II GZ 235/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Stanisław Gronowski po rozpoznaniu w dniu 30 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. –T. Spółki z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 622/08 w zakresie odmowy zawieszenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym w sprawie ze skargi S. –T. Spółki z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odrzucić zażalenie Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 622/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odmówił zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi S. – T. Sp. z o.o. z siedzibą w W., na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Pismem z dnia [...] kwietnia 2008 roku skarżąca ponownie wystąpiła z wnioskiem o zawieszenie prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny wniosku Gminy L. o zbadanie zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 1 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2088 ze zm.), zwanej u.t.d. Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie kwestia niezgodności art. 18 ust. 5 u.t.d. z art. 2, art. 20 i art. 22 w zw. z art. 3 ust. 3 oraz art. 32 Konstytucji RP oraz art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw z art. 2 Konstytucji RP była już przedmiotem wniosku z dnia 17 września 2007 r., skierowanego przez Ogólnopolską Organizację Pracodawców Transportu Drogowego. Wówczas postępowanie nie zakończyło się wydaniem merytorycznego orzeczenia, bowiem z uwagi na brak legitymacji czynnej po stronie wnioskodawcy nastąpiła odmowa nadania mu dalszego biegu. W ocenie Sądu składanie wniosków w tym samym przedmiocie przez odmienne podmioty nie może skutkować każdorazowo zawieszeniem postępowania sądowoadministracyjnego, szczególnie w sytuacji, gdy sąd rozpoznający sprawę może samodzielnie dokonać ustaleń potrzebnych do jej rozstrzygnięcia. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia również wyrażona w art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., zasada koncentracji materiału procesowego, w myśl której sąd administracyjny rozpoznając sprawę powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego jej załatwienia oraz dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. W świetle powyższego, mając na uwadze względy celowościowe oraz ekonomikę postępowania sądowego, Sąd I instancji uznał, że dla rozpoznania niniejszej sprawy nie jest celowe ponowne oczekiwanie na ewentualny wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Powyższe postanowienie zaskarżyła Spółka S. - T., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie wniosku o zawieszenie postępowania do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi o fakultatywności zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Zdaniem skarżącej celowość zawieszenia postępowania podlega badaniu przez sąd, zaś uznanie sądu w tym zakresie nie może być dowolne. Spółka wskazała, że Gmina L. 28 lutego 2008 r. złożyła do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o stwierdzenie niezgodności przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, w tym także kluczowego w sprawie art. 18 ustawy o transporcie drogowym. Oznacza to - według spółki - że przedmiotem postępowania przed TK jest przepis ustawy, który stanowił materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, zatem rozstrzygnięcie sprawy przez WSA zależy od wyniku postępowania toczącego się przed TK. Przyznano, że wnioskowi Ogólnopolskiej Organizacji Pracodawców Transportu Drogowego odmówiono nadania biegu, z powodu braku legitymacji, jednakże takie wątpliwości nie istnieją w stosunku do jednostki samorządu terytorialnego (Gminy L.). Ponadto skarżąca podniosła, że skoro nie zmienił się stan faktyczny i prawny, który był podstawą uprzednich postanowień WSA o zawieszeniu postępowań sądowoadministracyjnych, do czasu wydania wyroku przez Trybunał Konstytucyjny, rozstrzygnięcie Sądu w sprawie z jej skargi winno konsekwentnie stanowić o zawieszeniu postępowania. Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie zażalenia. W uzasadnieniu podniósł, że wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania zmierza do przedłużenia postępowania sądowoadministracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w punktach od 1 do 10 tego przepisu. Przepis art.194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. daje stronie postępowania prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie, którego przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. Mając zatem na względzie treść tego przepisu wskazać należy, że nie jest dopuszczalne zażalenie na postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Zauważyć należy, że art. 194 § 1 p.p.s.a. zawiera katalog przypadków, w których dopuszczalne jest zaskarżenie określonego postanowienia sądu pierwszej instancji. Zatem, jeżeli ani powyższy przepis, ani inny przepis p.p.s.a. nie przewiduje wprost prawa strony do wniesienia środka odwoławczego w postaci zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania sądowego oznacza to, że zażalenie na to postanowienie nie jest dopuszczalne. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 czerwca 2008 r. nie podlegało zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem w oparciu o przepis art. 180 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.