007r. były dla niego wiążące przy wydaniu decyzji z [..]. Natomiast odstąpienie przez Kolegium od poglądu wyrażonego przez organ I instancji w decyzji z [..] narusza zakaz reformationis in peius określony w art. 139 kpa. W ocenie skarżącej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób niezrozumiały odmówiono zakwalifikowania przedsięwzięcia do kategorii obiektów obsługi technicznej miasta. Odwołano się do wyjątku wskazanego w § 130 planu miejscowego, mimo, że przepis ten żadnego wyjątku nie zawiera. Organ II instancji stwierdził również, że przedsięwzięcie nie może być zakwalifikowane do sieci infrastruktury technicznej obsługującej teren. Nie wiadomo jednak do jakich zapisów planu miejscowego odwołał się organ, bowiem ani w § 5 pkt 17, ani § 14 i § 82 pkt 1, czy wreszcie § 130 planu nie posłużono się pojęciem sieci. Skarżąca podniosła też, iż stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem obsługi technicznej miasta. Obiekt ten stanowi część infrastruktury telekomunikacyjnej, a ta należy do kategorii infrastruktury technicznej (art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Przy obecnym rozwoju technicznym stację bazową należy uznać za obiekt techniczny niezbędny dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców, w szczególności za obiekt umożliwiający wymianę informacji (§ 5 pkt 17 uchwały). Przedmiotową stację należy więc zakwalifikować jako obiekt obsługi technicznej miasta, co w konsekwencji oznacza, że nie odnosi się do niej zakaz określony w § 82 pkt 1 planu miejscowego. Zastosowania nie znajduje też § 130 uchwały, gdyż stacja bazowa w dniu wejścia w życie uchwały nr 688 była zgodna z jej ustaleniami. Zdaniem skarżącej w sprawie pominięto § 14 planu miejscowego, który zakłada, że wszelkie niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania miasta obiekty i urządzenia, a w szczególności (...) obiekty obsługi technicznej miasta (...) można realizować na każdym terenie funkcjonalnym w sposób zgodny z ustaleniami planu, przepisami szczególnymi i zasadami współżycia społecznego. Dopuszcza się na całym obszarze objętym planem lokalizację zadań dla realizacji celów publicznych w rozumieniu ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w ramach funkcji i zasad zagospodarowania terenu określonych niniejszym planem. Projektowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem realizującym cel publiczny w rozumieniu obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, może więc zostać wykonane na każdym terenie funkcjonalnym objętym planem miejscowym. Ponadto skarżąca zarzuciła, że Kolegium w niejasny sposób odniosło się do ewentualnego naruszenia przez projektowane przedsięwzięcie § 24 uchwały w przedmiocie planu miejscowego. W szczególności nie dowiodło, by inwestycja miała "szkodliwe oddziaływanie na środowisko". Wydaje się przy tym, że zarówno Kolegium, jak i organ I instancji utożsamiają pojęcie "przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko" i pojęcie "dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych w środowisku" z pojęciem "szkodliwe oddziaływanie na środowisko". Obowiązujące przepisy nie dają jednak podstaw do takiej wykładni. Co istotne organy obu instancji nie odniosły się do wyliczeń zawartych w raporcie oddziaływania na środowisko, w którym wskazano, że promieniowanie elektromagnetyczne wystąpi na znacznych wysokościach na powierzchnią terenu, a więc poza granicami określonymi przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu (art. 143 kodeksu cywilnego). Ponadto zdaniem skarżącej przepis § 130 planu miejscowego nie mógł być podstawą decyzji odmownej. Sens tegoż przepisu nie jest jasny, a jego wykładnia daje podstawy do przyjęcia, że nie znajduje on zastosowania w sprawie. Nie wiadomo bowiem jak rozumieć wprowadzony tym przepisem zakaz dalszego zagospodarowania. Jeżeli zakaz ten odnosi się do zmiany istniejącego zagospodarowania, to projektowane przedsięwzięcie na pewno nie podlega temu zakazowi. Nie wiadomo również, jak rozumieć zakaz przeznaczenia niezgodnego z ustaleniami planu. Skoro § 130 uchwały odnosi się do inwestycji niezgodnej z ustaleniami planu, to należałoby przyjąć, że nie chodzi tu o zakaz dalszego wykorzystywania inwestycji w ten niezgodny sposób, bowiem zakazu tego nie można wprowadzić na podstawie miejscowego planu. Jedyne racjonalne znaczenie, jakie można przyjąć dla zwrotu "zakaz przeznaczenia niezgodnego z ustaleniami planu" prowadzi do uznania, że zakaz ten odnosi się do zmiany istniejącego przeznaczenia, jeżeli to zmienione przeznaczenie również miałoby być niezgodne z planem. W takiej sytuacji przedmiotowa inwestycja nie jest objęta tym zakazem. Niejasny jest w końcu zakaz dalszej zabudowy inwestycji. Zakres projektowanego przedsięwzięcia nie daje żadnych podstaw do przyjęcia, ze chodzi tu o jakąkolwiek zabudowę. