II SA/Wr 140/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Halina Kremis, Sędzia WSA - Andrzej Cisek /sprawozdawca/, Sędzia NSA - Julia Szczygielska, Protokolant - Magda Mikus, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lipca 2008r. sprawy ze skargi spólki A z siedzibą w W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu oddala skargę. Spółka A z siedzibą w Warszawie, w dniu 5 listopada 2007r. dokonała zgłoszenia wykonania robót budowlanych, obejmujących montaż konstrukcji reklamowej, trzytablicowej (o wymiarach tablicy 12 x 4 m) na dachu budynku usytuowanego na działce nr [...] przy ul. P. we W. . Prezydent W. , decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 30 ust.7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (jednolity tekst: Dz.U. Nr 156, poz.1118 z późn. zm.) oraz art.104 KPA i art.92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (jednolity tekst: Dz.U. Nr 142, poz.1592 z późn. zm.) wniósł sprzeciw od powyższego zgłoszenia. W uzasadnieniu sprzeciwo podkreślono, że zgodnie z przepisie art. 30 ust.7 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, właściwy organ może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Zgłoszone roboty budowlane obejmują montaż konstrukcji reklamowej, trzytablicowej (o wymiarach tablicy 12 x 4 m) na dachu budynku usytuowanego na działce nr [...] przy ul. P. we W. . Do zgłoszenia dołączono projekt budowlany sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia do projektowania, w specjalności konstrukcyjno-budowlanej i konstrukcyjno-inżynieryjnej. W dokumentacji projektant zamieścił informację, dotyczącą obowiązku sporządzenia planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (BIOZ) ze względu na specyfikę projektowanych robót budowlanych. Z informacji tej wynika, że podczas montażu projektowanej reklamy zachodzi ryzyko powstania zagrożenia bezpieczeństwa i zdrowia ludzi, a w szczególności upadku z wysokości. Zasadnym jest zatem, w przypadku zgłoszenia montażu przedmiotowej konstrukcji reklamowej, zastosowanie do wniesienia sprzeciwu przepisu art.30 ust.7 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane. Stanowi on, że właściwy organ może nałożyć w drodze decyzji obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, jeżeli realizacja robót objętych zgłoszeniem może spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. Ponadto obowiązek zapewnienia przez inwestora opracowania planu BIOZ, jak i ustanowienie kierownika budowy, do którego obowiązków należy koordynowanie realizacji zadań zapobiegających zagrożeniom bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, zgodnie z art.36 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, może zostać nałożony na inwestora tylko w decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka A złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie powyższego sprzeciwu. Powołując się na przepisy ustawy - Prawo budowlane, orzecznictwo sądów administracyjnych oraz literaturę przedmiotu, odwołująca się wskazała, że w niniejszej sprawie nie wystarczy uznaniowe stwierdzenie przez organ administracji zaistnienia przesłanek potwierdzających możliwość wystąpienia zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Zdaniem odwołującej się, konieczne jest dokonanie ustaleń co do tego, czy zamontowanie przedmiotowej tablicy, z uwagi na przesłanki wskazane w art. 30 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane, będzie wymagało pozwolenia na budowę. Przede wszystkim polega to na zebraniu dowodów świadczących o tym, że obiekt ten spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Zdaniem odwołującej się, dokonanie oceny możliwości wystąpienia w konkretnym przypadku takich przesłanek należy do właściwego organu, co nie oznacza dopuszczenia dowolności w podjęciu takiego rozstrzygnięcia. Organ musi wykazać jakie konkretnie zagrożenia mogą wiązać się z realizacją zgłoszonych robót budowlanych oraz wskazać konkretne przepisy lub ustalenia planu uprawdopodobniające ich wystąpienie. Jeżeli bowiem organ orzekający ma wątpliwości, co do zakresu zgłoszonych robót budowlanych i sposobu ich realizacji - winien on w trybie art. 30 ust 2 ustawy - Prawo budowlane - wezwać inwestora do uzupełnienia brakujących dokumentów, w celu ustalenia czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymogom prawa i mogą być realizowane. Nie zasługuje na uwzględnienie także, powołany w dalszej części uzasadnienia decyzji, argument, iż obowiązek zapewnienia przez inwestora opracowania planu BIOZ jak i ustanowienie kierownika budowy, może zostać nałożony na inwestora tylko w drodze decyzji o pozwoleniu na budowę. Jakkolwiek