III SA/Łd 54/08

Dnia 4 czerwca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Łodzi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. III SA/Łd 54/08 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez adwokata J. W., pełnomocnika "A" Sp. z o.o. w Ł. od pisma Wójta Gminy B. z dnia [...] r. znak: [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że w dniu 5 września 2006 r. do Urzędu Gminy w B. wpłynął wniosek pełnomocnika "A" Sp. z o.o. w Ł. "o spowodowanie doprowadzenia stanu faktycznego nieruchomości położonej w B., o numerze ewidencyjnym [...], której właścicielem jest Gmina B., do stanu zgodnego ze stanem prawnym." We wniosku wskazano, iż działka nr [...] została wytyczona jako działka dojazdowa, między innymi do działki nr [...] należącej do Spółki. Właściciele sąsiednich nieruchomości uniemożliwiają przejazd wskazaną drogą (została zagrodzona). Zdaniem wnioskodawcy, sytuacja ta pozostaje w sprzeczności z art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Nadto zagrodzenie drogi przejazdowej pozostaje w sprzeczności z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Sytuacja ta znacznie utrudnia Spółce prowadzenie w tym miejscu działalności gospodarczej. Ponadto "A" Sp. z o.o., w związku z zablokowaniem drogi dojazdowej, stała się adresatem żądań finansowych ze strony właścicieli nieruchomości sąsiadujących, co zmusza ją do podjęcia zdecydowanych działań prawnych. Pismem z dnia [...] r. Sekretarz Gminy B. poinformował pełnomocnika firmy "A", iż gmina nie jest w stanie zadośćuczynić żądaniu zawartemu w złożonym piśmie. Gmina B. jest właścicielką drogi, oznaczonej jako działka nr [...], jednak droga ta komunikuje się z drogą publiczną P. – R. poprzez drogę oznaczoną jako działka nr [...] - stanowiącą drogę publiczną przeznaczoną do powszechnego użytku i jednocześnie drogę dojazdową do placu G.S. "B." Działka nr [...] od strony zachodniej łączy się z drogą (działką nr [...]) prowadzącą do pól, a od strony wschodniej kończy się na granicy działki [...]. Droga oznaczona jako działka nr [...] nie istnieje ani prawnie, ani faktycznie w jej sugerowanym przez wnioskodawcę przebiegu, tj. wzdłuż granic działek nr [...],[...],[...]. Z dokumentacji geodezyjnej wynika, że pomiędzy drogą (działką nr [...]), a drogą publiczną P. – R. istniał jedynie wewnętrzny przejazd byłej Gminnej Spółdzielni "B" w B., zlokalizowany wzdłuż działek nr [...], [...], [...], zaś dane zawarte na mapach wskazują, że obszar drogi wewnętrznej został włączony w powierzchnie działek nr [...], [...], [...] i stanowi ich część. Gmina B. nie ma możliwości żądania od właścicieli działek przywrócenia przejazdu, gdyż ich działania dotyczą wyłącznie ich działek, a nie drogi stanowiącej działkę nr [...]. Pełnomocnik "A" Sp. z o.o. w Ł. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z odwołaniem "od decyzji Gminy B. zawartej w piśmie Gminy z dnia [...] r.," zarzucając naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, Prawa budowlanego i ustawy o gospodarce nieruchomościami. Postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego od powyższego pisma Sekretarza Gminy B. Postanowieniem sygn. akt III SA/Łd 189/07 z dnia 25 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę wniesioną przez pełnomocnika "A" Sp. z o.o. na postanowienie Kolegium. W dniu 21 sierpnia 2007 r. do Urzędu Gminy w B. wpłynął kolejny wniosek pełnomocnika Spółki "A" o podjęcie, na podstawie art. 61 i art. 63 k.p.a., postępowania administracyjnego "w sprawie doprowadzenia stanu faktycznego nieruchomości położonej w B., przy ul. R. [...], o nr [...], której właścicielem jest Gmina B., do stanu zgodnego ze stanem prawnym" i rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy decyzją lub postanowieniem. Pismem z dnia [...] r. Wójt Gminy B. poinformował pełnomocnika "A" Sp. z o.o. w Ł., że złożony wniosek jest identyczny w swej treści z wcześniej złożonym, z dnia 1 września 2006 r., na który udzielono szczegółowych wyjaśnień w piśmie z dnia [...] r. znak: [...], podpisanym przez Sekretarza Gminy i podtrzymał stanowisko zawarte w tym piśmie. Ponadto wskazał, że stosownie do art. 61 § 1 k.p.a., złożenie żądania organowi administracji prowadzi do wszczęcia postępowania wyłącznie wówczas, gdy żądanie to dotyczy sprawy załatwianej w postępowaniu unormowanym przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Doprowadzenie stanu faktycznego działki nr [...] do stanu zgodnego z prawem przez wydanie decyzji (postanowienia) nie jest sprawą, do której znajdowałyby zastosowanie przepisy Kodeksu, gdyż obowiązujące prawo nie przewiduje załatwienia tego rodzaju sprawy rozstrzygnięciem administracyjnym. W tej sytuacji zgłoszony wniosek nie skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego. Pełnomocnik "A" Sp. z o.o. w Ł. