I FSK 236/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku B. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej B.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 września 2008 r. sygn. akt I SA/Po 329/08 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 15 stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2005 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 września 2008 r., sygn. akt I SA/Po 329/08 pełnomocnik skarżącej B. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 15 stycznia 2008 r., Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2005 r.. W uzasadnieniu wniosku podano, że przystąpienie przez organ podatkowy do wykonania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe na łączną kwotę 2.919.280,00 zł spowoduje wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków i zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wskazano, że wykonanie decyzji pogorszy i tak trudną sytuację finansową rodziny skarżącej, która wraz z mężem ma na utrzymaniu troje dzieci, w tym jedno 3 letnie. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżąca w chwili obecnej nie prowadzi już działalności gospodarczej, a jej jedyne źródło dochodów stanowi praca w wymiarze ½ etatu, z której osiąga miesięczny dochód w wysokości 650 zł brutto. Mąż skarżącej otrzymuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 1100 zł brutto, a pozostający we wspólnym gospodarstwie domowym syn – 2000 zł brutto. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego postanowić o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc więc pod uwagę treść powyższego przepisu, zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. W realiach omawianej sprawy przyjąć należało, że nadesłana przez stronę skarżącą dokumentacja w sposób dostateczny uprawdopodobniła fakt, iż wykonanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki. Przede wszystkim należy mieć na względzie, że wskazana w zaskarżonej decyzji podatkowej kwota zobowiązania podatkowego opiewa na 2.919.280 zł, a zatem jest to suma niebagatelna i nie ma wątpliwości, że egzekucja takiej kwoty od skarżącej spowodowałaby niemożliwe do odwrócenia skutki w jej majątku. Na powyższe zwrócił uwagę Sąd I instancji, który postanowieniem z dnia 23 lipca 2008 r. (k. 85) uwzględnił wniosek skarżącej i wstrzymał wykonanie zaskarżonego aktu, a to stanowi dodatkowy argument za uwzględnieniem wniosku skarżącej również na obecnym etapie postępowania. Podsumowując warto dodać, że jak wskazano w uzasadnieniu do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07 podstawowym celem instytucji ochrony tymczasowej jest zapewnienie możliwie maksymalnej efektywności sądowej kontroli administracji przez stworzenie warunków zapewniających skuteczną realizację orzeczenia sądowego. Jest bowiem rzeczą oczywistą, że wyeliminowanie z obrotu prawnego na mocy orzeczenia sądu administracyjnego wadliwej decyzji, która wywołała nieodwracalne względnie trudne do odwrócenia skutki albo wyrządziła jej adresatowi znaczną szkodę, czynią tę kontrolę iluzoryczną, w rzeczywistości zaś nieskuteczną. Biorąc pod uwagę powyższe uwagi i mając na względzie rozmiar skutków, jakie mogłyby zaistnieć w następstwie wykonania zaskarżonej w tej sprawie decyzji Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 61 § 3 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.