II GZ 293/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Cysek po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 lipca 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 1515/08 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. Ś. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne postanawia: oddalić zażalenie Pismem z dnia [...] maja 2008 r. W. Ś. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania prawomocnego orzeczenia sądowego. Postanowieniem z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 1515/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wskazał m. in., iż przewidziana w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a, instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. WSA w W. stwierdził ponadto, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania z reguły wszelkie akty administracyjne mające charakter odmowny. W sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji utrzymującej w mocy decyzję wydaną w I instancji, odmawiającą umorzenia należności z tytułu określonych składek. Zaskarżona decyzja ma więc charakter odmowny, nie nakłada bowiem na skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Decyzja taka nie nadaje się więc do wykonania, a tym samym Sąd pierwszej instancji nie znalazł podstaw do wstrzymania jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. W przedstawionym Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do rozpoznania zażaleniu W. Ś. wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 2) wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia, 3) zasądzenie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości określonej obowiązującymi przepisami prawa. W uzasadnieniu strona podała m. in., że jej sytuacja życiowa i materialna wskazuje, że jakiekolwiek kolejne zobowiązania finansowe, związane z realizacją egzekucji, uniemożliwią skarżącej rozwiązanie jej problemów materialnych, jednocześnie powodując trudne do odwrócenia skutki. Stwierdziła, że decyzja organu w sprawie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłacenia składek na ubezpieczenie społeczne, umożliwia przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego, co w konsekwencji doprowadzić może do powstania niepowetowanej szkody w jej majątku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji jest trafne. Zgodzić się bowiem należy, iż w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. co do zasady nie ma podstaw do orzekania o wstrzymaniu wykonania decyzji, które ze swej istoty nie podlegają wykonaniu. Sąd I instancji słusznie zauważył, iż takiej cechy nie mają decyzje odmowne. Decyzja, której dotyczył rozpatrzony w zaskarżonym postanowieniu wniosek o wstrzymanie wykonania miała zaś charakter odmowny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. trafnie podniósł też, że z samej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie wynikało nałożenie na skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do starań zobowiązanej o umorzenie wcześniej powstałych należności nie wykreowało nowej sytuacji skarżącej w sferze jej obowiązków. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. ----------------------- 2