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powołując się na stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Nadto organ wskazał, że nie można podzielić zarzutu skarżącej jakoby planowana inwestycja naruszała § 14 planu miejscowego poprzez pominięcie zawartego w nim zapisu, zgodnie z którym stacja bazowa telefonii komórkowej jako przedsięwzięcie realizujące cel publiczny może być wykonane na każdym terenie funkcjonalnym. Skarżący pominął bowiem, że w powołanym przepisie jest zapis "na każdym terenie funkcjonalnym w sposób zgodny z ustaleniami planu", a przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest zgodne z ustaleniami planu. Zdaniem Kolegium brak jest rozbieżności pomiędzy uzasadnieniem zaskarżonej decyzji a uzasadnieniem wcześniejszej decyzji organu, gdyż w decyzji z [..] wskazano jedynie, że oparcie negatywnego rozstrzygnięcia wyłącznie o treści powołanych przez organ I instancji zapisów uchwały jest niewystarczające i należy ustalić, czy stacja bazowa telefonii komórkowej, jako urządzenie obsługi technicznej umożliwiające wymianę informacji, stanowi obiekt techniczny niezbędny dla prawidłowego zaspokojenia potrzeb mieszkańców (§ 5 pkt 17 uchwały), a więc stanowi wyjątek, o którym mowa w § 82 ust. 1 uchwały. Wówczas bowiem nie będzie potrzeby konfrontacji przedmiotowego zamierzenia z zapisami § 130 uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż planowana inwestycja, określona przez inwestora jako rozbudowa istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej o nazwie "[..]", jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta K. w części dotyczącej rejonu: M., V i VA w prawobrzeżnej części miasta, przyjętym uchwałą Rady Miasta Nr 688 z dnia 19 grudnia 2001r., a wydane decyzje Prezydenta Miasta z dnia [..] i Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..] odpowiadają prawu. Przede wszystkim organ I instancji, a zanim Kolegium, dokonały prawidłowych ustaleń co do rzeczywistego charakteru planowanego przedsięwzięcia z uwagi na treść § 82 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z brzmieniem powyższego zapisu planu miejscowego na terenie inwestycji ustanowiono zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany, za wyjątkiem obiektów obsługi technicznej miasta. Ze zgromadzonego w aktach materiału, w szczególności "Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" z sierpnia 2006 r., wynika, iż planowana inwestycja polegać ma w istocie na likwidacji wszystkich istniejących sektorowych anten nadawczych (tj. trzech anten pracujących w systemie GSM 1800), a następnie instalacji w ich miejsce sześciu nowych sektorowych anten nadawczych BSA003 i BSA001 o odmiennych parametrach technicznych. Nowe anteny nadawcze pracować będą w systemach GSM 1800, GSM 900, UMTS. Obszar, na którym wystąpi ponadnormatywne elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące, zwiększy się w poziomie z dotychczasowej wartości maksymalnej wynoszącej 20,3 m do wartości maksymalnej wynoszącej 78,4 m. Głównym elementami stacji bazowej są anteny sektorowe i radioliniowe, stacja znajduje się na innym obiekcie budowlanym – budynku handlowym należącej do innego niż inwestor podmiotu. Planowane przedsięwzięcie zakłada więc wymianę najważniejszych elementów stacji bazowej (wszystkich anten nadawczych) i zainstalowanie dodatkowo trzech nowych anten sektorowych co oznacza znaczącą zmianę parametrów technicznych i użytkowych całej stacji, a także znaczne powiększenie obszaru negatywnego (ponadnormatywnego) oddziaływania na środowisko. W wyniku planowanych prac powstanie w istocie nowy obiekt znacznie różniący się od dotychczasowego. Zakres planowanej inwestycji odpowiada więc użytemu w § 82 pkt 1 planu określeniu "lokalizowania przedsięwzięcia", niezależnie od tego jak inwestycję określił sam inwestor. Podkreślić należy, iż powyższy zapis planu miejscowego nie posługuje się pojęciem "budowy" – zdefiniowanym w ustawie z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane – a właśnie pojęciem "lokalizowania". Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego planowane przedsięwzięcie stanowi jednak obiekt technicznej obsługi miasta w rozumieniu § 5 pkt 17 planu miejscowego z dnia 19 grudnia 2001r., jest to bowiem urządzenie umożliwiające wymianę informacji. Zauważyć należy, iż przepis § 5 pkt 17 planu warunek "niezbędności dla prawidłowego zaspokajania potrzeb mieszkańców" odnosi do "innych obiektów technicznych", nie wymienionych w początkowej części tego przepisu, tj. innych niż obiekty i urządzenia służące do odprowadzania ścieków, dostarczania wody, ciepła, energii elektrycznej, gazu, umożliwiających wymianę informacji. Nie można również podzielić stanowiska Prezydenta Miasta, że podstawą do stwierdzenia sprzeczności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest zapis § 25 planu (powołany przez organ błędnie jako § 23). Zapis ten dotyczy fazy realizacji inwestycji, a nie etapów wcześniejszych, ponadto obowiązek wykonania stosownych opracowań dotyczących rozwoju miejskiej infrastruktury technicznej obciąża władze miasta, brak tychże opracowań nie może mieć negatywnego wpływu na sytuację ewentualnych inwestorów. Jakkolwiek jednak błędna była przywoływana przez organy obu instancji argumentacja na okoliczność niezgodności omawianego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to prawidłowo wskazana została przesłanka odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Sądu proponowana lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia byłaby sprzeczna z ustaleniami ogólnymi dla terenów i obiektów podlegających ochronie ze względu na wymagania ochrony środowiska i zdrowia ludzi, o których mowa w rozdziale 5 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powiększenie – na skutek realizacji przedsięwzięcia - obszaru, na którym przekroczone są dopuszczalne poziomy elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego do 78,4 m kolidowałoby z wytycznymi § 24 planu, stanowiącymi, iż szkodliwe oddziaływanie na środowisko wytwarzane przez jednostki organizacyjne winno zamykać się na terenie działki budowlanej na jakiej jest wytwarzane i do której jednostka organizacyjna posiada tytuł prawny. Do wniosku, iż szkodliwe oddziaływanie na środowisko wytwarzane przez omawiane przedsięwzięcie wykraczać będzie poza teren, o którym mowa w § 24 planu - co stanowi niezgodność planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – prowadzi analiza załączonej do "Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" kopii mapy ewidencyjnej. Oddziaływanie, o którym mowa w § 24 planu, w przypadku przedmiotowej inwestycji nie zamyka się na terenie działki budowlanej, na jakiej jest wytwarzane. W konsekwencji nie zasługiwał więc na uwzględnienie, podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 56 ust. 1 Prawa ochrony środowisko. Bez znaczenia przy tym dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie pozostaje, że szkodliwe promieniowanie będzie występowało w przestrzeni rozciągającej się w płaszczyźnie ponad gruntem. Szkodliwe oddziaływanie na środowisko planowanego przedsięwzięcia naruszałoby bowiem granice przestrzenne nieruchomości gruntowej, wynikające z art. 143 Kodeksu cywilnego, rozciągające się nad powierzchnią gruntu. Przepis zawarty w art. 143 zd. 1 kc stanowi, że w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią, określając pionowy zasięg własności nieruchomości gruntowej. Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Za nieuzasadnione uznać należy zgłoszone w skardze zarzuty, iż Kolegium ograniczyło się do kontroli zasadności argumentacji organu I instancji, odstąpiło od ustaleń zawartych w swojej wcześniejszej decyzji z dnia [..], nie ustosunkowało się do wszystkich kwestii podniesionych w odwołaniu. Zauważyć należy, iż między zaskarżoną decyzją a decyzją Kolegium z dnia [..] nie ma sprzeczności, organ w wystarczający sposób zaprezentował swoje stanowisko co do treści i zastosowania przepisów § 130, § 82 pkt 1, § 5 pkt 17 planu. Brak podstaw do stwierdzenia, iż Kolegium nie rozpatrzyło istoty sprawy, skoro dokonało ono własnej analizy stanu faktycznego i prawnego, a w niektórych kwestiach zajęło stanowisko inne niż organ I instancji. Ponadto zauważyć należy, że czym innym jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia wskazanego przepisu, a czym innym zagadnienie, czy naruszenie to prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W niniejszej sprawie nie stwierdzono takiego naruszenia przepisów postępowania przez organy obu instancji, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, prawidłowo zastosowano przepis art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska, co skutkować musi oddaleniem skargi. Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalono skargę. /-/ E. Podrazik /-/ J. Szaniecka /-/ B. Drzazga