II OSK 331/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie: Sędzia NSA del. Zofia Flasińska Sędzia NSA Leszek Leszczyński /spr./ Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I. i T. W. oraz W. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 608/08 w sprawie ze skargi W. Z. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny W Warszawie wyrokiem z dnia 25 listopada 2008 r. (sygn. akt VII SA/Wa 608/08) po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. Z. uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok został podjęty w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Starosta Makowski decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm. – dalej: k.p.a.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. W. oraz T. i I. W. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno - handlowego o powierzchni zabudowy 37,36 m2, powierzchni użytkowej 24,30 m2 i kubaturze 209,10 m3 zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w M. M.. W decyzji organ ustalił, że obszar oddziaływania inwestycji, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje działkę sąsiednią stanowiącą współwłasność W. i H. Z.. Uzasadniając decyzję Starosta wskazał, że właściciel sąsiedniej nieruchomości W. Z. wniósł zastrzeżenia co do możliwości udzielenia pozwolenia na rozbudowę w granicy. W tym kontekście organ wyjaśnił, że usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy jest możliwe ze względu na rozmiary działki i powołał się na § 12 ust. 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Wojewoda Mazowiecki, po rozpatrzeniu odwołania W. Z. od powyższej decyzji, decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania W. Z. od powyższej decyzji Starosty - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że inwestor spełnił warunki wymagane w procedurze ubiegania się o pozwolenie na budowę stosownie do treści art. 32, 33, 34 ust. 1-3 Prawa budowlanego. Podał, że wniosek zawierał projekt budowlany wraz z uzgodnieniami wynikającymi z przepisów szczególnych, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. M.. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących usytuowania budynku organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z treścią § 12 ust. 1, 3, 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku (bez otworów) w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa wyżej ze względu na rozmiary działki, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy wskazał też, że usytuowanie rozbudowy bezpośrednio przy granicy sąsiedniej nieruchomości jest zgodne z powyższymi przepisami. Działka inwestora ma szerokość ok. 12 m, a od strony drogi musi być zachowana linia zabudowy 5 m. Ze względu na rozmiary działki nie było innej możliwości usytuowania przedmiotowej rozbudowy na działce inwestora. W. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Wojewody Mazowieckiego, domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi wskazał, że decyzja o rozbudowie sąsiedniego budynku bezpośrednio przy granicy spowoduje zablokowanie dostępu światła zarówno do działki, jak i budynku mieszkalnego. Mimo to Wojewoda w żaden sposób nie odniósł się do podnoszonych zastrzeżeń, ograniczając się wyłącznie do przytoczenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organy administracji architektoniczno-budowlanej naruszyły w ten sposób obowiązek wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Nie wzięły pod uwagę zarzutów dotyczących naruszenia § 13 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury, określającego odległości budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów ze względu na konieczność zapewnienia naturalnego oświetlenia tych pomieszczeń. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 608/08 uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. l270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) i na gruncie art. 152 tej ustawy stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się przedmiotowego wyroku. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Jednym z obowiązków organu wydającego pozwolenie na budowę była ocena, czy przedstawiony przez inwestora projekt budowlany odpowiada wymaganiom określonym w art. 35 ust.1 Prawa budowlanego. Z treści tego przepisu wynika, że pozwolenie na budowę nie może być wydane bez uprzedniego sprawdzenia między innymi zgodności zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Sąd podkreślił, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę organ bada, czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, głównie interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, w aspekcie dopuszczalności zabudowy i ewentualnego naruszenia norm i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. W niniejszej sprawie dotyczyło to m.in. kwestii ewentualnego zacienienia pomieszczeń budynku mieszkalnego sąsiada. Sąd podał, że rozpoznając odwołanie w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy stwierdził jedynie, że usytuowanie obiektu budowlanego bezpośrednio przy granicy działki jest co do zasady dopuszczone przez § 12 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Stwierdził jednak, że dla prawidłowo wydanej decyzji odwoławczej, to stwierdzenie nie było wystarczające. Zwłaszcza bowiem przy zwartej lokalizacji rozbudowy, rzetelnej ocenie organu powinna podlegać kwestia ewentualnego naruszenia uzasadnionych interesów skarżącego jako właściciela sąsiedniej nieruchomości - w świetle art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, tj. w przedmiotowej sprawie, możliwość negatywnego oddziaływania projektowanej rozbudowy na jego budynek oraz zacienienia pomieszczeń mieszkalnych, co podnosił skarżący. Usytuowanie rozbudowy przy granicy działki sąsiedniej w zbliżeniu do budynku mieszkalnego skarżącego wymagało ustalenia czy stosownie do § 13 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od projektowanego budynku umożliwi naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Wobec powyższego stwierdzono, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Sąd stwierdził, że obowiązkiem organu było ustosunkować się do zarzutu zacienienia - naruszenia normy § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, W. W. oraz T. i I. małż. W. zarzucili Sądowi I instancji: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 35 ust. 1 i ust. 4 w zw. z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. Nr 78. poz. 483 ze zm.) w zw. z art. art. 140 kodeksu cywilnego i art. 144 k.c. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego oraz w zw. z § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz 2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 7-9, art. 11 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi, przy braku naruszenia przez organy administracji publicznej powołanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Autorzy skargi kasacyjnej wskazali, że WSA w Warszawie, wydając zaskarżony wyrok naruszył prawo materialne przez jego błędną wykładnię. Dokonując oceny decyzji organu II instancji Sąd wadliwie określił zakres kognicji organów administracji architektoniczno-budowlanej przy stwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę tj. przy stosowaniu art. 35 ust. 1 i ust. w zw. z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Organy administracji nie mają bowiem możliwości ingerencji w projekt budowlany. Sprawdzają one jego kompletność i w tym przypadku zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokonują oceny przyjętych rozwiązań pod względem zgodności z prawem w zakresie ściśle określonym w ustawie. Sąd I instancji uznał, iż planowana rozbudowa zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz że przedłożony projekt budowlany zgodny jest z przepisami prawa, jest kompletny oraz zawiera wszystkie wymagane przez przepisy prawa opinie i uzgodnienia. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie zawiera w tym zakresie jakichkolwiek zastrzeżeń. Organ I instancji i organ odwoławczy trafnie uznały, że projektowany obiekt z uwagi na jego usytuowanie nie będzie stanowił uciążliwości dla nieruchomości sąsiedniej w stopniu naruszającym zasady wynikające z odpowiednich przepisów prawa budowlanego. Jak wskazano, skoro planowana przez inwestorów rozbudowa spełniała wymogi przewidziane dla budynku położonego bezpośrednio przy granicy działki, zgodnie z § 12 ust.1 pkt 3 i 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to tym samym nie może być mowy o tym, iż planowana inwestycja sprzeczna jest z