II GZ 9/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Handel i Usługi "MG" Sp. z o.o. w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 812/08 w zakresie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi Handel i Usługi "MG" Sp. z o.o. w Z. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lutego 2008 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu wniosku H. i U. "M." Sp. z o. o. w Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym – odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd podał, że skarżący nie uprawdopodobnił by w sprawie zachodziły przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj. że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu sama okoliczność nałożenia na stronę przez organ administracji kar pieniężnych nie uzasadnia konieczności udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Sąd podkreślił, że zastosowanie tej instytucji jest możliwe, pod warunkiem jednak, uprawdopodobnienia przez skarżącego, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarcza więc samo stwierdzenie, że dana sytuacja narazić może skarżącego na niepowetowane straty, bowiem na skarżącym spoczywa ciężar uprawdopodobnienia przesłanek umożliwiających podjęcie przez Sąd wnioskowanego postanowienia. W ocenie Sądu, przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi również złożenie do Trybunału Konstytucyjnego przez Ogólnopolską Organizację Pracodawców Transportu Drogowego wniosku w sprawie stwierdzenia niezgodności art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją RP. Sąd podał, że powziął z urzędu wiadomość, iż postanowieniem z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt Tw 32/07 Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu temu wnioskowi. Spółka z o. o. H. i U. "M." w Z. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania wniosku do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oraz zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła swoją wykładnię przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazując, że każda decyzja nakładająca na Spółkę karę stanowi dla niej dolegliwość, która w konsekwencji może spowodować realne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodować nieodwracalne skutki dla funkcjonowania i płynności finansowej Spółki. To w konsekwencji może prowadzić do jej upadłości lub likwidacji, a także utraty miejsc pracy przez pracowników. Skarżąca stwierdziła także, że w innych sprawach o takim samym stanie faktycznym Sąd wstrzymywał wykonalność zaskarżonych decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. wymaga wykazania przez skarżącego jednej z dwu wymienionych w tym przepisie alternatywnych przesłanek, a mianowicie, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. W orzecznictwie NSA przyjęty został pogląd, że w przypadku przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (por. postanowienie NSA sygn. akt GZ 138/04, Lex nr 281811). Stwierdzić należy, że tak rozumiana przesłanka z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie, ponieważ kara pieniężna zapłacona przez skarżącego na podstawie zaskarżonej decyzji może być zwrócona w przypadku gdyby w wyniku kontroli jej zgodności z prawem okazało się, ż kara została nałożona bezpodstawnie. Skarżący nie wykazał także, swej trudnej sytuacji materialnej uzasadniającej przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może istotnie spowodować zakończenie (upadłość, likwidację) prowadzonej przez niego działalności i w konsekwencji konieczność zwolnienia pracowników. Z tej przyczyny w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, argument ten nie może uzasadniać wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazać także należy, że WSA prawidłowo przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że wniosku skarżącej nie uzasadnia także złożenie przez Ogólnopolską Organizację Pracodawców Transportu Drogowego do Trybunału Konstytucyjnego wniosku o zbadanie zgodności z Konstytucją przepisu art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 2001 r. - o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) stanowiącego materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji. Prowadzenie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym nie zostało bowiem wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. jako przesłanka wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.