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. odwołanie "od decyzji Wójta Gminy B. zawartej w piśmie z dnia [...] r. znak: [...], zarzucając: 1) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na nietrafnym przyjęciu, że nieruchomość stanowiąca działkę gruntu nr [...] nie została wytyczona jako droga dojazdowa do działki nr [...] w przebiegu wskazanym przez wnioskodawcę, 2) obrazę art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez niezastosowanie wskazanych przepisów, pomimo tego, że w przedmiotowej sprawie istnieją podstawy do uwzględnienia ich dyspozycji, 3) obrazę art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie wnioskodawcy wypowiedzenia się w sprawie oraz dokonanie ustaleń na podstawie materiału dowodowego, z którym wnioskodawca nie został zapoznany, i co do którego nie mógł się ustosunkować. Odwołujący podniósł, że w jego ocenie pismo z dnia [...] r. zawiera władcze rozstrzygnięcie sprawy indywidualnej, co pozwala na złożenie odwołania. Strona podniosła, powołując się na Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego M. Jaśkowska, A. Wróbel, Zakamycze 2000, strony 80, 724, że "Pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeżeli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji." Zdaniem odwołującego, zostały spełnione powyższe wymagania zwłaszcza, że "A" Sp. z o.o. wprost wnosiła o wszczęcie postępowania administracyjnego, powołując jako podstawę art. 61 i art. 63 k.p.a. oraz wnosząc o rozstrzygnięcie sprawy decyzją, ewentualnie postanowieniem. Przekazując odwołanie do rozpatrzenia Kolegium, Wójt Gminy B. podniósł, że pismo z dnia [...] r. nie stanowi decyzji administracyjnej, gdyż nie dotyczy sprawy, podlegającej rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej. Obowiązujące przepisy prawa nie przewidują żadnych spraw o doprowadzenie stanu faktycznego nieruchomości do stanu zgodnego z prawem, podlegających załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia. W tej sytuacji wniosek, w świetle treści art. 61 § 1 k.p.a., nie skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego. W konsekwencji przedmiotowe pismo Wójta Gminy nie stanowi decyzji administracyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wskazało, że postanowieniem z dnia [...] r., stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego od pisma Sekretarza Gminy B. z dnia [...] r., wskazując, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie przysługuje wyłącznie od decyzji administracyjnej i nie jest dopuszczalne, gdy czynność organu nie jest decyzją administracyjną. Nie nastąpiła żadna zmiana stanu faktycznego ani prawnego uzasadniająca zajęcie obecnie innego stanowiska. Zgodnie z art. 1 pkt 1 k.p.a., "Kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych." Spod przepisów tego Kodeksu wyłączone zostały wydawane przez organy administracji publicznej wszelkie akty prawne o charakterze ogólnym, jak również sprawy indywidualne rozpatrywane i rozstrzygane w innej formie niż decyzja administracyjna. O tym, czy określona sprawa jest sprawą indywidualną, rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej, decyduje odpowiedni przepis prawa materialnego. W zaskarżonym do Kolegium piśmie Wójta Gminy B. zawarta jest informacja, skierowana do pełnomocnika "A" Sp. z o.o. w Ł., o tym, że na wniosek tej samej treści udzielono już szczegółowych wyjaśnień w piśmie Sekretarza Gminy B. z dnia [...] r. i w związku z tym podtrzymuje zawarte w nim stanowisko, a także o tym, że na podstawie art. 61 § 1 k.p.a. skierowanie żądania do organu administracji publicznej wszczyna postępowanie wyłącznie wówczas, gdy żądanie to dotyczy sprawy załatwianej w postępowaniu unormowanym przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Na gruncie rozwiązań ustawowych i orzecznictwa sądowego informacja pochodząca