I SA/Wr 287/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Olejnik (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz, Asesor WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi J. P. na niewykonanie przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2004 r. o sygn. akt I SA/Wr 3101/02 I. odrzuca skargę w części dotyczącej niewykonania wyroku w zakresie zasądzonych kosztów postępowania sądowego, II. w pozostałym zakresie skargę oddala. Decyzją z dnia [...]. nr [...] Urząd Skarbowy w G. określił J. P. wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 1996r. w kwocie 24.613,50 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliła w części wymienioną decyzję Urzędu Skarbowego w G. i określiła zobowiązanie w wysokości 22.271,40 zł. Po rozpatrzeniu skargi na w/w decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodka Zamiejscowego w L., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 8 listopada 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 3101/02: 1) uchylił zaskarżoną decyzję, 2) orzekł, że decyzja wymieniona w punkcie I nie może być wykonana. Po otrzymaniu prawomocnego wyroku Sądu, organ odwoławczy, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, ponownie rozpatrzył odwołanie, wydając w trybie przepisów art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy - Ordynacja podatkowa w dniu [...] decyzję nr [...] w której uchylił w części decyzję Urzędu Skarbowego w G.i określił: - zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 rok w kwocie 14.843 zł. Na powyższą decyzję wniesiono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu 6.11.2006 r. sygn. akt I SA/Wr 1132/05 oddalił skargę. Strona wniosła od w/w wyroku skargę kasacyjną do NSA. Nadto dniu 8.10.2007 r. skarżąca wystąpiła do Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z żądaniem wykonania wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 8.11.2004 r. sygn. akt I SA/Wr 3101/02. Organ pismem z dnia 17.10.2007 r. udzielił odpowiedzi na to żądanie wskazując, że wyrok został w całości wykonany. W skardze z dnia 23 stycznia 2008r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu J. P. na podstawie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze zm.) wniosła o: - nakazanie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 3101/02, - ukaranie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. za nie wykonanie w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w zakresie wycofania z obrotu prawnego decyzji nr [...]z dnia [...]. oraz poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego w G. nr [...] oraz za brak zwrotu zasądzonych w/w wyrokiem kosztów postępowania sądowego wraz z odsetkami. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 3101/02, wskazując, iż wyrokiem tym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję ostateczną Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego w G.. Skarżąca powołała się także na skierowane do Dyrektora Izby Skarbowej we W. żądanie z dnia 8 października 2007 r. wykonania wyroku z dnia 4 listopada 2004r. sygn. akt I SA/Wr 3101/02 oraz otrzymaną odpowiedź z dnia 17 października 2007 r., w której - zdaniem skarżących - Dyrektor Izby odmówił wykonania tegoż wyroku, dokonując własnej interpretacji wyroku Sądu i odnosząc się jedynie do sentencji wyroku pomijając zawartość merytoryczną i prawną uzasadnieniu wyroku. Ponadto w treści uzasadnienia skargi skarżący zarzucili, że stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. jest sprzeczne z art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także art. 328 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego i bogatym orzecznictwem Sądu Najwyższego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację przedstawioną w piśmie z dnia 17.10.2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zakres kognicji sądów administracyjnych określa art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W myśl tego przepisu sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do postanowień art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Podstawą orzekania w świetle przytoczonego przepisu jest zatem uprzednie stwierdzenie, że organ, którego działania (bezczynności) dotyczy orzeczenie Sądu nie wykonał w całości lub części tego orzeczenia. Odnosząc się w pierwszej kolejności do żądania Strony zawartego w skardze o ukaranie organu podatkowego za niewykonanie wyroku w części dotyczącej zwrotu zasądzonych kosztów postępowania wraz z odsetkami za zwłokę wyjaśnić należy, co następuje : Orzeczenia sądów administracyjnych w części dotyczącej przedmiotu zaskarżenia podlegają wykonaniu na zasadach określonych w p.p.s.a. Zgodnie z art. 154 § 1 tej ustawy, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, sąd na wniosek strony może wymierzyć temu organowi grzywnę. Zasada ta jednak nie dotyczy niewykonania orzeczenia w części dotyczącej zasądzenia kosztów sądowych. Niewykonanie orzeczenia w tej części