powołany w tym miejscu art. 36 ust 1 ustawy - Prawo budowlane istotnie daje taką możliwość dopiero przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, to należy jednak zwrócić uwagę na fakt, iż inwestor wychodząc niejako naprzeciw owym nieobowiązującym go, jako zgłaszającego zamiar wykonania robót budowlanych, dodatkowym wymaganiom, wykazał się planem BIOZ oraz zapewnił na samym wstępie zgłoszenia, iż konstrukcja zostanie wykonana pod nadzorem uprawnionego kierownika budowy na podstawie indywidualnego projektu sporządzonego przez uprawnionego inżyniera. Wymagania zatem, jakie chciałby postawić inwestorowi wnoszący sprzeciw w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zostały już przez niego spełnione. Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 KPA oraz art.82 ust.3 ustawy - Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że zgodnie z art. 29 ust.2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Natomiast - na mocy art.30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane - wykonywanie takich robót wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W myśl przepisu art.30 ust.7 ustawy - Prawo budowlane stanowi, że właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W rozstrzyganej sprawie organ powołał się na art.30 ust.7 pkt 1 ustawy Prawo budowlane uznając, że "zachodzi ryzyko powstania zagrożenia bezpieczeństwa i zdrowia ludzi, a w szczególności upadku z wysokości. Stanowisko to potwierdza sam inwestor. Z dokumentacji przedłożonej przez zgłaszającego wynika bowiem, że zgłoszenie obejmuje zamontowanie na dachu budynku konstrukcji reklamowej trzytablicowej, składającej się z rusztu wsporczego i przymocowanych doń tablic reklamowych (o wymiarach 12 x 4 m każda). Opracowanie projektowe dołączone do zgłoszenia zawiera, między innymi, "Informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia". W treści tej informacji wskazano, że ze względu na specyfikę rodzaju robót podczas montażu projektowanej reklamy zachodzi ryzyko powstania zagrożenia bezpieczeństwa i zdrowia ludzi, a w szczególności upadku z wysokości, dlatego prace montażowe należy zlecić wyspecjalizowanym firmom posiadającym odpowiednie uprawnienia do pracy na wysokości. Dalej stwierdzono także, iż wykonywanie robót budowlano-montażowych w toku realizacji zgłoszonej inwestycji grozi upadkiem pracownika z wysokości, a ponadto prowadzenie montażu z elementów wielkowymiarowych jest zabronione przy prędkości wiatru powyżej 10 m/s. Organ odwoławczy podkreślił, że objęte zgłoszeniem roboty budowlane mogą powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, wobec czego wniesienie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania tych robót i nałożenie na zgłaszającego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę było w pełni uzasadnione. Organ wskazał również, iż w przedłożonej dokumentacji brak jest analizy bezpieczeństwa konstrukcji budynku, na którym planowana jest instalacja nośnika reklamowego. Budynek ten potraktowano jak nieskończenie wytrzymały fundament projektowanego obiektu (tablic reklamowych), w którym należy ten obiekt jedynie zakotwić. Zupełnie nie uwzględniono oddziaływania zmontowanej już konstrukcji na poszczególne elementy budynku. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na powyższą decyzję Wojewody D., złożyła Spółka A wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, oraz decyzji organu I instancji. Strona skarżąca zarzuciła organom administracji publicznej naruszenie prawa materialnego, w szczególności przepisów art. 29 ust 2 oraz art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane oraz naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 107 § 3 KPA. Zdaniem skarżącej zamiar zainstalowania podświetlanej konstrukcji reklamowej trójtablicowej na budynku usytuowanym na działce nr [...] przy ul. P. we W. jest prawnie uzasadniony. Skarżąca dokonała należytego zgłoszenia, w pełni spełniając tym samym wszelkie prawne wymogi umożliwiające legalne wykonanie robót budowlanych w postaci zainstalowania urządzenia reklamowego - niewymagającego pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane. Do wniosku dołączono dokumenty dowodzące, iż inwestycja będzie wykonana zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym autorstwa profesjonalisty z dziedziny wykonawstwa budowlanego a wszelkie prace zostaną przeprowadzone pod nadzorem uprawnionego kierownika budowy, w celu zapewnienia należytego wykonania prac. Zdaniem skarżącej Wojewoda Dolnośląski błędnie przyjął, iż przy realizacji przedmiotowej inwestycji może wystąpić ryzyko zagrożenia bezpieczeństwa osób i mienia. Wojewoda Dolnośląski