II SA/Wr 136/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus, Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 maja 2008r. sprawy ze skargi J. i P. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę osiedla 6 budynków mieszkalnych wielorodzinnych oddala skargę Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust.4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118) Starosta Powiatu W.. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia inwestorowi Sp. z.o.o. A. we W. na budowę osiedla 6. budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną tj. wewnątrzosiedlowymi sieciami wodociągową, gazową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem wód opadowych o poj. 187,5 m-, biologiczną oczyszczalnią ścieków i zbiornikiem ścieków oczyszczonych o poj. 80 m-, zlokalizowanego na działkach nr [...] we wsi K., gmina D.. W uzasadnieniu podkreślono zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego (uchwała z 31 stycznia 2006r. Dz. Urz. Woj. Doln. Nr 53 z dnia 10 marca 2006r. poz. 882) oraz innymi przepisami oraz spełnienie przez inwestora wymagań określonych w art. 32 ust. 4 ustawy. W odwołaniu od tej decyzji zawodowy pełnomocnik stron wniósł o jej uchylenie, zarzucając jej nieważność z uwagi na sprzeczność pozwolenia z planem miejscowym. W uzasadnieniu podkreślił, że decyzja wydana została mimo negatywnej opinii Wójta Gminy D.. W piśmie z dnia 25 czerwca 2007r. udzielono szczegółowych wyjaśnień na temat intencji jakie przyświecały twórcom planu miejscowego. Wieś K. jest obszarem typowo wiejskim z licznymi zagrodami i domkami jednorodzinnymi. W § 5 ust. 1 pkt 1 planu zalecano kontynuację takiej zabudowy. Tymczasem budowa budynków wielorodzinnych nie odzwierciedla skali i formy dotychczasowej zabudowy, a wręcz je narusza, zmieni dotychczasowy charakter wioski, przez co znacząco będzie oddziaływać na środowisko i stwarzać uciążliwość dla mieszkańców. Dla obszaru oznaczonego symbolem MU ustalono zakaz lokalizacji takich obiektów. Przeznaczeniem podstawowym dla tego terenu jest teren zabudowy mieszkaniowo - usługowej. Zamiarem takiego zapisu było zlokalizowanie tam zabudowy jednorodzinnej z drobnymi usługami. Przy tworzeniu planu nikt przeprowadzał analiz potrzeb związanych z zabudową wielorodzinną, gdyż nie była przewidywana. Ustalenia planu należało interpretować zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w piśmie Urzędu Gminy. Odwołujący się są właścicielami nieruchomości sąsiednich i sprzeciwiają się zmianie dotychczasowego charakteru wsi. W dniu wydania zaskarżonej decyzji wpłynęło do organu odwoławczego uzupełnienie odwołania, wskazujące na konieczność wykładni planu miejscowego ponadto w zgodzie z ustaleniami Stadium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Stadium zaleca, aby budynki na tym obszarze były gabarytem i architekturą zharmonizowane z otaczającą zabudową historyczną. W strefie B (strefie ochrony konserwatorskiej) Studium określało przeznaczenie jako M1, z zaleceniem zachowania charakteru istniejącej zabudowy, typowego dla wiejskiego krajobrazu Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 35 ust. 1 prawa budowlanego oraz przedstawił ocenę, że warunki tutaj określone zostały spełnione. Inwestycja jest zgodna z planem miejscowym, gdyż planowane zamierzenie budowlane położone jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem MU. W §5 ust. 11 planu określono przeznaczenie terenu MU jako tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej, gdzie dopuszcza się lokalizację budynków mieszkalnych, mieszkalno - usługowych oraz usługowych wraz z urządzeniami towarzyszącymi i zielenią urządzoną. Zabrania się lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stwarzających uciążliwości dla mieszkańców i środowiska zgodnie z przepisami szczególnymi oraz zakładów produkcyjnych, magazynowych, handlu hurtowego oraz trwałego składowania surowców i materiałów masowych. Lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy i urządzania terenu określały wysokość zabudowy do 3 kondygnacji nadziemnych (poddasze użytkowe liczone jako jedna kondygnacja) lecz nie więcej niż 10 m licząc od poziomu terenu do skapu dachu, charakterystykę dachów, możność przeznaczenia pod zabudowę maksymalnie do 60% powierzchni działek i nakaz użytkowania pozostałej części jako czynną biologicznie, dopuszczalność sytuowania urządzeń towarzyszących oraz reklamowych. Pod pojęciem budynku mieszkalnego należy zgodnie z §3 pkt 4 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) rozumieć zarówno budynek mieszkalny wielorodzinny, jak i jednorodzinny. Plan dopuszcza więc na terenie MU lokalizację budynków wielorodzinnych. Jednocześnie plan na innych terenach przez oznaczenia MN1, MN2, MNt, MNt1, itp. wyłącza możliwość zabudowy wielorodzinnej. Zabudowa mieszkaniowa na terenie zainwestowania została zaprojektowana z uwzględnieniem przebiegu nieprzekraczalnej linii zabudowy, wyznaczonej na rysunku planu. Urządzenia towarzyszące i zieleń urządzone są zgodnie z zapisami planu. Inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stwarzających uciążliwości dla mieszkańców i środowiska zgodnie z przepisami szczególnymi (rozporządzenie RM z 9 listopada 2004r. Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.). Nowo projektowana zabudowa ma 3 kondygnacje naziemne oraz wysokość 8,65 m licząc od najniższego poziomu terenu do okapu dachu, zatem nie większą niż dopuszczalne 10m. Wielospadowe dachy zaprojektowanych budynków odpowiadają wymaganiom planu. Pod zabudowę przeznaczono 58,7% powierzchni działek, a pozostałą część na użytkowanie jako czynną biologicznie (trawniki, zieleń ozdobna, ogrody itp.). Rozwiązania projektowe dotyczące infrastruktury technicznej są także zgodne z wymaganiami planu. Opinie pochodzące od Wójta nie były wiążące dla organu. Zabudowa spełnia ponadto wymagania warunków technicznych, szczególnie w zakresie §12 tego rozporządzenia. Dokumentacja projektowa jest kompletna, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, jak też zawiera wymagane zaświadczenia i oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie stwierdzono uchybień procesowych organu I instancji. Nie można było zatem odmówić wydania pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 prawa budowlanego). W skardze do sądu administracyjnego skarżący zarzucili powyższej decyzji naruszenie art. 49 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, naruszenie art. 10§1 k.p.a. i art. 7 k.p.a. oraz wnieśli o jej uchylenie. W skardze podtrzymali argumentację zmierzającą do wykazania niezgodności planowanej zabudowy z planem miejscowym. O tym, że oznaczenie przeznaczenia terenu symbolem MU określało jako dopuszczalny zabudowę jednorodzinną, wykluczało zaś wielorodzinną, przekonują unormowania ogólne zawarte w planie miejscowym, jak nakaz kształtowania zabudowy z uwzględnieniem istniejących walorów krajobrazowych oraz skali, formy i detalu architektonicznego miejscowego budownictwa. Zamieszkanie na wsi 100 nowych rodzin będzie miało wpływ na środowisko naturalne (odpady, ścieki, spaliny samochodowe). Organ nie ustalił i nie rozważał wpływu inwestycji na środowisko bądź z punktu widzenia uciążliwości dla mieszkańców. Na tym terenie nigdy nie planowano zabudowy wielorodzinnej, o czym zaświadcza pismo z Gminy oraz treść Studium. Organ w ogóle nie ustosunkował się do uzupełnienia odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stanowi proces nieuchronny przekształcanie się miejscowości położonych na obrzeżach wielkich miast w dzielnice tych miast bądź tereny mieszkaniowe dla ich mieszkańców. Zachowanie historycznego charakteru dotychczasowych wsi znajdujących się w pobliżu dużej aglomeracji jest zarówno utrudnione, jak i niekonieczne korzystne dla ich mieszkańców. Nie dziwni zatem dopuszczenie w planie miejscowym zabudowy wielorodzinnej, chociaż na ograniczonym obszarze wsi i z licznymi ograniczeniami odnośnie jej kształtu i wpływu na otoczenie. Krytyka tego rozwiązania planistycznego powinna być zgłaszana na etapie przyjmowania planu miejscowego. Nie ma sprzeczności pomiędzy ogólnymi postanowieniami planu bądź prognozami zawartymi w Studium, a ustaleniami szczegółowymi planu dla poszczególnych terenów. Przepisy te należy stosować łącznie i traktować jako zgodne między sobą, chociaż z niejednakową intensywnością ustalenia szczegółowe mogą realizować założenia ogólne. Nie można jednak przekreślać mocy prawnej ustaleń szczegółowych z powołaniem się na przepisy ogólne. Jak trafnie ustalił i ocenił organ, jedynym zagadnieniem spornym wymagającym rozstrzygnięcia, była zgodność zamierzonej zabudowy z planem miejscowym. Nie istniały bowiem inne przeszkody dla wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Dokonując sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy) organ musiał oczywiście dokonać wykładni tego aktu prawnego. Jednak nie ulegało wątpliwości, że na terenie oznaczonym symbolem MU została dopuszczona zabudowa mieszkaniowa nie tylko jednorodzinna, jak to wyraźnie ustalono dla pozostałych terenów, ale ponadto wielorodzinna, której w tym przypadku plan nie wykluczył. Gdyby intencją twórców planu miejscowego było przeznaczenie tego terenu pod budownictwo jednorodzinne, to po prostu takie przeznaczenie zostałoby przez nich uchwalone. Uzupełnienie odwołania stanowiło dodatkowe uzasadnienie zarzutu wcześniej zgłoszonego i następnie prawidłowo rozważonego przez organ. Pominięcie odniesienia się do tej dodatkowej argumentacji przez organ nie stanowiło uchybienia procesowego mogącego mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Szczegółowe zarzuty skargi były bezzasadne. Było oczywiste, że organ nie mógł stosować i nie stosował przepisu art. 49 Prawa budowlanego. Jak wiadomo, określone uciążliwości związane są z zamieszkiwaniem w każdym miejscu i możność dokonania wyboru miejsca zamieszkania o określonym charakterze z pewnością byłaby objęta interesem faktycznym skarżących. Nie byłby to jednak interes prawny, możliwy do przeciwstawienia prawu inwestora wynikającemu z art. 4 Prawa budowlanego. Obowiązek inwestora nawiązania do otaczającej zabudowy został zrealizowany właśnie przez zgodność jego zamierzenia z planem miejscowym, jak też w treści projektu (art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego). Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. J.T. 24.06.08r.