warunkami technicznymi lub z innymi normami obowiązującymi w budownictwie. Każda inwestycja, która jest prowadzona w zwartej zabudowie może powodować uciążliwości i utrudnienia dla sąsiadów, co jednak nie oznacza, że decyzja o pozwoleniu na budowę narusza prawo. W ocenie skarżących, uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w celu badania czy planowana rozbudowa budynku umożliwi naturalne oświetlenie pomieszczeń w budynku mieszkalnym uczestnika postępowania – W. Z., stanowi wskazane wyżej nałożenie obowiązków, które nie wynikają z przepisów prawa. Autorzy skargi kasacyjnej wskazali dalej, że naruszenie art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. art. 140b i art. 144 kc oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w zw. z § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie polegało na takiej wykładni przepisów prawa budowlanego oraz aktów wykonawczych do niego, iż wykonywanie konstytucyjnie chronionego prawa własności przez skarżących, poprzez rozbudowę istniejącego budynku przy granicy z działką sąsiednią, traktowane jest jako naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich. Według skarżących, Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku, w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie kreuje praw podmiotowych właścicieli nieruchomości sąsiednich, w tym prawa do dostępu do światła naturalnego czy prawa do niezacieniania. Prawa takie nie mogą powstać niejako przy okazji regulacji czysto administracyjnych, dotyczących warunków technicznych budynków. Tym samym, uczestnik postępowania – W. Z., jako właściciel sąsiedniej nieruchomości, powołując się na przepis prawa zawarty w akcie niższego rzędu niż ustawa, nie powinien mieć możliwości wpływania na treść prawa własności skarżących i na postępowanie administracyjne, mające za przedmiot zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia na rozbudowę. Skuteczne powołanie się przez uczestnika postępowania na przepisy aktu niższego rzędu niż ustawa, w celu ograniczenia prawa własności nieruchomości skarżących, w kontekście brzmienia art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, jest niedopuszczalne. Ponadto, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozważając kwestie związane z zarzutem W. Z., nie przeanalizował treści § 57 i § 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku. Zdaniem skarżących, takie okoliczności jak: małe gabaryty rozbudowywanego obiektu budowlanego, jego usytuowanie względem budynku mieszkalnego uczestnika postępowania, dotychczas istniejąca zabudowa sprawiają, że rozbudowa nie ma większego znaczenia dla dostępu światła do budynku mieszkalnego uczestnika postępowania, szczególnie, gdy zważy się na fakt, że dwa okna sąsiadujące z rozbudową przynależą do jednego pomieszczenia mieszkalnego. Inaczej rzecz ujmując, przedmiotowa rozbudowa, nie zakłóca korzystania z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia obydwu nieruchomości. Skarżący kasacyjnie podali następnie, że naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7-9, art. 11 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegało na niewłaściwym ich zastosowaniu i uwzględnieniu skargi, mimo braku naruszenia tych przepisów przez Wojewodę Mazowieckiego. Zdaniem skarżących, wyrok Sądu I instancji uchylający decyzję Wojewody, został wydany z błędnym założeniem, iż kontrolowana decyzja wydana została przez organ administracji z naruszeniem art. 7 - 9, art. 11 i art. 77, bez wskazania paragrafu tego przepisu oraz art. 107 § 3 kpa w zakresie wskazanym w zaskarżonym wyroku. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na powyższą skargę kasacyjną, występujący z pomocą profesjonalnego pełnomocnika W. Z. poparł stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do unormowania art. 174 p.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w sprawie niniejszej nie występuje. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze, w ramach którego należy wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego – uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, wykazujące uchybienia zarzucane sądowi. Skarga kasacyjna wskazuje zarówno na naruszenie przepisów postępowania, jak też na naruszenie prawa materialnego. Mimo braku powołania w podstawach kasacyjnych art. 174 p.p.s.a oraz braku powiązania powyższych zarzutów z odpowiednimi jednostkami redakcyjnymi tego przepisu, zarzuty nadają się do rozpatrzenia, bowiem jednoznacznie wskazują na intencje autora skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia przepisów postępowania sformułowany został na gruncie powiązania faktu uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. z brakiem naruszenia, stanowiących podstawę takiego rozstrzygnięcia Sądu, przepisów art. 7-9, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Analiza argumentacji wspierającej powyższy wniosek wskazuje jednoznacznie na brak trafności zarzutu. Sąd I instancji bowiem wskazał, iż organ odwoławczy, podejmując decyzję, nie przeprowadził postępowania dowodowego, do którego był zobligowany. Stanowisko Sądu jest trafne, a obowiązek organu wynika nie tylko z ogólnych zasad, jakimi należy kierować się w ustalaniu faktów w postępowaniu administracyjnym, ale także z faktu, że strona skarżąca w postępowaniu przez Sądem I instancji wskazywała na wymagające ustalenia okoliczności, które następnie powinny być przedmiotem kwalifikacji normatywnej. Ta ostatnia winna być dokonana na gruncie zarówno § 12 ust. 1, ust. 3 oraz ust. 4 (co miało miejsce), ale także na gruncie § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Organy administracji obu instancji wyczerpująco wypowiedziały się co do kwestii odległości oraz umiejscowienia inwestycji strony skarżącej kasacyjnie w granicy działki sąsiada, co Sąd I instancji ocenił jako stanowisko zgodne z prawem (§ 12 rozporządzenia), biorąc pod uwagę szerokości działek inwestora oraz sąsiada skarżącego decyzję. Stąd też powołanie się w skardze na brak podważenia tych ustaleń przez Sąd I instancji jest chybione także dlatego, że Sąd tych ustaleń nie tylko nie podważał i w związku z tym nie wskazał tego w uzasadnieniu, ale ustalenia te ocenił jako poprawne i zgodne z prawem. Sąd I instancji stwierdził natomiast, że uszło uwadze organów, w tym organu odwoławczego, że należało także zbadać, czy skarżący zasadnie wskazywał na problem ograniczoności, związanego z realizowaną inwestycją, dostępu jego budynku mieszkalnego do światła naturalnego. W ocenie Sądu I instancji, akceptowanej przez Skład Orzekający w niniejszej sprawie, ocena tego wymogu w ramach warunków technicznych, powinna była zostać dokonana. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie, fakt braku możliwości stwierdzenia takiego wpływu, m. in. z powodu wysokości obiektów znajdujących się na działce sąsiedniej oraz obiektu realizowanego w ramach przedmiotowej inwestycji, nie może świadczyć o spełnieniu tego wymogu oraz nienaruszeniu § 13 ust. 1 rozporządzenia. Tym bardziej że sam autor tej skargi wskazuje, że "rozbudowa nie ma większego znaczenia dla dostępu do światła do budynku mieszkalnego uczestnika postępowania" (s. 6 skargi kasacyjnej), przyznając tym samym, że jakieś znaczenie jednak ma. Kwestia szczegółowych kryteriów badania pomiaru naturalnego oświetlenia pomieszczeń jest określona w § 13 szczegółowo i stanowi wystarczające przesłanki przeprowadzenia badań. Zasadniczym obowiązkiem organu jest zatem ich przeprowadzenie, a tego w postępowaniu prowadzącym do wydania zaskarżonej i następnie uchylonej decyzji zabrakło. Nie można bowiem przyjąć, że problem był badany przez organ w toku postępowania odwoławczego, skoro brak jakiejkolwiek o nim wzmianki w uzasadnieniu decyzji, którą Sąd I instancji uchylił. Świadczy to zatem o braku badania w tym kierunku kwestii spełnienia warunków technicznych i stanowi to istotne uchybienie organu oraz o braku jakiejkolwiek argumentacji organu, która mogłaby przesądzać o spełnianiu przez przedmiotową inwestycję powyższych przesłanek. Stąd też jednoznaczne są wskazówki Sądu co do konieczności zbadania w toku ponownego rozpoznania sprawy przez organ kwestii zacienienia na gruncie § 13 § 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., nie przesądzające wyniku tych badań,. W tym kontekście zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. przez Sąd I instancji jest całkowicie chybiony. To właśnie Sąd wskazał na niespełnienie warunków prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, m. in. z powodu braku