VI SA/Wa 577/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska- Przewłoka(spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2007 r. cofającą H. W. – dalej zwany skarżącym, pozwolenie na broń palną sportową. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej . W dniu [...] kwietnia 2006 r. w wyniku kontroli dokonanej w Centralnej Bazie KSIP organ powziął wiadomość, iż przeciwko skarżącemu prowadzone jest postępowanie karne. Pismem z dnia [...] lipca 2006 r. Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w [...], wskazując jako podstawę art. 61 § 4 Kpa poinformował skarżącego, iż wszczął z urzędu postępowanie administracyjne zmierzające do cofnięcia mu zezwolenia na broń palną myśliwską. Skarżący został poinformowany o przysługującym mu prawie do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Do akt sprawy został dołączony akt oskarżenia skierowany przeciwko skarżącemu, z którego wynika, iż przeciwko niemu prowadzone jest postępowanie karne obejmujące zarzut popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1, art. 294 § 1 i 270 Kodeksu Karnego, tj. przestępstwa przeciwko mieniu i wiarygodności dokumentów, wywiad środowiskowy o osobie skarżącego, informacje z Krajowego Rejestru Karnego, opinię o skarżącym Koła Łowieckiego [...] w S, protokół zaznajomienia skarżącego z aktami administracyjnymi sprawy, w którym wniósł o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego. Postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 18 ust.1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6, art. 18 ust. 4, art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. 2004 r.,Nr 52, poz. 525 – dalej zwana ustawą o broni i amunicji) oraz 268a KPA. W uzasadnieniu podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu oraz zdrowiu i życiu. Z dyspozycji zaś art. 18 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 Ustawy o broni i amunicji wynika, że osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, organ musi cofnąć pozwolenie na broń. Od powyższej decyzji pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. skarżący odwołał się do Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, wskazał na swoją dotychczasową nieposzlakowaną opinię. Podkreślił, iż tocząca się przeciwko niemu sprawa karna jest efektem pomówień zaś on czuje się niewinny. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 18 ust.1 pkt. 2 w związku z art.15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż dyspozycją powołanych powyżej przepisów ustawy o broni i amunicji organ jest bezwzględnie związany. Cofnięcie pozwolenia na broń w tym przypadku ma charakter obligatoryjny. Komendant Główny Policji podniósł, iż w tej sytuacji na treść rozstrzygnięcia nie mają wpływu takie okoliczności jak dobra opinia skarżącego w miejscu zamieszkania, jego niekaralność. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotny jest jedynie fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, co w świetle powołanych przepisów determinuje konieczność cofnięcia pozwoleń na broń. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył na powyższą decyzję skarżący. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił: - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art.18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, polegające na przyjęciu, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń ma charakter decyzji związanej, pozbawionej uznaniowości co oznacza, że wszczęcie postępowania karnego o przestępstwo przeciwko mieniu przeciwko skarżącemu powoduje konieczność cofnięcia mu pozwolenia na broń, gdyż zawsze jest jednoznaczne z istnieniem uzasadnionej obawy, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a bez znaczenia pozostają dla rozstrzygnięcia sprawy inne jej okoliczności, takie jak dotychczasowa niekaralność, pozytywna opinia z miejsca zamieszkania, posiadanie pozwolenia na broń od 40 lat, właściwe jej przechowywanie, cechy charakteru, cofnięcie w toku postępowania karnego fałszywych oskarżeń wobec skarżącego, które były podstawą jego wszczęcia, a nadto: - naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 42 ust. 3 w związku z art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegające na przyjęciu, że sam fakt wniesienia aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu jest wystarczający do uznania, że istnieje uzasadniona obawa, iż może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu w pełni podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, zgodnie z (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej zwanej p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną). Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jest niesporne, że przeciwko skarżącemu w dacie wydawania decyzji przez organ I i II instancji, toczyło się postępowanie karne o popełnienie czynów stypizowanych w Kodeksie Karnym jako przestępstwo przeciwko mieniu (art. 286 i 294 KK). Fakt ten znajduje potwierdzenie w akcie oskarżenia skierowanym przeciwko skarżącemu przez Prokuraturę Okręgową w [...], o popełnienie wyżej powołanych przestępstw. Ta okoliczność ma znaczenie decydujące przy ocenie zasadności cofnięcia pozwolenia na broń. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca. Pozwolenie na broń musi być więc cofnięte osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności..." jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze, i w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą wobec, której prowadzono postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, to w świetle powyższego fakt ten przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Prowadzenie w tej sytuacji dalszego postępowania dowodowego mającego na celu wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy czynami, których popełnienie jest podstawą prowadzonego postępowania karnego a wystąpieniem obawy, że skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, uznać należy w świetle powyższych rozważań za zbędne. Pamiętać bowiem należy, że przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest samo prowadzenie postępowania o przestępstwo przeciwko mieniu, nie zaś zasadność stawianych w tym postępowaniu zarzutów. Należy więc uznać, że organ prawidłowo ocenił, iż co do skarżącego oskarżonego o przestępstwo przeciwko mieniu istnieje przesłanka uzasadniająca obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń przewidziana cytowanymi powyżej przepisami. W związku z zarzutem sprzeczności z Konstytucją samych uregulowań prawnych będących podstawą zaskarżonej decyzji, należy podnieść, iż obowiązującym jest domniemanie zgodności ustaw z Konstytucją. Domniemanie to może być obalone jedynie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, a sędzia jest związany ustawą dopóty, dopóki ustawie tej przysługuje moc obowiązująca. Jest niesporne, że nie ma orzeczenia TK, w którym stwierdzonoby niezgodność z Konstytucją przepisu art. 15 ust. 1 p.6 w związku z art. 18 ust. 1 p.2 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym /Dz.U. Nr 102 z 1997r. poz. 643 z późn. zmianami/ każdy sąd może przedstawić pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Sąd stawia takie pytanie, kiedy wbrew domniemaniu zgodności ustawy z Konstytucją /umową międzynarodową/ poweźmie w tej kwestii wątpliwość. W sprawie niniejszej Sąd takiej wątpliwości nie powziął. Należy podkreślić także, iż prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, a jego przyznanie jest ściśle reglamentowane i obwarowane spełnieniem szeregu warunków. Taki stan rzeczy podyktowany jest oczywistą okolicznością, iż z każdym posiadaniem broni wiążą się zagrożenia jej niewłaściwego użycia, a spełnienie warunków ustawowych ma te zagrożenia minimalizować. Z tych względów, chroniąc interes społeczny, ustawodawca zakazał wydawania pozwoleń na broń m.in. osobom, co do których prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwa przeciwko mieniu. Uznał, że takie osoby, nie powinny dysponować bronią. Ustawodawca uznał, że interes publiczny ma tu bezwzględny priorytet przed interesem ubiegających się o pozwolenie na broń. Zasada ta obowiązuje także w stosunku do osób, które już pozwolenie na broń uzyskały. Jeżeli utraciły przymiot całkowitej nieskazitelności, gdyż toczy się przeciwko nim postępowanie o przestępstwa przeciwko mieniu, to nie mogą dysponować bronią. Prowadzenie postępowania karnego przeciwko określonej osobie, mimo obowiązującej zasady domniemania niewinności, stwarza co do tej osoby wątpliwość, co do jej dotychczasowej nieskazitelności. Sama ta wątpliwość zdaniem ustawodawcy wystarcza, aby ze względu na ochronę szeroko rozumianego interesu społecznego tj. bezpieczeństwa innych osób, cofnąć takiej osobie wyjątkowe uprawnienie, jakim jest prawo do posiadania broni. W ocenie Sądu priorytet interesu społecznego, którym jest podyktowane pozbawienie prawa do posiadania broni osób, którym postawiono określone zarzuty karne, jest zgodny z zasadami Państwa prawa i zasadą domniemania niewinności oraz Europejską Konwencją Ochrony Praw Człowieka. Decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń nie jest potwierdzeniem winy, tylko odebraniem uprawnienia, które w szczególnych okolicznościach toczącego się postępowania karnego, może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa społecznego. Reasumując powyższe uznać należy, że w sprawie niniejszej, skarżący należał do grupy osób, co do których sam ustawodawca rozstrzygnął, że ponieważ są podejrzane o przestępstwa przeciwko mieniu, to istnieje co do nich uzasadniona obawa zagrożenia. Zatem organ prawidłowo ocenił, iż co do skarżącego oskarżonego o przestępstwo przeciwko mieniu istnieje przesłanka uzasadniająca obligatoryjne cofnięcie pozwolenia na broń przewidziana cytowanymi powyżej przepisami. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonych decyzjach naruszenia prawa, a zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione. Zważywszy powyższe działając na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji i oddalił skargę.