nie oznacza bezczynności organu administracyjnego, o której mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., ponieważ w takiej sytuacji nie występuje konieczność podjęcia przez organ działań z zakresu administracji publicznej (np. wszczęcia postępowania administracyjnego, wydania aktu itp.) zastrzeżonych prawem do jego właściwości, lecz powstaje pomiędzy organem a osobą, na której rzecz orzeczono zwrot kosztów sądowych, cywilnoprawny stosunek zobowiązaniowy, w którym organ jest dłużnikiem, a strona wierzycielem. Wykonywanie orzeczeń sądów administracyjnych w części dotyczącej zasądzonych na rzecz strony kosztów (w tym kosztów sądowych) odbywa się w drodze egzekucji sądowej zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania cywilnego, po stwierdzeniu przez sąd prawomocności orzeczenia w myśl art. 169 p.p.s.a.. Wyrok taki stanowi tytuł egzekucyjny w sądowym postępowaniu egzekucyjnym. W myśl art. 781 § 2 K.p.c. tytułom egzekucyjnym pochodzącym od sądu administracyjnego klauzulę wykonalności nadaje sąd rejonowy właściwości ogólnej dłużnika. Po nadaniu klauzuli wykonalności wyrok sądu administracyjnego stanowi tytuł wykonawczy, podlegający (we wskazanej części) wykonaniu przez komornika sądowego. W podobny sposób wykonywane są wyroki wydane w drugiej instancji przez Naczelny Sąd Administracyjny w części dotyczącej zwrotu kosztów postępowania po rozpoznaniu skarg kasacyjnych (...). Uwzględniając powyższe, należało stwierdzić, że dochodzenie zasądzonych na rzecz skarżącego kosztów jest w trybie wskazanym w skardze niedopuszczalne i dlatego Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzuca skargę w tej części.. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących niewyeliminowania z obrotu prawnego wskazanych w skardze decyzji należy wskazać, co następuje : Wyrokiem z dnia 8 listopada 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 3101/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] uchylająca w części decyzję Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996 r. Zgodnie z postanowieniem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Sąd w sentencji powołanego wyroku orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji z dnia [..] nr [...]. Wiążąca moc orzeczenia sprowadza się do rozstrzygnięcia zawartego w jego sentencji. Skoro w sprawie zaistniały podstawy wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. uzasadniające usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, organ odwoławczy związany wyrokiem Sądu uchylającym zaskarżona decyzję zobowiązany był do ponownego rozpatrzenia odwołania od pozostającej w obrocie prawnym decyzji Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] nr [...] określającej skarżącej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1996r. Ponieważ w/w wyrokiem Sąd uchylił decyzję organu II instancji z dnia [...] r. to całkowicie bezzasadnym jest żądanie uchylenia tej decyzji przez Sąd w niniejszym postępowaniu - ta decyzja została już wyeliminowana z obrotu prawnego. Bezzasadnym jest także stwierdzenie skarżących, że z uzasadnienia przytoczonego powyżej wyroku WSA z dnia 8 listopada 2004 r. wynika, że Sąd uchylił także decyzję Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...]. i w tym zakresie organ nie wykonał wyroku. Stosownie do art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Tym zaskarżonym aktem w przedmiotowej sprawie była powołana wcześniej decyzja Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...]. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut skargi, co do tego, że Dyrektor Izby Skarbowej we W. w piśmie z dnia 17.10.2007r. pominął zawartość merytoryczną i prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku. Również podnoszony zarzut naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 328 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks Postępowania Cywilnego (Dz. U. z 1964r. Nr 43, poz. 296 ze zm.) uznać należy za bezpodstawny. Zgodnie bowiem z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Natomiast stosownie do postanowień art. 328 § 2 ustawy Kodeks postępowania cywilnego uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Organ podatkowy po uchyleniu decyzji przez Sąd ponownie rozpoznała sprawę iw decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił w części decyzję Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...]. i określił wysokości zobowiązania podatkowego niższej wysokości. Na powyższą decyzję wniesiono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu 6.11.2006 r. sygn. akt I SA/Wr 1132/05 oddalił skargę. Strona wniosła od w/w wyroku skargę kasacyjną do NSA. W konsekwencji podniesiony w skardze zarzut dotyczący nie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 3101/02 pozostaje nieuzasadniony, co oznacza, że brak jest podstaw do ukarania Dyrektora Izby Skarbowej we W. i obliguje Sąd do oddalenia na podstawie art.151 p.p.s.a. skargi w powyższym zakresie.