wskazanej wyżej argumentacji wskazującej na ustosunkowanie się do zarzutu zacienienia. Nie można zatem mówić o naruszeniu tego przepisu przez Sąd w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Dodatkowo należy podkreślić, iż Autor skargi kasacyjnej nie wykazał, że inna ocena uzasadnienia zaskarżonej decyzji przez Sąd mogłaby w sposób istotny wpłynąć na treść zaskarżonego wyroku, a tylko takie wykazanie czyniłoby zarzut ten skutecznym zarzutem kasacyjnym. Nie może być bowiem w żadnym wypadku potraktowane jako takie wykazanie powtórzenie samej formuły i powiązanie jej z faktem uchylenia decyzji. Także pozostałe zarzuty związane z naruszeniem przez Sąd przepisów k.p.a., wymienionych zbiorczo (zwłaszcza dotyczy to, zupełnie nie mogącego znaleźć akceptacji Składu Orzekającego, powołania się na naruszenie zasad postępowania administracyjnego, wskazane w podstawach i uzasadnieniu skargi kasacyjnej jako naruszenie art. 7-9 k.p.a.) nie są zasadne. Już na wstępie należy stwierdzić, że niezależnie od powyżej wskazanego uchybienia, brak przy nich jakiejkolwiek staranności argumentacyjnej. Polegają one bowiem na prostym wymienieniu numerów przepisów, nawet bez nawiązania do ich treści. Autor skargi kasacyjnej nie tylko nie zadał sobie trudu przeprowadzenia argumentacji, ale także nie podał żadnej przesłanki wskazującej na ich naruszenie, mimo, że powołał się na naruszenie nie norm zwykłych lecz zasad postępowania, przy których wykazanie takie nabiera dodatkowego znaczenia i jest elementarnym wymogiem poprawnej argumentacji prawniczej, zwłaszcza tej, która jest składnikiem skargi kasacyjnej. Nie są także zasadne zarzuty naruszenia prawa materialnego. Wskazane w postawach skargi kasacyjnej przepisy ustawy prawo budowlane w istocie wykluczają ingerencję organu w treść projektu budowlanego, ale nie tylko nie wykluczają badania lecz zobowiązują organ do zbadania zgodności tego projektu z przepisami prawa, w tym także przepisami określającymi warunki techniczne, wśród których znajduje się także § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wskazywał na to także Sąd I instancji na s. 5 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Kwestia uciążliwości inwestycji dla nieruchomości sąsiedniej, występująca przy inwestycjach budowlanych, zwłaszcza tych, które są realizowane na wąskich działkach, podniesiona w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego, powiązana z treścią art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, nie mogła stanowić podstawy zarzutu skierowanego do Sądu I instancji, bowiem Sąd ten właśnie z powodu stwierdzenia konieczności zbadania skali tej uciążliwości, związanej z zacienieniem uchylił decyzję, stwierdzając brak takiego zbadania. To, że prawo dostępu do światła naturalnego czy do niezacieniania nie jest prawem podmiotowym nie wpływa na brak ograniczeń, jakie w tym zakresie prawo kieruje do inwestora. Ochrona stosunków własnościowych co do korzystania z własnych nieruchomości działa natomiast tak w kierunku uprawnień inwestora jak i uprawnień właściciela działki sąsiedniej. Potrzeba wyważenia uciążliwości wiąże się natomiast właśnie ze zbadaniem skali oddziaływania, w tym także wpływu na korzystanie z naturalnego oświetlenia i ewentualne zacienienie wynikające z realizacji inwestycji na działce sąsiedniej. Nie zmienia powyższych ustaleń powołanie się strony skarżącej kasacyjnie na art. 64 ust. 3 Konstytucji oraz art. 140 i art. 144 k.c. w odniesieniu do ochrony prawa własności. Powołany przepis Konstytucji odsyła do regulacji ustawowych w kwestii ograniczenia praw właścicielskich, a wskazana w art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego zasada uwzględniania interesów osób trzecich jest właśnie takim ograniczeniem, rozwiniętym co do szczegółowych wymogów w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych. Na jeszcze inne ograniczenia wskazują powołane w skardze kasacyjnej przepisy k.c. Zarzut ten nie jest zatem zarzutem skutecznym także dlatego, że w istocie wspiera treści i kierunek rozumowania, przedstawione w zaskarżonym niniejszą skargą kasacyjną wyroku. W związku z powyższym i w świetle wskazanej wyżej argumentacji skargę kasacyjną należało na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalić.