IV SA/Gl 2/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2008r. sprawy ze skargi H. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta S., na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, przyznał H. J. dodatek mieszkaniowy na okres od [...] r. [...] r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że wobec spełniania niezbędnych do uzyskania świadczenia warunków przyznano stronie wnioskowany dodatek mieszkaniowy, a wysokość jego została ustalona na podstawie ponoszonych kosztów utrzymania mieszkania i posiadanych dochodów własnych. Od powyższej decyzji H. J. wniósł odwołanie, uważając ją za błędną i niezgodną z prawdą oraz obowiązującym prawem. Czując się [...] i [...],[...] i [...]. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 3 ust. 1, 3 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że stosownie do postanowień art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego z trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku nie przekracza [...] kwoty najniższej [...] w gospodarstwie [...]. W rozpatrywanej sprawie ustalono, że odwołujący, prowadząc [...] gospodarstwo domowe, zamieszkuje w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej [...] m2, podczas gdy normatywna powierzchnia dla tego typu gospodarstwa wynosi [...] m2. W okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego dochód odwołującego wyniósł [...] zł, co stanowi [...] zł na miesiąc i nie jest wyższy od [...] najniższej [...], która w dacie złożenia wniosku wynosiła [...] złotych. Faktycznie ponoszone przez stronę wydatki na zajmowane mieszkanie wynosiły [...] zł. Kwotę tę pomniejszono o udział gospodarstwa domowego w kosztach utrzymania mieszkania tj. o kwotę [...]zł ([...] z kwoty [...] zł) i tak uzyskaną kwotę [...] zł uznano za należny stronie dodatek mieszkaniowy. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że rozumie trudną sytuację materialną stronę, jednakowoż nie może dowolnie interpretować przepisów cytowanej ustawy, gdyż te nie przewidują żadnych odstępstw od ustanowionych zasad przyznawania dodatków mieszkaniowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji, uznając ją za błędną , niezgodną ze stanem faktycznym i z prawem . W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż nie znalazł podstaw prawnych do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności przyjdzie wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania bądź też inne naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność lub niezgodność z prawem. Przy czym stosownie do postanowień art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod rozwagę przez Sąd z urzędu w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż odpowiada ona prawu, nie narusza bowiem ani przepisów prawa materialnego ani procesowego. Zasady przyznawania świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.). Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom mieszkającym w lokalach, do których mają tytuł prawny a średni miesięczny dochód na jednego członka w gospodarstwie domowym w okresie [...] miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza [...] kwoty najniższej [...] w gospodarstwie [...] i [...] tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym. Z kolei stosownie do treści art. 6 tej ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego zależy od łącznego dochodu gospodarstwa domowego, wysokości wydatków poniesionych na mieszkanie, liczby członków gospodarstwa domowego, powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu. Ponadto należało odnotować, że w myśl art. 6 ust. 4 cytowanej ustawy wśród wydatków ponoszonych przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego takie jak czynsz, opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości, zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości, wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. Natomiast zgodnie z zapisem art. 6 ust.1 w związku z art. 6 ust. 2 pkt 1 przywołanej ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości [...] dochodów gospodarstwa [...]. Mając na uwadze powyższe zasady, organy prawidłowo ustaliły dochody skarżącego za okres [...] miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o dodatek w kwocie [...] zł (co miesięcznie stanowi kwotę [...] zł.), na które składała się [...] oraz [...]. Prawidłowo także ustalono wydatki związane z utrzymaniem posiadanego przez niego mieszkania, które wynoszą [...] zł. Skarżący nie wnosił zresztą żadnych zastrzeżeń co do powyższych ustaleń. Uwzględniając przedstawione wyżej uregulowania ustawy o dodatkach mieszkaniowych należy stwierdzić, że przy ustaleniu wysokości należnego dodatku mieszkaniowego organy uwzględniły udział gospodarstwa domowego w kosztach utrzymania mieszkania. Jako, że średni miesięczny dochód skarżącego nie przekroczył [...] kwoty najniższej [...], przy określeniu tegoż udziału, w myśl art. 6 ust. 1 ustawy, wzięto pod uwagę [...] uzyskiwanych dochodów. Ponieważ zaś wysokość dodatku mieszkaniowego traktuje się jako różnicę pomiędzy wydatkami na mieszkanie ponoszonymi przez osobę ubiegającą się, czyli według ustalenia kwotą [...] zł a udziałem własnym (czyli [...] z kwoty średniomiesięcznych dochodów [...] zł - czyli kwoty [...] zł) należny dodatek prawidłowo ustalono w wysokości [...] zł. Stanowisko takie zgodne jest z przepisami obowiązującej ustawy. Należy przy tym zauważyć, że organy nie mając w tym zakresie samodzielności zobowiązane są bezwzględnie przestrzegać obowiązujące zapisy ustawy. Nie mogą zatem brać pod uwagę żadnych innych okoliczności poza wskazanymi w ustawie, nie mogą także uzależniać wysokości przyznawanego dodatku od innych wskaźników, niż tych, które wymienia wspomniana ustawa. Natomiast na marginesie przyjdzie wyjaśnić, że poza kompetencją sądu administracyjnego pozostaje kwestia wysokości uzyskiwanego świadczenia [...] , którą skarżący kwestionował na rozprawie w dniu [...] r. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, jak również przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skargę - jako pozbawioną uzasadnionych podstaw - należało oddalić, co orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a.