od organów administracji publicznej, której odbiorcą jest indywidualna osoba, nie może być uznana za decyzję. Informacja jest oświadczeniem wiedzy, zaś decyzje uznaje się za oświadczenie woli. Informacja niczego nie rozstrzyga, nie jest nakierowana na wywołanie bezpośrednich skutków prawnych, nie zmienia też sytuacji prawnej jednostki (postanowienie NSA w Warszawie II SA 2213/01 z 21 marca 2002 r., Lex 157973). Wbrew stanowisku wyrażonemu w odwołaniu, kwestionowane pismo Wójta Gminy B. niczego nie rozstrzygnęło, nie było nakierowane na wywołanie bezpośrednich skutków, ani na zmianę sytuacji prawnej zainteresowanej strony. Powołane przez odwołującego przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami i Prawa budowlanego, których naruszenie zarzucił, mówią wprawdzie o zapewnieniu nieruchomości dostępu do drogi publicznej (przy podziale nieruchomości i projektowaniu obiektów budowlanych), jednak nie stanowią samodzielnej podstawy do rozstrzygnięcia w drodze decyzji przez organ administracji publicznej o ustanowieniu tego dostępu. Żądanie Spółki "A" dotyczy cywilnoprawnego sporu o prawo przejazdu przez nieruchomości sąsiednie, nie jest więc sprawą, której rozstrzygnięcie mogłoby nastąpić w postępowaniu administracyjnym w drodze decyzji organu administracji publicznej. Omawiane pismo nie może więc być uznane za decyzję administracyjną, bowiem nie zawiera rozstrzygnięcia, a sprawa, o której rozstrzygnięcie wystąpiła Spółka, nie jest sprawą załatwianą w drodze decyzji administracyjnej. Stanowisko Kolegium odpowiada cytowanej w odwołaniu tezie postanowienia NSA sygn. akt I SA 1509/98 z 27 lipca 1999 r., przytaczanej przez autorów komentarza do k.p.a. Postępowanie odwoławcze jest regulowanym przez prawo procesowe ciągiem czynności procesowych podejmowanych przez organ odwoławczy oraz inne podmioty postępowania. W postępowaniu wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie czy odwołanie jest dopuszczalne, oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu (art. 134 k.p.a.). Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Niedopuszczalność przedmiotowa obejmuje również przypadek braku przedmiotu zaskarżenia. Nie jest zatem dopuszczalne, gdy czynność organu nie jest decyzją administracyjną. Dlatego też należało stwierdzić niedopuszczalność odwołania wniesionego przez pełnomocnika "A" Sp. z o.o. w Ł. od wymienionego wyżej pisma Wójta Gminy B. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 134 k.p.a. i art. 1 pkt 1 k.p.a., poprzez nietrafne przyjęcie, że przedmiotowa sprawa nie ma charakteru administracyjnego, a pismo Gminy B. z dnia [...] r. nie stanowi decyzji administracyjnej, podczas gdy właściwa wykładnia przepisów prawa powinna prowadzić do odmiennego wniosku. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skarżąca Spółka podała, że wnosiła o podjęcie postępowania administracyjnego w sprawie doprowadzenia stanu faktycznego nieruchomości oraz o rozstrzygnięcie sprawy decyzją lub postanowieniem. Zdaniem strony skarżącej organ administracji publicznej nie musi zgodzić się z wnioskodawcą co do istnienia podstaw oraz zasadności i konieczności podjęcia stosownych działań, ale tego rodzaju stanowisko organ administracji winien zawrzeć w decyzji. Z tego też względu pismo Gminy B. z dnia [...] r. skarżący potraktował jako decyzję. W ocenie skarżącego organ administracji może podejmować czynności o charakterze administracyjnym (w rozumieniu art. 1 k.p.a.) oraz szeroko rozumiane czynności cywilnoprawne (w rozumieniu art. 1 k.p.c.). Wniosek złożony przez Spółkę dotyczył podjęcia działania i ewentualnego rozstrzygnięcia, które nie mają charakteru cywilnego. Czynności cywilne podejmowane byłyby w stosunku do właścicieli nieruchomości sąsiednich, a nie wobec organu administracji. Postępowanie administracyjne jest postępowaniem sformalizowanym, pozwalającym na odwołanie się od rozstrzygnięcia organu administracji, a także o zwrócenie się o kontrolę aktów administracyjnych w postępowaniu sądowym. Sprawa, w której złożony został wniosek z dnia 14 sierpnia 2007r. jest dla Spółki szczególnie istotna. Spółka nie posiada bowiem odpowiedniego dostępu do nieruchomości, na której prowadzi działalność gospodarczą. Jeżeli zaś pismo Gminy z dnia [...] r. stanowi decyzję administracyjną, to przy jej wydaniu