III SA/Gl 429/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Asesor WSA Krzysztof Targoński, Protokolant St. sekr. sąd. Beata Jacek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2008 r. przy udziale – sprawy ze skargi J.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 2 lit. a oraz art. 107 § 1 i § 2, art. 108 § 1, § 2 i § 3 a także art. 116 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. z 2005 r., Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania J.G., utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...]r. nr [...] i nr [...] orzekające o odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako członka zarządu Spółki z o. o. "A" za jej zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc [...]r. w wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł oraz za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc [...]r. w wysokości [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie [...]zł . W uzasadnieniu wyjaśnił, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. w dniu [...]r. wydał decyzje nr [...]oraz nr [...], w których określił wobec Spółki z o. o. "A" zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące: [...]r. w kwocie [...]zł oraz [...]r. w kwocie [...]zł. W toku postępowania kontrolnego ustalono, iż w pierwotnych deklaracjach podatkowych za te okresy złożonych w [...]Urzędzie Skarbowym w G. Spółka wykazała kwoty do zwrotu na rachunek bankowy w wysokościach odpowiednio [...]zł i [...]zł. Zwroty zostały dokonane w dniach [...]r. i [...]r. przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. Spółka nie zapłaciła zobowiązań wynikających z korekt deklaracji jak również nie zwróciła otrzymanych w formie zwrotu różnicy podatku kwot wykazanych w pierwotnej wersji deklaracji VAT-7. Spowodowało to wystąpienie zaległości, podatkowych za [...]r. w wysokości [...]zł oraz za [...] r. w wysokości [...]zł. Egzekucja należności wobec Spółki okazała się w całości bezskuteczna. W tym stanie rzeczy Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wszczął postępowanie podatkowe wobec skarżącego w sprawie orzeczenia o jego odpowiedzialności, jako członka zarządu Spółki. W trakcie postępowania ustalił, iż w czasie powstania należności J.G. był członkiem zarządu Spółki, nie został zgłoszony wniosek o upadłość Spółki, nie wskazano też majątku, z którego należności publicznoprawne mogłyby zostać w znacznej części uregulowane. W tym stanie rzeczy Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. stwierdził, iż zachodzą przesłanki wynikające z przepisów z art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa, by decyzjami z dnia [...]r. nr [...] oraz nr [...], orzec wobec skarżącego, jako osoby trzeciej odpowiedzialność za zaległości podatkowe Spółki z o. o. "A" wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. W odwołaniu strona reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o ich uchylenie, zarzucając naruszenie przepisów art. 116 § 1 i art. 116 § 1 pkt 2 w związku z art. 187 § 1 oraz art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu podniosła, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje by egzekucja była nieskuteczna i aby organ egzekucyjny podjął wszelkie czynności, w celu wyegzekwowania należności. Zaakcentowała, że nie podjęto czynności egzekucyjnych w G. przy ul. [...] na posesji należącej do J.S., w miejscu wskazanym przez stronę, jako miejsce przechowywania majątku Spółki. Zarzuciła, że organ egzekucyjny nie wskazał kryteriów, którymi kierował się przy ocenie, czy wskazany przez członka zarządu majątek pozwoli na uregulowanie należności w znacznej części, nie przeprowadzono egzekucji na wskazanym przez podatnika majątku, choć jego wartość wynikająca ze wskazanej ewidencji środków trwałych przekraczała wysokość ewentualnych kosztów egzekucyjnych. Zdaniem pełnomocnika zastosowano błędne przesłanki do stwierdzenia bezskuteczności egzekucji, ograniczając się jedynie do nieskutecznego zajęcia rachunku bankowego oraz do twierdzenia, że pod wskazanym adresem strona nie prowadzi działalności gospodarczej. W ocenie pełnomocnika opieszałe prowadzenie egzekucji przyczyniło się do jej nieskuteczności. Nadto pełnomocnik zarzucił iż: postępowanie egzekucyjne wszczęto wcześniej niż ujawniło się zobowiązanie podatkowe za badane okresy; w trakcie prowadzenia postępowania nie zbadano właściwości miejscowej dla Spółki; wskazano nieprawdę w dokumencie urzędowym, tj. w raporcie poborcy skarbowego przytaczając w treści raportu twierdzenie, jakoby posesja, w której próbował prowadzić egzekucję była niezamieszkała, podczas, gdy spełniała też funkcje mieszkalne. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcia organów pierwszej instancji. W uzasadnieniu odnosząc się do zarzutu dotyczącego wydania decyzji podczas prowadzenia postępowania egzekucyjnego wobec podatnika, organ wskazał na wykładnię art. 108 ustawy Ordynacja podatkowa wynikającą z Komentarza do Ordynacji podatkowej, pod redakcją S. Babiarza, B. Dautera, B. Gruszczyńskiego, R. Hausera, A. Kabata, M. Niezgódki – Medek, iż można wydać decyzje o odpowiedzialności osób trzecich za ciążące na podatniku zaległości podatkowe mimo tego, że egzekucja prowadzona z majątku tego podatnika nadal trwa. Dalej organ odwoławczy wskazał, że zostały spełnione przesłanki pozytywne wynikające z art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa, albowiem z wpisu w Krajowym Rejestrze Handlowym wynika, że J.G. pełnił funkcję członka zarządu w okresie, kiedy powstały zaległości Spółki, nadto egzekucja prowadzona przeciw Spółce okazała się bezskuteczna. Wynikało to m.in. z faktu, że zajęcie rachunku bankowego Spółki okazało się niemożliwe, albowiem w wyniku korespondencji prowadzonej z bankiem ustalono, iż nie prowadzi on rachunku dla Spółki, dom wskazany, jako siedziba Spółki był niezamieszkały. Podjęto także próby znalezienia innego majątku Spółki na terenie miasta Z., ale z danych Wydziału Geodezji Urzędu Miejskiego w Z. wynikało, iż Spółka nie figuruje w ewidencji gruntów i budynków, jako właściciel bądź współwłaściciel nieruchomości. Wskazano też na nie podejmowanie przez Spółkę korespondencji, co skutkowało koniecznością jej doręczania w sposób zastępczy. Nadmieniono też, iż żaden z członków zarządu bądź osoba wyznaczona do reprezentowania Spółki, nie zgłaszali się w celu udzielenia wyjaśnień, co do prowadzonej egzekucji. Zaznaczono też, że utrudniony kontakt z władzami Spółki miał miejsce wcześniej - podczas postępowania kontrolnego prowadzonego przez pracowników Urzędu Skarbowego w Z. Powołane okoliczności zdaniem organu odwoławczego uzasadniały twierdzenie o bezskuteczności egzekucji z majątku Spółki. Organ odwoławczy nie podzielił też zasadności argumentu przeprowadzania egzekucji przez organ I instancji w sposób opieszały, wskazując, że w dniu [...]r. Spółka złożyła korekty za [...] i [...]r., w których wykazała kwoty podatku od towarów i usług do zapłaty, podczas gdy wcześniej uzyskała zwrot tego podatku, co w powiązaniu z brakiem zapłaty zaległego podatku przyczyniło się do powstania zaległości podatkowych. W dniach [...] r. wystawiono tytuły wykonawcze za okresy obejmujące zaległości za badane miesiące, a już w dniu [...]r., dokonano próby zajęcia rachunku bankowego Spółki. Następnie w dniu [...] r. tytuły wykonawcze przydzielono poborcy skarbowemu do realizacji, który w tym samym dniu udał się do siedziby Spółki, celem dokonania czynności egzekucyjnych. W dniu [...] r. wydano upoważnienie do przeprowadzenia kontroli źródłowych za podane miesiące, które głównie za sprawą utrudnianego z winy strony kontaktu zakończyły sie dopiero dnia [...] r. Podniesiono też, iż w rozpatrywanej sprawie członkowie zarządu Spółki nie złożyli wniosku o ogłoszenie jej upadłości lub wszczęcia postępowania układowego. W odniesieniu zaś do okoliczności wskazania mienia Spółki, z którego egzekucja byłaby możliwa i umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych organ wskazał, iż z treści przedłożonych przez stronę tabel amortyzacji środków trwałych Spółki wynika, iż posiadane przez podmiot środki trwałe zostały przyjęte do użytku głównie w [...] r. i według stanu na dzień [...]r. wszystkie zostały w pełni zamortyzowane. Znalazło to odzwierciedlenie również w bilansach Spółki, w których od końca [...] r. nie wykazywała żadnych środków trwałych. W ocenie organu podatkowego wartość wskazanych