VI SA/Wa 626/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu odwołania skarżącego W. J. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] (znak [...]), w przedmiocie odmowy zarejestrowania samochodu osobowego marki M., nr nadwozia [...] - orzekło o utrzymaniu w mocy powyższej decyzji organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 26 lipca 2007 r. skarżący W.J. złożył w Delegaturze Biura Administracji i Spraw Obywatelskich w Dzielnicy [...] W. wniosek o zarejestrowanie samochodu osobowego marki M., nr nadwozia .. Do wniosku skarżący załączył m.in.: umowę kupna-sprzedaży w/w pojazdu z dnia 22 maja 2007 r. zawartą pomiędzy S.T. – jako sprzedającym, a firmą S. – jako kupującym, rachunek z dnia 29 maja 2007 r. wystawiony przez firmę S. dla R. P. oraz fakturę Vat nr [...] z dnia 21 czerwca 2007 r. dotyczącą sprzedaży w/w pojazdu, wystawioną przez R. P. na rzecz skarżącego W. J. – jako nabywcy. Na podstawie złożonych dokumentów w dniu [...] lipca 2007 r. została wydana przez Prezydenta W. decyzja – pozwolenie czasowe serii [...] oraz wydano tablice rejestracyjne nr [...]. Następnie w dniu 30 lipca 2007 r. Delegatura Biura Administracji i Spraw Obywatelskich w Dzielnicy [...] W. zwróciła się z prośbą o potwierdzenie danych do Starostwa Powiatowego w [...], w którym uprzednio zarejestrowany był w/w samochód osobowy marki M.. W dniu 28 sierpnia 2007 r. Delegatura otrzymała odpowiedź Starosty Powiatowego w [...], w której organ ten odmówił potwierdzenia danych, wskazując jednocześnie, iż samochód ten został w dniu [...] lipca 2007 r. wyrejestrowany z powodu zbycia pojazdu za granicę. W dniu 10 września 2007 r. Starostwo Powiatowe w [...], celem uzupełnienia dokumentacji, przesłało decyzję nr [...], na podstawie której Starosta [...] – działając w oparciu o przepis art. 79 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) – wyrejestrował przedmiotowy pojazd w wyniku rozpatrzenia wniosku S. T. z dnia [...] lipca 2007 r. W konsekwencji, w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2007 r., Prezydent W. wydał w dniu [...]listopada 2007 r. [...] nr [...] (znak [...]), na podstawie której – powołując się na przepisy art. 73 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym oraz art. 104 k.p.a. – odmówił rejestracji samochodu osobowego marki M., nr nadwozia [...]. W uzasadnieniu decyzji Prezydent W. stwierdził, iż biorąc pod uwagę fakt, że przedmiotowy pojazd został w Polsce wyrejestrowany z powodu zbycia za granicę i nie został za granicą zarejestrowany, należy stwierdzić, iż w świetle przepisu art. 79 ust. 4 cyt. ustawy nie podlega on ponownej rejestracji. Od decyzji organu I instancji skarżący w dniu 4 grudnia 2007 r. odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Skarżący wskazał, iż czuje się pokrzywdzony decyzją o odmowie zarejestrowania pojazdu i zastosowaną przez organ procedurą. W piśmie z dnia 16 grudnia 2007 r. skarżący, uzupełniając materiał dowodowy sprawy o dodatkowe wyjaśnienia – stwierdził, iż sporny pojazd został sprowadzony przez firmę R. P. na zlecenie skarżącego, po uprzednim znalezieniu oferty sprzedaży na stronie internetowej. Odnosząc się do kwestii wydanej przez Starostę [...] decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. o wyrejestrowaniu pojazdu, skarżący wskazał, iż jest właścicielem w/w pojazdu od dnia 21 czerwca 2007 r. W tej sytuacji – zdaniem skarżącego – wydając jakąkolwiek decyzję dotyczącą spornego samochodu na podstawie wniosku byłego właściciela – p. S.T., urzędnik w Starostwie Powiatowym w [...] popełnił błąd dopuszczając się rażącego naruszenia przepisów prawa, tj. art. 79 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którym warunkiem koniecznym wyrejestrowania pojazdu jest złożenie wniosku o wyrejestrowanie przez właściciela pojazdu, a nie przez byłego właściciela. Zdaniem skarżącego obowiązek sprawdzenia zgodności złożonego oświadczenia ze stanem faktycznym spoczywa na organie rejestrującym. W konsekwencji skarżący uznał, iż nastąpiło poświadczenie nieprawdy, ponieważ były właściciel dostarczył do urzędu dokument stwierdzający skuteczne przeniesienie własności na inną osobę. Skarżący wskazał, iż w dniu [...] lipca 2007 r. Wydział Komunikacji Starostwa Powiatowego w [...] nie mógł traktować S. T. jako właściciela w/w pojazdu i odbierać od niego wniosku o wyrejestrowanie, albowiem w świetle przepisów prawa cywilnego tylko skarżący - jako właściciel pojazdu - mógł decydować o jego przeznaczeniu. W tej sytuacji skarżący uznał, iż decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] o wyrejestrowaniu pojazdu z powodu zbycia pojazdu za granicę rażąco narusza obowiązujące przepisy prawa. W związku z tym skarżący zwrócił się do SKO w [...] z wnioskiem o anulowanie w/w decyzji, co umożliwi stronie korzystanie w pełni z jej praw jako właściciela samochodu. Skarżący poinformował dodatkowo, iż po przedstawieniu powyższych argumentów prokurator zakwalifikował czynności z dnia [...] lipca 2007 r. jako przestępstwo urzędnicze przeciwko dokumentom, które podlegać będzie dalszej ocenie przez Prokuraturę Rejonową w [...]