naruszone zostały przepisy postępowania administracyjnego, wskazane w odwołaniu Spółki z dnia 4 października 2006r. Strona skarżąca podniosła, że dotychczasowe rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydane w sprawie nie mają charakteru merytorycznego, dotyczyły one kwestii o charakterze formalnoprawnym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosiło o jej oddalenie. Powtórzyło argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, czy jest ono zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W niniejszej sprawie podstawę prawną rozstrzygnięcia organu administracji II instancji stanowił art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zauważyć należy, iż organ odwoławczy przed przystąpieniem do oceny żądań i zarzutów zawartych w odwołaniu jest zobowiązany do dokonania tzw. wstępnej kontroli wniesionego środka zaskarżenia. Kontrola ta polega na sprawdzeniu, czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. dokonując wstępnej kontroli wniesionego środka zaskarżenia uznało, że odwołanie "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również i podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Z powyższego wynika, że odwołanie jest środkiem zaskarżenia, który przysługuje wyłącznie od decyzji administracyjnej. Odwołanie zatem jest niedopuszczalne, gdy zostało wniesione od innych form działania organów administracji publicznej, a zatem gdy czynność organu nie jest decyzją administracyjną, lecz stanowi np. czynność materialno – techniczną, czynność cywilną (patrz B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz" Wydawnictwo C.H. Beck 2004, str. 583). W postępowaniu wstępnym organ odwoławczy bada zatem, czy czynność organu administracji publicznej, od której zostało wniesione odwołanie, jest decyzją administracyjną. Kryterium kwalifikującym akt organu administracji publicznej do kategorii decyzji administracyjnych jest władcze i jednostronne rozstrzygnięcie o prawach lub obowiązkach indywidualnych jednostki, posiadające minimum elementów przewidzianych przez przepisy prawa procesowego, wystarczające do tego, ażeby zaliczyć akt do decyzji istniejących w obrocie prawnym. Przy kwalifikowaniu więc czynności organu administracji publicznej należy brać pod uwagę przedmiot (władcze i jednostronne rozstrzygnięcie o indywidualnych prawach lub obowiązkach) oraz formę rozstrzygnięcia, mając na względzie spełnienie przesłanek konstytucyjnych zapewniających istnienie decyzji w obrocie prawnym (patrz glosa B. Adamiak do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, sygn. akt SA/Gd 746/92/S, OSP 1993, Nr 9, poz. 178). W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła odwołanie od pisma Wójta Gminy B. z dnia [...] r. informującego, iż żądanie Spółki dotyczy sprawy, która nie podlega załatwieniu w postępowaniu administracyjnym. W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. dokonało prawidłowej oceny, że powyższe pismo informujące organu I instancji nie jest decyzją administracyjną, od której przysługuje odwołanie. Organ odwoławczy był więc zobowiązany do podjęcia czynności postępowania wstępnego oraz do zakończenia tego postępowania, w związku z wynikiem negatywnym, w formie postanowienia, wydanego na podstawie art. 134 k.p.a. Od skierowanego przez organ do strony pisma informującego, iż sprawa nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej, lecz wyłącznie w formie cywilnoprawnej, nie przysługuje bowiem odwołanie. W wyroku z dnia 7 lipca 1992 r. Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku, sygn. akt SA/Gd 746/92/S, OSP 1993, Nr 9, poz. 178, wyraził pogląd, który Sąd w niniejszej sprawie w pełni podzielił, że jeżeli sprawa nie podlega załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej, strona wniosła odwołanie od informacji udzielonej jej przez organ I instancji, organ II instancji stwierdza niedopuszczalność odwołania. Sąd nie podzielił więc poglądu wyrażonego w skardze, iż pismo z dnia [...] r. Wójta Gminy B. strona skarżąca mogła potraktować jako decyzję administracyjną, od której przysługuje odwołanie. Zdaniem Sądu, powyższe pismo organu I instancji, nie jest aktem organu administracji publicznej władczo i jednostronnie rozstrzygającym o prawach skarżącej Spółki. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. k.o.