II OSK 1580/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Rzążewska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. i P. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 czerwca 2008r., sygn. akt II SA/Po 346/08 o odrzuceniu skargi M. i P. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na bezczynność organu w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy postanawia oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2008r. sygn. akt II SA/Po 346/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę M. i P. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na bezczynność organu w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy terenu. Sąd I instancji w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wskazał, że przedmiotowa sprawa nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego wskazanej w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia organ administracji oparł o art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej Kpa), który to przepis ma na celu likwidację bezczynności organu w trybie administracyjnym. Rozpoznanie zażalenia przez organ wyższego stopnia w trybie art. 37 Kpa, ma charakter incydentalny i jako takie nie kończy postępowania w sprawie, jak również nie rozstrzyga co do istoty, jest przy tym niezaskarżalne. Treść skargi M. i P. B., zdaniem Sądu Wojewódzkiego, nie pozwala przyjąć, że przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność Burmistrza Ś. w przedmiocie niewydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej przez skarżących inwestycji. Przeciwnie skarżący wskazują postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.. W przedstawionych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał skargę na niedopuszczalną, gdyż wniesiona została od postanowienia niepodlegającego kontroli sądu administracyjnego. Skargę kasacyjną na postanowienie z dnia 12 czerwca 2008r. wnieśli M. i P. B. reprezentowani przez adw. G. M.. Zarzucili naruszenie przez Sąd I instancji prawa procesowego poprzez niezastosowanie art. 3 § 2 Ppsa mającego wpływ na wynik sprawy i żądali uchylenia zaskarżonego postanowienia, skierowania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu swego stanowiska skarżący wskazali, że Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił ich skargę na bezczynność Burmistrza Ś.. Poparli stanowisko Sądu orzekającego, iż nie przysługuje mu kognicja do rozpatrzenia sprawy w przedmiocie zażalenia na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego o odrzuceniu zażalenia na bezczynność organu. Właściwym trybem postępowania, w pojęciu skarżących kasacyjnie, jest wskazany w ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tryb zaskarżania, polegający na wniesieniu skargi na bezczynność organu. Za oczywiste uznali, iż nie wnieśli skargi do Sądu na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Błąd popełniony przez Sąd I instancji polegał na tym, że nie uznał on wniesionej skargi jako skargi na bezczynność Burmistrza Ś. w sytuacji kiedy spełniała wszystkie warunki formalne przepisane dla tego rodzaju pism procesowych. Wnoszący skargę kasacyjną podnieśli, iż nie są profesjonalistami i pewne sformułowania nie różnią się dla nich znacząco. Dlatego też stoją na stanowisku, że Sąd Administracyjny winien z treści skargi ("wnosząc skargę na bezczynność Burmistrza Ś.") zinterpretować iż skarga dotyczy bezczynności organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 Ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził przesłanek nieważności postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Rozpoznając zarzut naruszenia art. 3 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez jego nie zastosowanie, należy wskazać, iż przepis ten zakreśla katalog spraw z zakresu administracji publicznej objętych kognicją sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w swym uzasadnieniu wprawdzie powołał się tylko na art. 3 § 1 Ppsa, jednak wziął pod uwagę wszystkie rodzaje spraw administracyjnych wymienione w art. 3 § 2 Ppsa podlegające kontroli sądu i w odniesieniu do tego katalogu stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie zalicza się do żadnej z tych kategorii. W związku z powyższym nie można skutecznie zarzucić Sądowi I instancji niezastosowania wskazanego przepisu prawa. Podejmując rozpatrzenie zarzutu co do błędnego ustalenia przez Sąd Wojewódzki przedmiotu rozpoznawanej sprawy, co w ocenie skarżących kasacyjnie polegało na rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] zamiast skargi na bezczynność Burmistrza Ś., należy uznać go za bezzasadny. M. i P. B. wnieśli skargę zwaną "odwołaniem" na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. [...] z dnia [...] ( k. 2 akt sądu). W piśmie procesowym z dnia [...] (k. 13 akt sądu) podtrzymali swoje stanowisko w sprawie skargi na postanowienie Kolegium. Należy również podkreślić, że treść skargi jak i wymienionego pisma procesowego dotyczy zarzutów skierowanych do postanowienia z dnia 3 marca 2008r. Zatem słusznie przyjął Sąd wydający postanowienie o odrzuceniu skargi, iż dotyczy ona postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.. Wobec tego należy uznać postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 czerwca 2008r za zgodne z prawem. Na marginesie, można dodać, że w ostatnim akapicie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, Sąd I instancji wskazał stronie prawidłowy tryb wniesienia skargi na bezczynność organu. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 Ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.