środków trwałych w porównaniu z kwotą zaległości była znikoma, stąd nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa, w zakresie wskazania majątku Spółki pozwalającego, na uregulowanie w części bądź w znacznej części posiadanych przez nią zaległości. Nadto zgodnie z raportem poborcy skarbowego z dnia [...]r. brak było możliwości dokonania jakichkolwiek czynności egzekucyjnych w siedzibie Spółki w Z. przy ul. [...], gdyż nie stwierdzono żadnych oznak, by dom pod tym adresem był zamieszkały i by była tam prowadzona działalność przez sp. z o.o. "A". W zakresie zarzutu braku przeprowadzenia czynności egzekucyjnych w G., to jest w miejscu wskazanym jako miejsce przechowywania majątku Spółki, organ stwierdził, że rzekomo zgromadzone pod wskazanym adresem środki trwałe przedstawiały znikomą wartość, bowiem zostały przyjęte do użytku głównie w [...] r. i według stanu na dzień [...]r. wszystkie zostały w pełni zamortyzowane, co uwidoczniono w bilansach Spółki, w których od końca [...]r. nie wykazywała ona żadnych środków trwałych. Dalej podniesiono, iż dnia [...]r. zlecono Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w G. wykonanie czynności egzekucyjnych we wskazanym przez pełnomocnika strony miejscu, jednakże okazały się one bezskuteczne. Dodano także, że egzekucja z majątku osoby trzeciej nie miała miejsca, gdyż dnia [...]r. strona uregulowała należność samodzielnie. W odpowiedzi na zarzut prowadzenia egzekucji od [...] r., a zatem wcześniej niż pojawiło się zobowiązanie organ odwoławczy stwierdził, iż zobowiązanie ujawniło się po złożeniu korekt deklaracji VAT- 7 za przedmiotowe okresy, co miało miejsce w dniu [...] r. W zakresie zarzutu nie zbadania właściwości miejscowej stwierdzono, iż postępowanie prowadzone było z jej zachowaniem. Zgodnie z aktem notarialnym z dnia [...] r. Spółka obrała za swą siedzibę miasto Z. i prowadziła działalność na jego obszarze, w związku z powyższym zgodnie z art. 18 a ustawy Ordynacja podatkowa właściwym dla podatku od towarów i usług w okresie toczącego się postępowania podatkowego był Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. Nie zgodzono się też z zarzutem, iż poborca skarbowy poświadczył nieprawdę w dokumencie urzędowym z dnia [...] r., gdyż informacje w nim zawarte oparto na oświadczeniu sąsiada, który stwierdził "że dom jest niezamieszkały". Ponadto korespondencja wysłana pod adres w Z. ul. [...] nie była odbierana i wracała z adnotacją "awizowano, nie podjęto w terminie", co świadczy o tym, że nikt w tym czasie pod wskazanym adresem nie przebywał. Nie podzielono też zasadności zarzutu, że każda z rozpatrywanych decyzji powinna odnosić się wyłącznie do wysokości zaległość podatkowej powstałej w okresie, którego dotyczy, a nie do kwoty ogólnej zaległości podatkowej podmiotu. Ocenę taką organ wywiódł z treści art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa, w którym ustawodawca użył liczby mnogiej rzeczownika "zaległość". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik strony skarżącej zarzucił wydanie spornej decyzji z naruszeniem art. 116 § 1, art. 116 §1 pkt 2 w zw. z art. 108 § 4, a także art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu wskazał, że materiał dowodowy zebrany w aktach nie uzasadniał twierdzeń organu o bezskuteczności egzekucji administracyjnej. W tym zakresie podniósł, iż organ nie podjął wszelkich czynności, które mogły doprowadzić do wyegzekwowania chociażby w części istniejących zaległości Spółki. Organ posiadał wiedzę o istniejącym majątku Spółki w tym: znajdującym się na posesji J. S. położonej w G. przy ulicy [...], a mimo to nie podjął stosownych czynności egzekucyjnych. Zakwestionował argumenty organu odstąpienia od tych czynności spowodowanych zamortyzowaniem środków trwałych podnosząc, iż nie jest to równoznaczne z ich wartością rynkową, przy czym wskazał, iż organ w żadnym dokumencie tej wartości nie podał. Takie postępowanie organów zdaniem strony jest nieprawidłowe. Nieprawidłowym jest także powoływanie się na łączną kwotę zaległych zobowiązań Spółki i odnoszenie do tych wielkości wskazywanego przez stronę mienia. Skarżący nie zgodził się także z oceną w zakresie bezskuteczności egzekucji. W tym