I FSK 1670/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. B. i J. B. - byłych wspólników spółki cywilnej "B." na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 431/08 odrzucające skargę M. B. i J. B. - byłych wspólników spółki cywilnej "B." na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 18 lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług postanawia: oddalić skargę kasacyjną 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 16 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 431/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę M. B. i J. B. - byłych wspólników spółki cywilnej "B." na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. uchylającą w całości decyzję organu I instancji i umarzającą postępowanie w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług. Sąd I instancji wskazał, iż skarga podlegała wpisowi stałemu w wysokości 500 zł, na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), a pełnomocnik strony, będący adwokatem, uiścił opłatę w wysokości 423 zł, co skutkuje odrzuceniem środka zaskarżenia na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.). 2. W skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie strona wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania - art. 221 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i art. 231 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 2 powołanego rozporządzenia przez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w sprawie należało uiścić wpis stały a nie wpis stosunkowy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autorka wskazała, że § 2 ust. 2 rozporządzenia określa wysokość wpisów stałych pobieranych w sprawach skarg, w których przedmiot określono w kolejnych punktach przepisu. Nie można natomiast, tak jak to uczynił Wojewódzki Sąd Administracyjny, na jego podstawie rozstrzygnąć o tym, że we wszystkich tych rodzajach spraw pobiera się wpis stały. Przepis ten określa bowiem wysokość wpisów stałych należnych w wymienionych rodzajach spraw pod warunkiem, że skargi w tych sprawach nie podlegają wpisowi stosunkowemu. Art. 231 P.p.s.a. ogranicza pobieranie wpisów stałych do spraw innych niż te, których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W niniejszej sprawie w postępowaniu przed organem I instancji przedmiotem zaskarżenia była decyzja odmawiająca skarżącym stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług w kwocie 14.093 zł. Decyzja organu odwoławczego uchyliła w całości decyzję organu I instancji i umorzyła postępowanie w sprawie. Przedmiotem zaskarżenia były zatem należności pieniężne, co stwarzało konieczność pobrania wpisu stosunkowego. 3. Dyrektor Izby Skarbowej nie skorzystał z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 4. Nie jest zasadne stanowisko strony, iż w przedmiotowej sprawie skarga podlegała wpisowi stosunkowemu. W art. 231 P.p.s.a. określono, w jakich kategoriach spraw należy pobierać opłatę sądową w postaci wpisu stosunkowego, a w jakich stałego. Uzależniono tę kwestię od tego, czy przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne (wpis stosunkowy), czy inne sprawy (wpis stały). Tak więc to charakter sprawy, w której wniesiono skargę, a ściślej to, czy przedmiot skargi wiąże się z określonymi świadczeniami pieniężnymi, będzie przesądzał o tym, jaki rodzaj wpisu strona będzie zobowiązana uiścić. W sprawach skarg na rozstrzygnięcia organów podatkowych należnością pieniężną może być określona w decyzji kwota zaległości podatkowej lub też kwota odsetek za zwłokę od tej zaległości (por. S. Babiarz, P. Zaborniak: Wpis stały i wpis stosunkowy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, "Przegląd Sądowy" 2005, nr 5, s. 154 i n.). Podkreślić przy tym należy, iż nie wszystkie sprawy, które mogą w jakimś stopniu dotyczyć należności pieniężnych, będą podlegały wpisowi stosunkowemu. W rozpatrywanej sprawie skarga do Sądu I instancji została wniesiona na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej uchylającą decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług, a następnie umarzającą postępowanie w sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w tego rodzaju sprawach spór nie sprowadza się do kwestionowania konkretnej należności pieniężnej, a dotyczy ustalenia istnienia przesłanek umorzenia postępowania. Argumentacja pełnomocnika strony wskazująca, iż w postępowaniu przed organem I instancji przedmiotem zaskarżenia była decyzja odmawiająca stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług nie może być tu decydująca, bowiem ostatecznym efektem postępowania administracyjnego było umorzenie postępowania w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty, a nie wydanie decyzji o stwierdzeniu bądź odmowie stwierdzenia nadpłaty. Skoro zaskarżona w postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzja nie dotyczy należności pieniężnej, skarga na tą decyzję podlegała opłacie stałej w wysokości 500 złotych, zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia. Analogiczne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny również w innych orzeczeniach - przykładowo w postanowieniu z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt I FSK 1624/08, czy w postanowieniu z 26 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 376/08 (także powołane tam orzecznictwo). Jedynie gdyby w sprawie skargę wniesiono od decyzji o stwierdzeniu bądź odmowie stwierdzenia nadpłaty, podlegałaby ona wpisowi stosunkowemu, zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia. Nieuiszczenie przez pełnomocnika - adwokata - wpisu stałego od skargi powodowało konieczność odrzucenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tejże skargi na podstawie art. 221 P.p.s.a., stąd też zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne, a zaskarżone orzeczenie należy uznać za prawidłowe. 5. Z tych to względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 w zw. z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.