. W piśmie z dnia 19 grudnia 2007 r. skarżący, uzupełniając swoje stanowisko w sprawie – stwierdził, iż nie przyczynił się w najmniejszym stopniu do powstałej sytuacji, w tym w szczególności do wydania przez Starostę [...] decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. rażąco naruszającej przepisy prawa. W wyniku rozpatrzenia odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - orzekło o utrzymaniu w mocy powyższej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] (znak [...]), w przedmiocie odmowy zarejestrowania samochodu osobowego marki M., nr nadwozia [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO w [...] podniosło na wstępie, iż przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2007 r. o odmowie zarejestrowania pojazdu na rzecz skarżącego, w związku z czym organ odwoławczy nie ma żadnych podstaw prawnych do zbadania zgodności z prawem decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Organ wskazał, iż rejestracja pojazdu ma służyć identyfikacji pojazdu i jego właściciela, a jednocześnie stanowić jeden z warunków dopuszczenia do ruchu. SKO stwierdził, iż z faktem wyrejestrowania pojazdu wiąże się dla właściciela konsekwencja określona w art. 79 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym. Organ odwoławczy podniósł, iż wskazany przepis wyczerpująco wymienia przypadki, w których możliwa jest powtórna rejestracja pojazdu. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż sporny samochód osobowy marki M. został wyrejestrowany na wniosek S. T. decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2007 r. z powodu zbycia w/w pojazdu za granicę. W tym też dniu – jak wskazał organ – pojazd ten został wykreślony z ewidencji pojazdów. W tej sytuacji – zdaniem SKO – nie mogły być uwzględnione zarzuty podniesione przez stronę w odwołaniu, albowiem de facto dotyczą one decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2007 r. Organ odwoławczy, powołując się na przepis art. 16 § 1 k.p.a. i wyrażoną w nim zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych – stwierdził, iż decyzje ostateczne mogą być wyeliminowane z obrotu prawnego tylko w drodze trybów szczególnych przewidzianych w k.p.a. Zdaniem SKO w [...] dopóki decyzja taka nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego, dopóty korzysta z domniemania mocy obowiązującej. Mając to na względzie organ odwoławczy uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie zaszły żadne okoliczności wymienione w art. 79 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a więc organ I instancji nie miał podstaw prawnych do dokonania powtórnej rejestracji przedmiotowego pojazdu. W dniu 5 marca 2008 r. skarżący – działając za pośrednictwem organu odwoławczego – zaskarżył w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż odmawiając zarejestrowania pojazdu Prezydent W. dopuścił się rażącego naruszenia prawa, czego SKO nie dostrzegło błędnie skupiając się na wyrejestrowaniu pojazdu i braku możliwości jego ponownego zarejestrowania bez analizy procedur obowiązujących w tym zakresie. Skarżący zwrócił uwagę na przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 186, poz. 1322), który powinien być zastosowany przez organ. Skarżący wskazał, iż spełnił wszystkie warunki określone w przywołanym przepisie w/w rozporządzenia. Według skarżącego żaden przepis obowiązującego prawa w zakresie rejestracji pojazdu nie stanowi o tym, iż pojazd sprowadzony z zagranicy musi być utożsamiany z pojazdem zarejestrowanym za granicą. Skarżący wskazał, iż jego pojazd w ramach przepływu towarów był zarejestrowany w Polsce, następnie zbyty za granicę i ponownie sprowadzony do kraju. Dlatego też – zdaniem skarżącego – organ rejestrujący błędnie przyjął procedurę rejestracyjną spornego pojazdu wysyłając zawiadomienie w celu jego potwierdzenia do ostatniego organu rejestrującego w Polsce przez co uzyskał informację, że pojazd ten jest zbyty za granicę. Tym samym – jak wskazał skarżący – organ ten potwierdził, że ponowna rejestracja pojazdu winna odbyć się zgodnie z procedurami dla pojazdów sprowadzonych z zagranicy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do argumentów zawartych w skardze organ stwierdził, iż powołany przez stronę przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów odnosi się tylko do pojazdów, które po raz pierwszy są zarejestrowane na terytorium RP, w związku z czym nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga W. J. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], jak również utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2007 r. - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Należy wskazać, iż zgodnie z treścią przepisu art. 79 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, stanowiącego materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji, pojazd wyrejestrowany nie podlega powtórnej rejestracji, z wyjątkiem pojazdu: 1) odzyskanego po kradzieży; 2) zabytkowego; 3) mającego co najmniej 25 lat, którego model nie jest produkowany od lat 15, uznanego przez rzeczoznawcę samochodowego za unikatowy lub mający szczególne znaczenie dla udokumentowania historii motoryzacji; 4) ciągnika i przyczepy rolniczej. Jak wynika z akt sprawy zgromadzonych w toku niniejszego postępowania, należący do skarżącego samochód osobowy marki M., będący przedmiotem spornej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2007 r. odmawiającej rejestracji, był już wcześniej zarejestrowany na terytorium Polski i został wyrejestrowany ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2007 r., wydaną na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, z powodu zbycia w/w pojazdu za granicę. W tym też dniu pojazd ten został wykreślony z ewidencji pojazdów. Ponadto w wyniku postępowania ustalono, iż w/w decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2007 r. nie została do dnia dzisiejszego wyeliminowana z obrotu prawnego. W tej sytuacji uznać należy, iż w przedmiotowej sprawie nie zaszły żadne okoliczności wymienione w przepisie art. 79 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, które dawałyby organowi rejestracyjnemu podstawę do zarejestrowania przedmiotowego pojazdu. Jeśli chodzi o powołany przez stronę skarżącą przepis § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, należy wyraźnie wskazać, iż zgodnie z jego treścią w przypadku zgłoszenia do pierwszej rejestracji pojazdu sprowadzonego z zagranicy jego właściciel dołącza do wniosku o rejestrację dokumenty wymienione w tym przepisie w punktach 1-6. Należy zauważyć, iż sporny pojazd marki M. był już wcześniej zarejestrowany na terytorium Polski i został wyrejestrowany ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2007 r. z powodu jego zbycia za granicę. W tej sytuacji należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż przywołany przez stronę przepis § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury odnosi się tylko i wyłącznie do pojazdów, które po raz pierwszy są zarejestrowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w związku z czym nie może on mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy obu instancji, postępując zgodnie z zasadą pogłębiana zaufania obywateli do organów państwa wyrażoną w art. 8 k.p.a., respektując wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy – przeprowadziły postępowanie administracyjne zgodnie z regułami procedury administracyjnej, dokładnie wyjaśniając wszelkie okoliczności sprawy, konkretnie ustosunkowując się do żądań i twierdzeń strony skarżącej oraz uwzględniając w decyzji zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony. W ocenie Sądu organy prowadzące postępowanie wszechstronnie wyjaśniły okoliczności niniejszej sprawy, ustosunkowując się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków strony skarżącej. Należy wyraźnie wskazać, iż – jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - przedmiotem oceny w niniejszej sprawie była wyłącznie kwestia zgodności z prawem decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2007 r. o odmowie zarejestrowania spornego pojazdu na rzecz skarżącego. Zdaniem Sądu organy obu instancji nie miały więc jakichkolwiek podstaw formalno-prawnych, aby zbadać legalność decyzji Starosty [...]z dnia [...] lipca 2007 r. o wyrejestrowaniu pojazdu. W tej sytuacji przyjąć należy, iż organ odwoławczy, powołując się na przepis art. 16 § 1 k.p.a. i wyrażoną w nim zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych – prawidłowo stwierdził, iż dopóki budząca kontrowersje decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2007 r. nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego w trybie szczególnym przewidzianym w k.p.a., dopóty korzysta ona z domniemania mocy obowiązującej. W związku z tym, skoro organ rejestracyjny uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie zaszły żadne okoliczności wymienione expressis verbis w art. 79 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, to nie miał podstaw prawnych do dokonania powtórnej rejestracji przedmiotowego pojazdu. Mając to na względzie należy w kontekście całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku niniejszego postępowania uznać, iż organy administracji publicznej oceniły w sposób wszechstronny i prawidłowy ten materiał, uzasadniając zaskarżone decyzje administracyjne w sposób odpowiadający wszelkim wymogom wskazanym w art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.