zakresie podniósł, iż wniosku takiego nie można wysnuć w oparciu o: nieskuteczne zajęcie rachunku bankowego i raporty poborcy skarbowego z dnia [...]r. i [...] r. o braku możliwości dokonania czynności egzekucyjnych. Powołując się na publikację J. Giezka, D. Wnuka "Odpowiedzialność cywilna i karna w spółkach prawa handlowego": Warszawa 1994; ST.r 42 wskazał, że organ egzekucyjny musi wyczerpać wszystkie sposoby egzekucji, a organy obowiązku tego nie wykonały . W dalszej części skargi pełnomocnik strony podniósł, iż wątpliwym jest stwierdzenie o bezskuteczności egzekucji, gdy organ po wydaniu w dniu [...] r. postanowienia o bezskuteczności egzekucji, w dalszym ciągu ją prowadzi, na co wskazuje zlecenie rekwizycyjne z dnia [...] r. skierowane do organu podatkowego w G. Nie zgodził się też z argumentacją powołaną przez organy w zakresie wykładni art. 108 ustawy Ordynacja podatkowa, iż prowadzenie postępowania egzekucyjnego nie stoi na przeszkodzie do wydania decyzji w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności. Jego zdaniem z treści art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa wyraźnie wynika, iż bezskuteczność egzekucji musi zachodzić. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację faktyczną i prawną zawartą w zaskarżonej decyzji . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można Dyrektorowi Izby Skarbowej w K. zarzucić naruszenia przepisów prawa. W rozpoznanej sprawie pomiędzy skarżącym i organami podatkowymi zaistniał spór co do tego, czy w zakresie zobowiązań podatkowych Spółki z o. o. "A" z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące [...] i [...]r. wystąpiły przesłanki wyłączające odpowiedzialność skarżącego za to zobowiązanie. Zgodnie z treścią art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej i spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja jest możliwa. Skarżący twierdził, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka negatywna, o której mowa w art. 116 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż w postępowaniu administracyjnym wskazano mienie Spółki, z którego to egzekucja doprowadziłaby do zaspokojenia należności Spółki w znacznej części. W tym zakresie podkreślił, iż wartość wskazanego mienia należało rozważać w aspekcie należności za poszczególne miesiące, organy podatkowe zaś, w tym organ pierwszej instancji odniósł się do łącznej wysokości zaległości, natomiast organ II instancji w ogóle do tej kwestii się nie odniósł. Na wstępie zauważyć należy, iż skarżący błędnie twierdzi, iż wskazane mienie należy zestawiać z zaległymi należnościami Spółki obejmującymi poszczególne okresy rozliczeniowe. Przepis art. 116 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, w brzmieniu obowiązującym w [...] i [...]r., określający przesłankę uwalniającą członka zarządu z odpowiedzialności mówi o mieniu Spółki, z którego egzekucja jest możliwa. Tymczasem jak wynika z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. wydanych w dniu [...] r. o numerach [...] i [...], w przedmiocie określenia Spółce "A" zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące [...] i [...] r. zaległości Spółki z tego tytułu wynosiły odpowiednio [...] zł i [...]zł. W tej sytuacji organy winny przy przenoszeniu odpowiedzialności rozważyć istnienie przesłanki z art. 116 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa w odniesieniu do łącznej zaległości podatkowej Spółki za miesiące [...]r. i tak też postąpiły. Jak już wspomniano bezskuteczność egzekucji z majątku spółki jest warunkiem przeniesienia odpowiedzialności za jej zaległości na członka zarządu. W orzeczeniu z dnia 20 września 2006 r., sygn. akt III SA/WA/3277/05 (Publ. M. Pod. 2007, nr 2, s. 45), WSA w Warszawie stwierdził, że możliwość uwolnienia się członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o. o. poprzez wskazanie mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych wymaga wskazania takiego mienia, z którego egzekucja jest faktycznie możliwa. Z kolei w wyroku z dnia 31 stycznia 2007 r. I FSK 508/06 LEX nr 285287 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "warunkiem koniecznym (przesłanką pozytywną) podjęcia orzeczenia w