wyciągnął niezasadny wniosek z dobrowolnie przedłożonego przez skarżącą, niewymaganego przepisami prawa przy zgłoszeniu z - "Planu Bezpieczeństwa i Ochrony Zdrowia na Placu Budowy", iż realizacja przedmiotowej inwestycji może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Załączona do zgłoszenia dobrowolna informacja w postaci planu BIOZ miała na celu wykazanie wyłącznie należytą staranność inwestora i być gwarancją, iż przy realizacji powyższego projektu inwestor dołoży wszelkich starań, aby nie spowodować zagrożenia bezpieczeństwa osób i mienia - poprzez zlecenie przedmiotowych prac montażowych wyspecjalizowanej firmie, posiadającej odpowiednie uprawnienia do prac na wysokości. Starano się również wyeliminować ryzyko upadku pracowników, montujących reklamę, z wysokości - przez stwierdzenie, iż prowadzenie montażu z elementów wielkowymiarowych jest zabronione przy prędkości wiatru powyżej 10 m/s. Wszelkie szczegółowe zapisy dotyczące sposobu realizacji inwestycji są jedynie dowodem na wykazanie, iż skarżąca zapewnia wykonawcom projektu oraz bliskiemu otoczeniu maksymalną ochronę i bezpieczeństwo przy realizacji tej inwestycji w ten sposób, iż deklaruje z góry sposób postępowania, który zapobiegnie zaistnieniu zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Zdaniem skarżącej organ, podejmując kwestionowane rozstrzygnięcie, nie może mieć kierować się jedynie przypuszczeniami, że planowana inwestycja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa przy jej realizacji. Organ rozstrzygający powinien wykazać konkretnie, z jakimi zagrożeniami może wiązać się podjęcie realizacji zgłoszonych robót budowlanych oraz to udowodnić. Nadto skarżąca podkreśliła, iż zaskarżona decyzja Wojewody D. narusza zasady proceduralne wyrażone w przepisie art. 107 § 3 KPA - w kwestii wymogów jakim powinno spełniać uzasadnienie decyzji administracyjnej. Decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne zaś powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał zajmowane dotychczas stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 31 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei art. 147 § 1 przywoływanej wyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Rozpatrując skargę na opisaną wyżej decyzję Wojewody D. należy wskazać na wstępie, iż w świetle art. 29 ust.2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Natomiast na mocy art.30 ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, wykonywanie takich robót wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W myśl art. 30 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane stanowi, że właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować: zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych regulacja zawarta w przepisach art. 30 ust. 1a, 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane, stanowi wyraz dążenia ustawodawcy do uproszczenia i odformalizowania procesu inwestycyjnego. W przypadkach określonych w tym przepisie inwestor jest zobligowany do zgłoszenia, o którym mowa powyżej, przed terminem rozpoczęcia robót budowlanych zaś organ, do którego takie zgłoszenie wpłynęło jest obowiązany zbadać zamiar budowy objęty zgłoszeniem, dokonać jego faktycznej i prawnej oceny oraz przemilczeć zgłoszenie, jeżeli uzna, iż zamierzenie jest zgodne z prawem, albo też podjąć przewidziane prawem działania, jeżeli stwierdzi istnienie takiej okoliczności. Rozpoczyna się też bieg trzydziestodniowego terminu, w którym organ ma kompetencję podjąć określone działania prawne w stosunku do przedłożonego przez inwestora zgłoszenia, poprzez złożenie sprzeciwu w sytuacji, gdy zaistnieją okoliczności wskazane w przepisie art. 30 ust. 7 cytowanej ustawy (por. Prawo budowlane - komentarz (pod red. Z. Niewiadomskiego), Warszawa 2007, str. 371). Należy podkreślić, że omawiane zgłoszenie robót budowlanych jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego i że mają w tym zakresie zastosowanie przepisy art. 7 i 77 KPA zobowiązujące organ do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2005 r., VII SA/Wa 779/04, LEX nr 169374). Zgodnie z art. 75 § 1 KPA w postępowaniu administracyjnym, jako dowód, należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Mogą one być gromadzone przez organ w ramach podejmowanych przezeń czynności procesowych, jak też mogą być dostarczone przez strony postępowania administracyjnego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy organ administracji publicznej winien ocenić zgodnie z regułami wynikającymi z przepisami art. 7 i 77 KPA. Organ rozstrzygający jest bowiem zawsze, z mocy art. 7 KPA, zobowiązany