VII SA/Wa 704/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2008 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania instalacji urządzenia reklamowego skargę oddala Prezydent [...] decyzją z dnia [...] października 2007r. (nr [...]), działając na podstawie art. 30 ust. 2 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.), dalej Prawo budowlane, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98 z 2000r. poz. 1071 ze zm.), dalej kpa, w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia [...]. - o [...] ([...]) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. - o samorządzie powiatowym (t.j. Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.) - wniósł sprzeciw do zgłoszenia S. Sp. z o.o. dotyczącego zamiaru instalacji urządzenia reklamowego w formie słupa na podstawie przesławnej, nietrwale związanej z gruntem, w pasie drogowym ul. [...], przy ul. [...], na działce nr ew. nr [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że sprzeciw został wniesiony w związku z nieuzupełnieniem dokumentów określonych w postanowieniu z dnia [...] września 2007r. (nr [...]), doręczonym w dniu 19 września 2007r. Przy piśmie z dnia 26 września 2007r. inwestor uzupełnił wprawdzie część braków zgłoszenia, nie przedłożył jednak - w zakreślonym terminie - decyzji [...] Konserwatora Zabytków oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wpisana w oświadczeniu decyzja Zarządu Dróg Miejskich, nie jest dokumentem potwierdzającym prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2008r. ([...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania S. Sp. z o.o. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2007r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji wskazując, że argumenty podnoszone w odwołaniu nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż przepis art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nakłada na organy obowiązek wydania sprzeciwu w sytuacji nieuzupełnienia zgłoszenia. Przepis ten nie określa terminu uzupełnienia braków, pozostawiając ta kwestię do uznania organu. Wojewoda [...] podniósł, że inwestorowi został wyznaczony 14 dniowy termin, dłuższy od określonego w przepisach kpa. Zdaniem organu, wyspecjalizowany i funkcjonujący od wielu lat na rynku reklam inwestor, winien wiedzieć jakie dokumenty należy dołączyć do zgłoszenia. Odnosząc się do zarzutu wprowadzenia w błąd, co do zarządcy terenu, organ stwierdził, że z załączonego do zgłoszenia projektu (rysunek nr 8 na str. 17) wynika, że "słup ogłoszeniowy zlokalizowany jest w pasie drogowym ul. [...], a Zarząd Terenów Publicznych nie wyraził zgody na lokalizację słupa, co oznacza, że projekt organizacji ruchu został zaopiniowany negatywnie, Skargę na to rozstrzygnięcie złożyła S. Sp. z o.o., wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008r. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że przepisy procedury administracyjnej dopuszczają sytuacje, w których wnioski stron mogą być obarczone wadami, a strona ma możliwość usunięcia braków formalnych na podstawie art. 64 § 2 kpa. W przedmiotowej sprawie, organ dla uzupełnienia braków zgłoszenia również nakazał ich usunięcie, jednak określił nierealny termin, gdyż nie można dostarczyć decyzji innego organu w terminie 14 dni. Zakreślenie takiego terminu powoduje, że postanowienie organu I instancji było niewykonalne w dniu jego wydania, a zatem jest obarczone wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Wojewoda [...] nie wziął pod uwagę treści art. 97 § 1 pkt 4 kpa, który nakłada na organ obowiązek zawieszenia postępowania, jeżeli wydanie decyzji uzależnione jest od zajęcia stanowiska przez inny organ. Ponadto, postępowanie administracyjne powinno prowadzić do rozstrzygnięcia sprawy, a nie do stwierdzenia, że organ nie wyraża zgody na dokonanie czynności, z uwagi na nieusunięcie braków. Organ naruszył zatem podstawowe zasady postępowania administracyjnego zwarte w art. 7, 8, 9 i 12 kpa. Natomiast błąd skarżącego dotyczący złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co do zarządcy gruntu, wynikał z błędnych informacji jednostek organizacyjnych podległych organowi, który wydał zaskarżoną decyzję oraz nieprawidłowej decyzji Zarządu Dróg Miejskich w [...]. Skarżąca wskazała dodatkowo, że kodeks postępowania administracyjnego nie rozróżnia podziału stron na profesjonalne i nieprofesjonalne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1271) dalej ppsa. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie wskazać trzeba, że postępowanie administracyjne prowadzone na podstawie zgłoszenia wykonania zamiaru inwestycyjnego, jest uregulowaniem szczególnym, do którego nie mają zastosowania wszystkie regulacje kodeksowe. Intencją ustawodawcy wprowadzającego instytucję zgłoszenia było bowiem uproszczenie procedury towarzyszącej wydaniu pozwolenia na budowę. W art. 30 ust 2 Prawa budowlanego wymieniono enumeratywnie wymogi jakie winno spełniać zgłoszenie, z jednoczesnym wskazaniem, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ postanowieniem nakłada na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów w określonym terminie, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. W postępowaniu zgłoszeniowym inwestor ma zatem obowiązek zebrania odpowiedniej dokumentacji do zgłoszenia, a organ tylko dokonuje czynności sprawdzających. W związku z powyższym, inwestor noszący się z zamiarem zrealizowania zamierzenia inwestycyjnego winien w dacie złożenia zgłoszenia posiadać wymagane prawem pozwolenia, uzgodnienia i opinie. Z treści art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wynika bowiem jednoznacznie, że w przypadku nieuzupełnienia zgłoszenia w wyznaczonym terminie, organ zobligowany jest do zastosowania rygoru w postaci sprzeciwu. Wprawdzie w ustawie Prawo budowlane nie wskazano terminu w jakim inwestor może skutecznie uzupełnić braki zgłoszenia - tak jak w art. 64 § 2 kpa -pozostawiając tą kwestię do uznania organu, to jednak termin ten winien służyć jedynie uzupełnieniu zgłoszenia, poprzez dołączenie stosownej dokumentacji. W ocenie Sądu, instytucja uzupełnienia braków zgłoszenia ma umożliwić inwestorowi dołączenie wymaganych prawem dokumentów, a nie oczekiwanie, aż inwestor podejmie czynności w celu ich uzyskania. Ponadto, należy mieć na uwadze, że w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego określono 30 dniowy termin, w jakim organ posiada kompetencję do wydania decyzji o sprzeciwie do zgłoszenia m.in. obarczonego brakami. W judykaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że termin ten, w przypadku stwierdzenia braków zgłoszenia i wydania postanowienia o obowiązku ich uzupełnienia, biegnie od dnia uzupełnienia zgłoszenia, bądź - w przypadku niewykonania obowiązku - po upływie ostatniego dnia, w którym inwestor zobowiązany był do dokonania nakazanych czynności. Dodać trzeba, że termin 30 dniowy, jako termin prawa materialnego, nie może być przedłużany, co w konsekwencji oznacza, że zarówno strona, jak i organ nie mają wpływu na jego bieg np. poprzez składanie wniosków o jego przedłużenie, czy stosowanie innych czynności procesowych. Organ architektoniczno - budowlany nie może więc dokonywać czynności procesowych, w tym wydawać postanowień o zawieszeniu postępowania, które w swym założeniu przedłużałyby czasowo termin, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2005r, II OSK 197/05, LEX nr 196647). W związku z powyższym, argumentacja przedstawiona w skardze - dotycząca nieważności postanowienia ze względu na wyznaczenie zbyt krótkiego terminu do uzupełnienia braków, jak również niezastosowanie przez organ instytucji zwieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 kpa - nie była zasadna. W świetle poczynionych ustaleń, pozostałe zarzuty skargi również nie zasługiwały na uwzględnienie, co skutkowało jej oddaleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).