trybie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej jest bezskuteczność egzekucji do majątku spółki, którą to okoliczność organy podatkowe władne są wykazać za pomocą wszelkich dowodów potwierdzających fakt niemożności zaspokojenia całości bądź części publicznoprawnych roszczeń Skarbu Państwa. Z kolei w wyroku z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 554/05 LEX nr 219317 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "pojęcie "bezskuteczności egzekucji" nie zostało w prawie zdefiniowane, co sprawia, że należy je rozumieć zgodnie z dyrektywami wykładni językowej. W języku potocznym pod pojęciem "bezskuteczności" rozumie się "nieprzynoszenie (brak) pożądanych rezultatów; daremność; bezowocność" (Słownik języka polskiego" PWN Wyd. VII pod red. prof. M. Szymczaka, Warszawa 1992 r., str. 150). Stąd też, gdy pojęciu temu nada się takie znaczenie i gdy weźmie się pod uwagę, że nie wiąże się z nim żadna dyrektywa prawna, to za w pełni uprawniony uznać trzeba pogląd, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej organy obowiązane są co prawda udowodnić bezskuteczność egzekucji, niemniej uczynić to mogą za pomocą wszelkich dowodów, które okoliczność tę mogą potwierdzić. W ramach tego winny one przede wszystkim wykazać za pomocą obiektywnych dowodów, że w toku egzekucji ustalono, iż spółka nie posiada majątku, z którego można by zaspokoić wierzytelność Skarbu Państwa". Wskazane poglądy skład orzekający w całości podziela i stwierdza, że organy wykazały, że strona skarżąca nie wskazała mienia Spółki, z którego egzekucja była możliwa i w sprawie miała miejsce bezskuteczność egzekucji z majątku spółki. Taki wniosek uzasadniają czynności przeprowadzone w trakcie postępowania egzekucyjnego, a więc próba zajęcia rachunku bankowego Spółki, wskazanego w zgłoszeniu rejestracyjnym w związku z zaległościami Spółki z o.o. "A", która okazała się nieskuteczna z uwagi na informację Banku, że nie prowadzi on rachunku dłużnika wymienionego w zawiadomieniu o zajęciu prawa majątkowego. Świadczą również o tym próby znalezienia majątku Spółki na terenie miasta Z., które także zakończyły się niepowodzeniem, gdyż pismem z dnia [...]r. Wydział Geodezji Urzędu Miejskiego w Z. poinformował, że firma "A" sp. z o.o. z siedzibą w Z. nie figuruje w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla miasta Z., jako właściciel bądź współwłaściciel nieruchomości położonej na terenie miasta Z. Przekazane do realizacji poborcy skarbowego tytuły wykonawcze także nie doprowadziły do dokonania czynności egzekucyjnych świadczą o tym raporty poborcy skarbowego z dnia [...]r. i [...]r. oraz notatka służbowa z dnia [...]r. Dopiero dokonanie wskazanych czynności skutkowało uznaniem bezskuteczności egzekucji , o czym orzekł Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniami z dnia [...] r. W przedstawionej sytuacji, w ocenie Sądu organy podjęły wszelkie czynności, aby należność od Spółki na drodze postępowania egzekucyjnego wyegzekwować, jak też wykazały fakt niemożności zaspokojenia z tego tytułu należności publicznoprawnych. Odnosząc się do argumentów strony skarżącej dotyczących wskazania mienia mającego znajdować się w Z. przy ul. [...] jak też i w G. przy ul. [...], z którego egzekucja pozwoliłaby na częściowe pokrycie należności Spółki stwierdzić należy, iż skład orzekający nie podziela zasadności podniesionego w tym zakresie zarzutu. W piśmie z dnia [...]r. J.G. wiceprezes zarządu "A" Sp. z o.o. podał, że środki trwałe będące własnością Spółki znajdują się w części w siedzibie Spółki – Z. ul. [...], a w części przechowywane są w G. ul. [...] (u J.S.). W załączeniu pisma przekazano tabelę środków trwałych za [...] r. i za [...] r. Dodano też, iż tabela ta wymienia wszystkie środki trwałe będące aktualnie własnością Spółki. W tabeli tej dotyczącej [...] r., wskazano środki trwałe w tym zestaw komputerowy: wartość początkowa [...]zł amortyzowany na [...]r. na wartość [...]zł, kasy fiskalne o wartości początkowej [...]zł, po amortyzacji na [...]r. wartość [...]zł i programy komputerowe o wartości [...]zł, po amortyzacji na [...]r. wskazano wartość [...]zł. Analizując informacje podaneprzez skarżącego, a wynikające z załączonych tabel