I SA/Rz 477/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska NSA Bożena Wieczorska Protokolant st.sek.sąd. Beata Janczewska po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 3 lipca 2008r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie przyznania renty strukturalnej - oddala skargę - I SA/Rz 477/08 UZASADNIENIE Decyzję z dnia [...] marca 2008r., nr [...]Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor OR ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego, Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2008r. (dalej: Kierownik BP ARiMR), nr [...] przyznającą J. M. rentę strukturalną od grudnia 2007r. do lipca 2013r. w wysokości 896,17 groszy. Z decyzją Dyrektora OR ARiMR nie zgodził się J. M. Podmiot działający przez pełnomocnika A. C. wniósł odwołanie, w którym nie zgodził się z orzeczeniem skarżonej decyzji w zakresie wysokości przyznanej renty strukturalnej. Zdaniem odwołującego organy powinny ustalić dla niego rentę w wysokości przewidzianej w § 12 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na przyznanie rent strukturalnych (Dz.U. nr 114, poz. 1191), a nie na zasadach wynikających z § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 czerwca 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Renty strukturalne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich w latach 2007-2013 (Dz.U. nr 109, poz. 750 ze zm.). Nie zastosowanie przez organy wcześniej obowiązujących przepisów doprowadziło, zdaniem odwołującego do naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności § 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004r. Konsekwencją tego naruszenia jest wyliczenie wysokości renty strukturalnej w niższej wysokości, niż miałoby to miejsce, w przypadku uczynienia podstawą prawną rozstrzygania przepisów z 2004 roku. Takie działanie organów powinno być wyeliminowane, gdyż nie odpowiada zasadom przewidzianym w przepisach prawa. Zdaniem odwołującego postawą ustalenia wysokości renty strukturalnej powinny być przepisy obowiązujące w dniu, gdy ubiegający się o takie świadczenie spełnił prawem przewidziane wymagania. Dla odwołującego tym terminem powinien być dzień wskazany w wyroku Sądu Okręgowego Wydziału IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K., zatem 1 lipiec 2005 r., gdyż ten dzień ostatecznie został przez Sąd Okręgowy w K. określony jako chwila, od której wnioskodawca spełnił wszystkie wymogi przewidziane ustawą. W tym dniu niewątpliwie zastosowanie powinny mieć przepisy z 30 kwietnia 2004r. Takiego poglądu nie podzielił organ odwoławczy, który wskazał, że podstawą przyznania renty strukturalnej jest wniosek. Dopiero chwila złożenia wniosku może wyznaczać czasową granicę związania przepisami prawa. W sprawie J. M. tą chwilą jest dzień 3 sierpnia 2007r., gdyż w tym czasie został złożony wniosek. Z tego też powodu do jego rozpoznania mogły mieć zastosowanie przepisy, które obowiązywały w tej dacie, a to oznacza, że podstawą rozstrzygania o wysokości renty strukturalnej są przepisy rozporządzenia z dnia 19 czerwca 2007r. Z rozstrzygnięciem Dyrektora OR ARiMR nie zgodził się J. M. W skardze na decyzję Dyrektora OR ARiMR pełnomocnik skarżącego zarzucił skarżonej decyzji naruszenie przepisów § 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. (Dz.U. nr 114, poz. 1191) i bezprawne zastosowanie rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 19 czerwca 2007r. Wskazując na to naruszenie skarżący domagał się zmiany decyzji z dnia [...] marca 2009r. Dyrektora OR ARiMR oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Kierownika BP ARiMR i przeprowadzenie dowodów na okoliczność uzyskania przez skarżącego uprawnień do renty strukturalnej. W skardze wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor OR ARiMR wniósł o jej oddalenie wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sądy rozpoznając skargi nie są związane zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy. Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że decyzja ta nie narusza prawa, co oznacza, że skarga nie mogła być uwzględniona. Odnosząc się do wniosków skargi wskazać należy, że obowiązujący porządek prawny, który statuuje kontrolny i kasacyjny model sądownictwa administracyjnego nie daje podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania skargi sądowoadministracyjnej. Zatem pierwszy wniosek skargi z oczywistych przyczyn nie mógł być przez sąd rozpoznany. Również żądanie uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i przeprowadzenie dowodów na okoliczność nabycia przez skarżącego uprawnień do renty strukturalnej nie mieści się w ramach możliwych orzeczeń sądu administracyjnego wynikających z art. 145 p.p.s.a. Sąd stwierdzając naruszenia prawa materialnego lub formalnego może skarżoną decyzję uchylić, natomiast orzekanie i wyjaśnianie stanu faktycznego należy zawsze do organu. Pomimo tych nietrafnych wniosków skargi, Sąd dokonał oceny zgodności z prawem skarżonej decyzji, gdyż taki zakres działania Sądu wyznaczają przepisy prawa. W efekcie tych działań Sąd stwierdził, że skarżona decyzja nie może być uchylona, gdyż nie narusza prawa, zarówno materialnego jak i procesowego. Sąd nie może zgodzić się ze stanowiskiem skargi, że w rozpoznawanej sprawie organy powinny do ustalenia renty strukturalnej dla J. M. stosować przepisy rozporządzenia z dnia 30 kwietnia 2004r., które byłyby korzystniejsze dla skarżącego w zakresie ustalania wysokości renty. Pogląd skargi o stosowaniu "starych" przepisów jest niemożliwy do akceptacji, gdyż w chwili wydawania decyzji objętej skargą przepisy rozporządzenia z 30 kwietnia 2004r. już nie obowiązywały. Zostały uchylone rozporządzeniem "nowym" z dnia 19 czerwca 2007r., które weszło w życie 21 czerwca tegoż roku. Zatem dla wszystkich wniosków złożonych po tej dacie podstawą prawną rozstrzygania muszą być przepisy nowego rozporządzenia, gdyż w tym akcie prawnym brak przepisów przejściowych, które regulowałyby odmiennie sytuację osób, które spełniły materialne warunki do przyznania renty strukturalnej przed tą datą. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest stwierdzenie, że skarżący złożył wniosek w sprawie renty strukturalnej w dniu 3 sierpnia 2007r., natomiast nie złożył takiego wniosku w dniu 8 maja 2006r., aczkolwiek taki wniosek został wypełniony. Nie złożenie tego wniosku nie może prowadzić do przyjęcia, że w istocie w tej dacie skarżący nabył prawo do renty strukturalnej. Rzeczywiście w tej dacie spełniał warunki do przyznania takiego świadczenia, jednak jego określenie może mieć miejsce dopiero po złożeniu wniosku, a to oznacza, że wniosek będzie rozpoznawany w oparciu o prawo obowiązujące w chwili orzekania, a nie prawo wcześniejsze. Brak wniosku w dniu 8 maja 2006r. jest oczywisty, gdyż nawet pełnomocnik na rozprawie przyznał, że w tym terminie skarżący wniosku nie złożył, a obecnie domaga się przywrócenia terminu do dopełnienia tej czynności przed organami administracji. Sąd zauważa, że dla oceny poprawności zaskarżonej decyzji nie mają znaczenia dokumenty doręczone Sądowi, a dołączone do akt sprawy odnoszące się do ubezpieczenia społecznego J. M. Po wyroku Sądu Okręgowego w K. kwestia spełnienia przez skarżącego warunków do uzyskania renty strukturalnej nie budzi wątpliwości. Jedynym spornym obszarem w rozpoznawanej sprawie jest wskazanie właściwych przepisów mających być podstawą rozstrzygania. Zdaniem Sądu organy poprawnie zastosowały te przepisy, zatem brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.