do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, na podstawie zaś art. 77 § 1 KPA zebrać i rozpatrzyć cały zgromadzony w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy w sposób wyczerpujący (por. wyrok WSA w Warszawie z dna 27 października 2006, III SA/Wr 1895/06, LEX nr 29597). W rozpatrywanej sprawie - do zgłoszenia z dnia 5 listopada 2007r. - inwestor dołączył "Informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia", z której wynikało, że ze względu na specyfikę rodzaju robót podczas montażu projektowanej reklamy zachodzi ryzyko powstania zagrożenia bezpieczeństwa i zdrowia ludzi, a w szczególności upadku z wysokości, dlatego prace montażowe należy zlecić wyspecjalizowanym firmom posiadającym odpowiednie uprawnienia do pracy na wysokości. Skarżąca wywodziła, iż dokument ten dowodzi jedynie tego, iż skarżąca zapewnia wykonawcom projektu oraz bliskiemu otoczeniu maksymalne bezpieczeństwo przy realizacji tej inwestycji w ten sposób, iż deklaruje z góry sposób postępowania, który zapobiegnie zaistnieniu różnych, chociażby potencjalnych zagrożeń. W niniejszej sprawie organy administracji publicznej obowiązane były do wszechstronnej oceny całego, zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego. W aktach administracyjnych sprawy znajdował się zaś dowód w postaci wskazanej powyżej "Informacji dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia". W trakcie oceny tegoż dowodu nie mogło ujść uwadze organów, iż zgodnie z jego treścią, montaż spornych tablic, a więc realizacja wskazanego przedsięwzięcia budowlanego, wiązała się z zagrożeniem życia, zdrowia i mienia ludzi. Mając na uwadze ten zapis organy musiały uznać, iż wyczerpana została hipoteza przepisu z art. 30 ust.7 ustawy - Prawo budowlane, a zatem niezbędny stał się sprzeciw wobec zgłoszonego przez skarżącą zamiaru wykonania robót budowlanych. Nie ma jednocześnie znaczenia, iż - jak zarzucała skarżąca - wskazaną opinię doręczono dobrowolnie, by wykazać "należytą profesjonalność inwestora" oraz dać gwarancję, iż przy realizacji powyższego projektu inwestor dołoży wszelkich starań, aby zapobiec zagrożeniu bezpieczeństwa osób i mienia. Sąd pragnie podkreślić, iż samo tylko istnienie zagrożenia życia, zdrowia i mienia ludzi w trakcie realizacji inwestycji może - w świetle omawianej regulacji prawnej - stanowić dostateczną przesłankę do wniesienia sprzeciwu, bez względu na zapowiadane przez inwestora środki, podejmowane celem zapobiegnięcia takiemu zagrożeniu. Należy również podzielić argument organu odwoławczego, zgodnie z którym, nawet jeśli inwestor nie tylko zapowiada, ale już podjął wszelkie możliwe kroki, aby wspomniane zagrożenie wyeliminować, to i tak zagrożenie takie istnieje, co wynika z samej definicji pojęcia zagrożenie, które jest prawdopodobieństwem, a nie pewnością, że takie niebezpieczeństwo wystąpi. Niewątpliwie za poprawnością rozstrzygnięcia przemawia fakt, iż montaż przedmiotowych tablic reklamowych - ze względu na ich znaczną powierzchnię oraz konieczność wykonywania prac na znacznej wysokości - stwarza, hipotetyczne przynajmniej, zagrożenie dla życia i mienia. Nie można bowiem jednakowo traktować montażu niewielkiej tablicy reklamowej na elewacji budynku, na niewielkiej wysokości oraz montażu wielkoformatowej tablicy reklamowej, instalowanej na dach budynku wielokondygnacyjnego. O ile w pierwszym przypadku można (co do zasady) poprzestać na samym zgłoszeniu, o tyle w tej drugiej sytuacji żądanie legitymowania się pozwoleniem na budowę przez inwestora jest ze w pełni uzasadnione. Tak więc nie kwestionując faktu, iż w świetle przepisu art. 30 ust. 7 - Prawa budowlanego nałożenie na zgłaszającego zamiar wykonywania robót budowlanych, pozwolenia na budowę, oparte jest na uznaniu administracyjnym to w rozpatrywanej sprawie organy rozstrzygające nie przekroczyły przyznanego im ustawowo zakresu swobodnego uznania. Zgromadziły one bowiem i wszechstronnie przeanalizowały cały materiał dowodowy i zasadnie uznały na jego podstawie, iż w rozpatrywanej sprawie konieczne jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. Za niezasadne Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 107 § 3 KPA w kwestii wymogów, jakim powinno spełniać uzasadnienie decyzji administracyjnej. Zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zawierają uzasadnienie faktyczne, w tym fakty, które organy uznały za udowodnione i dowody, na których się oparły. Uzasadnienia prawne wymienionych orzeczeń zawierają wyjaśnienie podstawy prawnej oraz przepisy prawa, na podstawie których decyzje wydano. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art.151ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.