Sąd doszedł do przekonania, że prawidłowym było uznanie, że egzekucja ze wskazanego majątku nie była możliwa. Zważyć bowiem należy, iż wskazana tabela amortyzacji dotyczyła wartości środków trwałych za [...] r. i wskazywała, iż środki trwałe zostały już całkowicie zamortyzowane. Nadto pismo strony i tabela środków trwałych przedłożone zostały w postępowaniu podatkowym w dniu [...]r., zatem nawet przyjmując, iż środki te przedstawiały pewną wartość rynkową , to i tak wartość tych środków była zdezaktualizowana i znikoma w zestawieniu z wysokością wskazanych wyżej zaległości Spółki. Dodać trzeba, iż wartość rynkowa sprzętu komputerowego w przeciągu bardzo krótkiego okresu czasu znacznie maleje. W opisanych okolicznościach faktycznych sprawy, jak też przy zgromadzeniu wyżej opisanego materiału dowodowego prawidłową była ocena organów podatkowych, że nie ma możliwości zaspokojenia należności Skarbu Państwa z majątku Spółki. W konsekwencji prawidłowymi były decyzje wydane zarówno w I jak i II instancji w trybie art. 116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności J.G. za zaległości Spółki "A" w podatku od towarów i usług za [...] i [...]r. Powyższe powoduje także, iż Sąd nie podziela zasadności zarzutu błędnej wykładni art. 116 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 108 § 4 ustawy. Sąd nie zgodził się też z argumentacją strony, iż organy błędnie oceniły bezskuteczność egzekucji, gdyż nie prowadziły czynności egzekucyjnych wobec części majątku mającego znajdować się w G. Organy podatkowe posiadając wiedzę o mieniu Spółki słusznie uznały, iż mimo jego istnienia, ma miejsce bezskuteczność egzekucji. Po analizie wykazanego majątku uznano, iż nie pozwoliłby on na zaspokojenie posiadanych przez Spółkę zaległości w znacznej części. Takie stwierdzenie zawarto w uzasadnieniach decyzji wydanych przez organ I instancji jak i II instancji. Skład orzekający w badanej sprawie aprobuje ten pogląd wywiedziony w zakresie pojęcia " bezskuteczność egzekucji" na tle okoliczności faktycznych sprawy. Jak już nadmieniono, wskazane przez członka zarządu mienie musi zapewniać możliwość faktycznej egzekucji, tymczasem w rozpoznawanej sprawie, biorąc pod uwagę łączną kwotę zaległości, wskazane mienie, takiej możliwości nie zapewniało. W opisanej sytuacji zarzut wadliwości decyzji spowodowanej istnieniem majątku stanowiącego przeszkodę do przeniesienia odpowiedzialności nie jest trafny. Chybionym jest również zarzut, iż organy podatkowe naruszyły art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, nie wskazując w uzasadnieniach decyzji kryteriów, jakimi się kierowały i nie oceniając wartości mienia Spółki. Zdaniem Sądu w uzasadnieniach rozstrzygnięć podane zostały przesłanki wydania decyzji jak też wskazano kryteria, którymi się kierowano dokonując oceny wartości mienia Spółki. Odnosząc się do zarzutów strony, iż nieprawidłowym jest stanowisko organu w przedmiocie bezskuteczności egzekucji znajdujące wyraz w formalnym zakończeniu tegoż postępowania, a następnie zlecenie dokonania czynności egzekucyjnych w zakresie mienia położonego na terenie miasta G., Sąd przyznaje, że takie działanie organu egzekucyjnego jest nieprawidłowe, jednakże nieprawidłowość ta nie oznacza, że przy rozstrzyganiu sprawy doszło do naruszenia prawa, które miało wpływ na wynik sprawy. Ponadto zauważyć należy, że wspomniane czynności egzekucyjne zostały dokonane po wydaniu decyzji w I instancji, w ramach sprawdzenia zasadności zarzutu odwoławczego. Nieuzasadnionym jest zarzut niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego i nie podjęcia stosownych działań procesowych mających doprowadzić do wyczerpania sposobów egzekucji. W ocenie Sądu materiał dowodowy został zebrany prawidłowo, potwierdzał okoliczności mające znaczenie prawne w sprawie, jak też został wyczerpująco rozpatrzony. Sąd nie dopatrzył się także naruszeń ze strony organów, w zakresie nie podjęcia stosownych czynności procesowych wymienionych w skardze, mających doprowadzić do realizacji roszczeń pieniężnych wierzyciela podatkowego. W przedstawionym stanie rzeczy skargę oddalono uznając ją za niezasadną, a to na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.