VII SA/Wa 535/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2008 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa H. S.A. we W. na pismo Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji I Konsumentów-Delegatura w L. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia zgłoszenia naruszenia zbiorowych interesów konsumentów postanawia: skargę odrzucić. VII SA/535/08 Uzasadnienie Pismem z dnia 14 maja 2007 r. Przedsiębiorstwo Produkcji Farmaceutycznej H. Spółka Akcyjna z siedzibą we W., zwane dalej Skarżącym, zgłosiło Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów naruszenie zbiorowych interesów konsumentów przez A. Sp. z o.o. W treści zgłoszenia zarzucono wprowadzanie konsumentów w błąd, polegające na oznaczeniu suplementu diety tą samą nazwą handlową [....], co produkt leczniczy wcześniej wprowadzony do obrotu przez zgłaszającego, sugerowaniu, że suplement diety posiada właściwości lecznicze, oznaczeniu suplementu w sposób naruszający prawa zgłaszającego do słownego znaku towarowego [...] oraz do graficznego znaku towarowego. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w piśmie z dnia [...] września 2007 r. znak [...] wskazał, iż w trakcie postępowania prowadzonego w trybie art. 48 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów zebrał dowody potwierdzające przejście przedmiotowego suplementu diety przez procedurę przed Głównym Inspektorem Sanitarnym, dopuszczającą go do obrotu na terytorium Polski. Stwierdził, że nie znajduje podstaw do podważenia zasadności opinii wydanych przez organy badające prawidłowość oznakowania suplementu diety oraz zauważył, że opinie te byłyby wiążące dla Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w ewentualnym postępowaniu w sprawie naruszenia zbiorowych interesów konsumentów przez A. Sp. z o.o. Ponadto, w ocenie organu, porównanie szaty graficznej i treści opakowań suplementu diety oraz leku prowadzi do wniosku, że konsument nie jest w stanie pomylić tych dwóch produktów, co potwierdza brak skarg konsumenckich w tym przedmiocie. Pismem z dnia 11 października 2007 r. Przedsiębiorstwo Produkcji Farmaceutycznej H. S.A. we W. wezwało Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów do usunięcia naruszenia prawa, w związku z postanowieniem organu z dnia [...] września 2007 r., kończącym postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia [...] listopada 2007 r. organ podtrzymał swoje stanowisko dotyczące odmowy wszczęcia postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Stwierdził, że zebrane dowody nie były wystarczające do postawienia A. Sp. z o.o. zarzutu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. W ocenie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, przejście przez suplement diety procedury zgłoszeniowej przed Głównym Inspektorem Sanitarnym oznacza, że spełnia on wymagania ustawowe dla tego rodzaju produktów określone w ustawie o bezpieczeństwie żywności i żywienia, a zatem nie narusza art. 46 cytowanej ustawy. Wskazano także, iż kwestionowane pismo nie stanowi postanowienia, lecz jest informacją określoną w art. 100 w zw. z art. 86 ust. 4 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Pismem z dnia 12 grudnia 2007 r. Przedsiębiorstwo Produkcji Farmaceutycznej H. S.A. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] września 2007 r. znak [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. Kwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucono m.in.: rażące naruszenie art. 24 ust. 2 pkt 2 i 3 w zw. z art. 49 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, gdyż nie wszczęto z urzędu postępowania w sprawie zakazu stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, polegających na używaniu wprowadzającej w błąd nazwy suplementu diety identycznej z nazwą produktu leczniczego, naruszenie art. 233 ust. 1 w zw. z art. 227 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego w zw. z art. 84 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów przez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. przez brak w treści postanowienia pouczenia o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, * naruszenie art. 46 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225) przez przyjęcie, że oznakowanie suplementu diety identyczną nazwą, co zarejestrowany produkt leczniczy, nie wprowadza konsumentów w błąd, * naruszenie zawartych w k.p.a. zasad ogólnych postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wskazując, że kwestionowane rozstrzygnięcie dotyczy informacji o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia w sprawie podejrzenia stosowania praktyki ograniczającej konkurencję, wydanej na podstawie art. 86 ust. 4 w zw. z art. 100 ust. 3 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. sygn. akt [...] przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej jako: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1) decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast pism informujących podmiot zainteresowany o sposobie załatwienia sprawy administracyjnej, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. W myśl art 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 - 5 jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie wskazana przez skarżącego czynność organu, oparta jest na art. 100 ust. 1 w związku z art. 86 ust. 4 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2007 r., Nr 50, poz. 331, ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami każdy może zgłosić Prezesowi Urzędu na piśmie zawiadomienie dotyczące podejrzenia stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, zaś Prezes Urzędu przekazuje zgłaszającemu zawiadomienie, w terminie określonym w art. 35-37 Kodeksu postępowania administracyjnego, informację na piśmie o sposobie rozpatrzenia zawiadomienia wraz z uzasadnieniem. Zawiadomienie takie nie przybiera formy postanowienia, ani decyzji oraz nie jest - w ocenie Sądu - czynnością ani aktem, podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 101 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów nie daje też osobie zgłaszającej podejrzenie stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów prawa do uczestniczenia w postępowaniu na prawach strony. Należy zatem uznać, że skarga w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu, gdyż zachodzi negatywna przesłanka procesowa w postaci niedopuszczalności drogi sądowej. Mając powyższe względy na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.