II SA/Gl 1066/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W., na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza na rzecz skarżącej Spółki od Wojewody kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem wniesionym do Urzędu Miejskiego w G. w dniu [...]r. pełnomocnik [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji urządzeń o wysokości powyżej [...] m, wchodzących w skład stacji bazowej UMTS na dachu budynku usługowo-handlowego przy ul. [...] w G., na działce ewidencyjnej nr [...] w obrębie ewidencyjnym [...]. W skład stacji wchodzić miałby maszt antenowy wraz z antenami UMTS ([...] szt.) i antenami radiolinii ([...] szt.) oraz urządzenie sterujące (NODE B) ustawione na poziomie gruntu przy ścianie elewacyjnej na prefabrykowanej płycie żelbetowej. Do wniosku dołączono m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany stacji, mapę ewidencyjną i zasadniczą. Przedłożono nadto wydane już w sprawie przedmiotowej stacji decyzje, a to decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...]r. nr [...] o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...]r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta G., działając jako organ I instancji, wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego przez [...] Spółkę z o.o. zamiaru wykonania robót budowlanych. Jako podstawę wniesionego sprzeciwu wskazał art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. zwanej dalej: k.p.a.). W uzasadnieniu organ I instancji podał, że w skład stacji bazowej wchodzić ma m.in. maszt antenowy o wysokości [...] m, który w rozumieniu ustawy Prawo budowlane stanowi budowlę. Planowany zakres robót obejmuje zatem w istocie nie instalację lecz budowę stacji bazowej telefonii komórkowej i tym samym wykracza poza treść art. 30 ust. 1 pkt 3c ustawy. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie w całości, zarzucając naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 1, art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 3 pkt 3 i 6 oraz art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Ponadto Spółka zarzuciła także naruszenie przez Prezydenta Miasta G. art. 2 Konstytucji R.P. oraz art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. W ocenie skarżącej zgłoszone przez nią roboty budowlane mieszczą się w hipotezie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, a tym samym nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę. Roboty te polegać mają bowiem na "instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych" i nie stanowią ani nadbudowy ani rozbudowy obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Na poparcie tego stanowiska skarżąca przytoczyła orzeczenia sądów administracyjnych, a także decyzję Wojewody [...]. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, organ I instancji błędnie zinterpretował i zastosował wskazane wyżej normy ustawy Prawo budowlane. Prezydent Miasta G. nie wywiązał się nadto, zdaniem skarżącej, z obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego naruszając tym samym art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Naruszył wreszcie art. 107 § 3 k.p.a. nie wyjaśniając dostatecznie w uzasadnieniu decyzji swojego stanowiska dotyczącego uznania, iż budowa zgłoszonej stacji wymaga pozwolenia na budowę. W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał stan faktyczny sprawy oraz obszernie przytoczył tezy odwołania. Podzielił jednocześnie stanowisko organu pierwszej instancji, iż planowana inwestycja nie mieści się w zakresie objętym art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, choć po części z innych przyczyn niż uczynił to organ pierwszoinstancyjny. Wskazał bowiem, że przedmiotowa stacja oprócz masztu i urządzeń antenowych składać ma się nadto z umieszczonych w kontenerach, usytuowanych na poziomie gruntu, urządzeń sterujących połączonych z antenami na dachu. Kontenery umieszczone będą po zewnętrznej ścianie budynku przy ul. [...] natomiast doprowadzenie kabli z urządzeń sterujących do masztu ma się odbywać odcinkiem drabinki kablowej układanej na dachu. Drabinka będzie prowadzona również po elewacji budynku i mocowana do konstrukcji ściany za pośrednictwem uchwytów mocowanych do ściany na kotwach. W związku z powyższym zakresem robót realizowana inwestycja, zdaniem Wojewody [...], zmieni zarówno obrys budynku, do którego przylega kontener z urządzeniami sterującymi jak też sposób zagospodarowania przedmiotowego terenu – w efekcie stanowiąc rozbudowę istniejącego budynku. W świetle powyższych ustaleń realizacja przedmiotowej inwestycji, z uwagi na jej zakres, stanowi zatem budowę stacji bazowej, co dodatkowo znalazło, zdaniem organu, potwierdzenie w sformułowaniach decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Pismem z dnia [...]r. [...] Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji wnosząc o jej uchylenie w całości, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta G., jak również o zasądzenie od Wojewody [...] zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała naruszenie przez organ II instancji przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy błędnie wniesionego sprzeciwu, w sytuacji gdy nie było podstaw do jego wniesienia. Podniosła także naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) Prawa budowlanego przez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych nie obejmuje konstrukcji wsporczej, drabinki kablowej i rozdzielni technicznej, zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy poprzez błędne uznanie, że posadowienie na gruncie szafy telekomunikacyjnej obok budynku nie jest zwolnione z pozwolenia na budowę oraz błędną wykładnię art. 3 pkt 3 i pkt 6 tej ustawy powodującą uznanie, że instalacja urządzeń sterujących w kontenerach na poziomie gruntu oraz drabinki kablowej i rozdzielni technicznej na ścianie budynku stanowi, wskutek zmiany obrysu, rozbudowę obiektu budowlanego. Ponadto Spółka zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 77 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez dowolne ustalenie, że zgłoszone roboty wymagają pozwolenia na budowę. Wreszcie skarżąca zarzuciła naruszenie zaskarżoną decyzją art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez zastosowanie środka nieproporcjonalnego do celu. Szeroko motywując swoje stanowisko skarżąca powtórzyła argumentację podniesioną już w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej uzupełniając ją przytoczeniem, w szerszym niż uprzednio zakresie, orzecznictwa sądów administracyjnych. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W dodatkowym piśmie procesowym z dnia [...]r. skarżąca Spółka podtrzymała stanowisko zajęte w skardze wskazując, iż w odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] nie ustosunkował się merytorycznie do postawionych przez skarżącą zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa. Skarżąca wskazała nadto kolejne, zbieżne z jej stanowiskiem, wyroki sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że dotknięta ona jest uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Zdaniem tut. Sądu zaskarżona decyzja narusza bowiem art. 29 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 lit. b) i c), 30 ust. 6 oraz art. 3 pkt 3, 7 i 7a cytowanej powyżej ustawy Prawo budowlane, a także art. 138 § 1 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż jak wynika z treści zgłoszenia z dnia [...]r. zamiarem skarżącej było wykonanie robót budowlanych polegających na instalacji urządzeń o wysokości powyżej [...] m, wchodzących w skład stacji bazowej UMTS, na dachu budynku usługowo-handlowego. W skład stacji wchodzić miały anteny UMTS i anteny radiolinii, a także urządzenie sterujące NODE B (szafa sterująca) ustawione na poziomie gruntu przy ścianie elewacyjnej. Jak wynika z projektu w skład stacji wchodzić jeszcze miałby maszt antenowy wraz z odciągami, drabinka mocowana do konstrukcji ściany za pośrednictwem uchwytów mocowanych na kotwach oraz mocowana również na kotwach dystansowych skrzynka RT. W kontekście wskazanego przez inwestora zakresu robót przypomnieć zatem trzeba, iż w myśl art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć co do zasady jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 ustawy. Wymienione przepisy określają wyjątkowe przypadki, w których budowa bądź rozbiórka wbrew wyrażonej w art. 28 ustawy zasadzie pozwolenia na budowę jednak nie wymaga (art. 29 i 31), sytuacje, w których w myśl art. 30 roboty budowlane wprawdzie nie wymagają pozwolenia na budowę wymagają jednak zgłoszenia zamiaru ich wykonania właściwemu organowi oraz sytuacje określone w art. 29a ustawy kiedy to budowa wymaga albo zgłoszenia albo sporządzenia planu sytuacyjnego. W konsekwencji stwierdzić należy, iż budowy i roboty budowlane wymienione w art. 29, 29a, 30 i 31 ustawy pozwolenia na budowę nie wymagają co a contrario pozwala na wniosek, iż pozostałe roboty nie mogą zostać legalnie rozpoczęte i dokonane bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż w myśl art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane nie wymaga pozwolenia na budowę instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych. Przywołany przepis nie precyzuje typów urządzeń, o których mowa, a w konsekwencji uznać należy, że obejmuje swym zakresem przedmiotowym wszystkie urządzenia, które nie mają zostać posadowione na gruncie lub zlokalizowane w innych miejscach lecz zainstalowane mają być na istniejących obiektach budowlanych. Z kolei stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) i c) wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń o wysokości powyżej 3 m oraz urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj.: Dz. U. 2006, Nr 129, poz.902 z późn. zm., zwana dalej: p.o.ś.) instalacjami zaliczanymi do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymaga wprawdzie uzyskania pozwolenia na budowę jednak wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W odniesieniu do tego ostatniego pojęcia wskazać trzeba, iż w art. 51 ust. 8 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska zamieszczona została delegacja dla Rady Ministrów upoważniająca organ ten do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W oparciu o tę delegację Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowiska (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.). Przywołany akt wykonawczy w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. a) stanowi, że do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, dla których może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, należy zaliczyć instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 Mhz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny. Wykładnia przytoczonych norm prowadzi do wniosku, iż instalacja (montaż) na obiektach budowlanych urządzeń poniżej 3 m, o ile nie należą one do mogących pogorszyć stan środowiska nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani też nawet zgłoszenia właściwemu organowi. Instalacja natomiast urządzeń bądź to przekraczających wskazaną wyżej maksymalną wysokość bądź też maksymalną moc albo obydwa wskazane parametry łącznie wymaga dokonania stosownego zgłoszenia, a także, w przypadku urządzeń większej mocy, spełnienia wymagań określonych ustawą o ochronie środowiska. W konsekwencji zamierzone przez [...] Spółkę z o.o. roboty budowlane polegające na zainstalowaniu na dachu budynku anten stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z ich konstrukcją wsporczą w ogóle nie wymagałyby zgłoszenia właściwemu organowi gdyby nie fakt, iż wysokość konstrukcji przekraczać ma [...] m, a anteny emitować mają pola powyżej przytoczonej powyżej granicy, co spowodowało konieczność uzyskania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Powyższa teza obejmuje także niewątpliwie należącą do tej samej instalowanej konstrukcji drabinkę na ścianie budynku, a także zainstalowaną na ścianie budynku skrzynkę RT W odniesieniu natomiast do szafy sterującej, która w myśl przedłożonej Sądowi dokumentacji posadowiona ma zostać na gruncie, obok ściany budynku, wskazać należy dodatkowo, na co notabene zwróciła uwagę skarżąca, iż w myśl art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy budowa wolnostojących szaf telekomunikacyjnych, podobnie jak kabin telefonicznych i słupków nie wymaga pozwolenia na budowę. Stosownie natomiast do art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy budowa taka wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W świetle wskazanych wyżej przepisów za nietrafny uznać należy zatem wyrażony przez organ I instancji pogląd, iż przedmiotowa inwestycja, z uwagi na konieczność nie tylko instalacji anten lecz również osadzenia masztu (zdaniem organu stanowiącego budowlę), jest w istocie budową stacji bazowej, wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę. Po pierwsze bowiem dokonane zgłoszenie obejmuje swoją treścią całość urządzeń stacji bazowej, która wedle deklaracji inwestora będzie instalowana (montowana) na istniejącym budynku, a w konsekwencji wyodrębnienie spośród urządzeń tych masztu, na którym osadzone mają być anteny i odmienne traktowanie poszczególnych części składowych instalacji nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach ustawy Prawo budowlane. Po drugie nie znajduje oparcia w przepisach ustawy stanowisko, zgodnie z którym instalacja na dachu budynku masztu stanowi budowę obiektu wskazanego w art. 3 pkt 3 tej ustawy. We wspomnianym przepisie jest bowiem mowa o wolnostojącym maszcie antenowym, za który w żadnej mierze nie można uznać masztu zainstalowanego na dachu budynku. Po trzecie wreszcie przywołana przez organ II instancji rozbudowa budynku, choć nie została jednoznacznie w przepisach zdefiniowana to jednak z natury rzeczy oznacza zmianę charakterystycznych parametrów obiektu takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji (wnioskowanie a contrario z art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane), podobnie jak nadbudowa oznacza podwyższenie budynku poprzez zmianę jego wysokości. Określony natomiast przez inwestora we wniosku zakres robót, polegający jedynie na zainstalowaniu na dachu i ścianie budynku urządzeń stacji, oraz ustawieniu na poziomie gruntu urządzenia sterującego poprzez określenie "instalowanie" i "ustawienie" wyklucza możliwość jakiejkolwiek ingerencji w konstrukcję budynku, która mogłaby zmienić którykolwiek z wskazanych wyżej parametrów. W konsekwencji realizacja wskazanych robót w sposób podany w zgłoszeniu wykluczający, wbrew twierdzeniom organu drugiej instancji możliwość dokonania konstrukcyjnej zmiany obrysu budynku wyłącza możliwość uznania, iż instalacja urządzeń stacji tożsama jest z rozbudową obiektu. Bez znaczenia wydaje się także, przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, określenie przedsięwzięcia jako budowy w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Funkcją przywołanej decyzji, wydawanej na podstawie ustawy Prawo ochrony środowiska, jest bowiem jedynie określenie wskazanych wyżej uwarunkowań, nie zaś przesądzenie o charakterze planowanej inwestycji w rozumieniu Prawa budowlanego. Podkreślenia wymaga nadto w tym miejscu, iż w stosunku do inwestycji nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, ustawa Prawo budowlane przewiduje możliwość nałożenia w drodze decyzji obowiązku uzyskania pozwolenia w przypadku wystąpienia jednego z zagrożeń wskazanych w art. 30 ust. 7 ustawy. W kontrolowanym postępowaniu orzekające w sprawie organy okoliczności takich jednak nie dopatrzyły się, a wniesiony sprzeciw oparty został jedynie na art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Tym samym wniesiony został on z naruszeniem wskazanej normy albowiem przepis ów odnosi się jedynie do sytuacji, gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych ustawowym obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, co jak wykazano powyżej w niniejszej sprawie nie ma miejsca. W konsekwencji, w myśl powyższych uwag, decyzję organu I instancji uznać należy za naruszającą przepisy prawa materialnego, a wada ta powodowała, iż organ drugoinstancyjny winien był w przewidzianym prawem trybie zakwestionować poprawność przedłożonego mu rozstrzygnięcia. W postępowaniu drugoinstancyjnym Wojewoda [...] nie dostrzegł jednak wskazanych wyżej uchybień i utrzymał w mocy wadliwą decyzję organu pierwszej instancji. Sprawia to w konsekwencji, iż analogicznym naruszeniem prawa, a także dodatkowo naruszeniem art. 138 § 1 k.p.a., dotknięta jest również stanowiąca przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie decyzja drugoinstancyjna z dnia [...]r. Sąd wskazuje nadto, że wobec upływu materialno-prawnego terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada już kompetencji do dalszego prowadzenia postępowania zainicjowanego dokonaniem przez inwestora zgłoszenia robót budowlanych. W konsekwencji postępowanie to zakresie zakończonym wniesieniem sprzeciwu winien umorzyć jako bezprzedmiotowe. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania orzeczono na wniosek skarżącej na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 2 pkt c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002, Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).