I SA/Sz 47/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska,, Asesor WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2008 r. sprawy ze skargi "B." Spółka z o.o. w B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od sierpnia do grudnia 2007 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...]r., Nr [...], wydaną z powołaniem się na przepis art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...]r., Nr [...] określającej "B" Spółce z o.o. z siedzibą w B. kwotę [...] zł wysokość zobowią-zania podatkowego w podatku od nieruchomości za okres od [...] do [...] 2007 r. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że do wszczęcia postępowania przed orga-nem pierwszej instancji i wydania przez ten organ decyzji określającej podatnikowi prawidłową wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości doszło na skutek zadeklarowania przez Spółkę wszystkich posiadanych na terenie gminy budynków jako budynki mieszkalne i części gruntu jako grunt pozostały. Tymczasem w toku tego postępowania organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że grunty posiadane przez Spółkę są gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej, zaś budynki nie są budynkami mieszkalnymi, lecz budynkami użytkowymi, które ze względu na ich stan techniczny nie nadają się do gospodarczego wykorzystania, wobec czego budynki te zakwalifikował do kategorii budynków opodatkowanych stawką przewidzianą dla tzw. budynków pozostałych, nie związanych z prowadze-niem działalności gospodarczej. Wskazano również w tymże uzasadnieniu, że nie zgadzając się z wydaną przez Burmistrza Miasta i Gminy decyzją Spółka z o.o. "B" złożyła odwołanie, w którym podniosła, że nabyte przez nią w [...] 2007 r. budynki znajdują się w fatalnym stanie technicznym i przywrócenie ich do stanu użytkowego wymaga poniesienia znacznych nakładów finansowych, zaś prowadzenie w nich jakiejkolwiek działalności gospodarczej nie jest możliwe. Zakwestionowała też przyjęty przez organ podatkowy użytkowy charakter jednego z budynków stwierdzając, iż ma on charakter wybitnie mieszkalny, zaś inne mają zasadniczo charakter pensjonatowo-mieszkalny, a jedynie w części użytkowy. Wynika dalej z uzasadnienia wskazanej na wstępie decyzji organu odwoław-czego, że rozpatrując sprawę na skutek wniesionego przez podatnika odwołania organ ten w pełni podzielił ustalenia faktyczne leżące u podstaw zaskarżonej tym odwołaniem decyzji oraz ich prawno-podatkową ocenę. Uzasadniając swoje stano-wisko w sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło przede wszystkim, iż odwołująca się Spółka jest - podobnie jak z definicji każda spółka z ograniczoną odpowiedzialnością - przedsiębiorcą, co oznacza, iż zgodnie z regulacją art. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych znajdujące się w jej władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i w zasadzie podlegają z tego względu opodatkowaniu wyższymi stawkami podatku, aniżeli stawki stosowane do przedmiotów opodatkowania o innym charakterze. Przytaczając treść powyższego przepisu organ odwoławczy podkreślił też, iż za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej nie są uznawane jedynie takie przedmioty opodatkowania znajdujące się posiadaniu przedsiębiorcy, które do prowadzenia tej działalności nie mogą być wykorzytywane ze względów technicznych. Podkreślił dalej organ odwoławczy, iż określając Spółce wysokość zobowią-zania organ podatkowy pierwszej instancji będące we władaniu Spółki budynki za-kwalifikował jako nie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej ze wzglę-du na ich stan techniczny nie pozwalający obiektywnie na ich wykorzystanie w tej działalności, co w konsekwencji doprowadziło do ich opodatkowania według niższej stawki podatkowej, aniżeli stawka przewidziana dla takich obiektów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zaznaczył również, iż zły stan techniczny budynku użytkowego sam przez się nie wyłącza tego obiektu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a jedynie prowadzić może do zastosowania niższej stawki tego podatku. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu twierdzenia, iż co najmniej jeden z objętych opodatkowaniem budynków ma charakter budynku mieszkalnego, organ odwoławczy twierdzenie to uznał za nieuprawnione, wskazując, iż budynek mieszkal-ny tym się charakteryzuje, że nadaje się do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych człowieka, usytuowany jest na gruncie sklasyfikowanym w ewidencji gruntów i bu-dynków jako tereny mieszkalne o symbolu B i posiada dokumentacje budowlaną wskazującą na jego mieszkalne przeznaczenie. Tymczasem Spółka nie przedłożyła żadnych dokumentów, z których wynikałoby, że jakikolwiek znajdujący się w jej władaniu budynek jest budynkiem mieszkalnym. Na koniec organ odwoławczy pod-kreślił, iż podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym i że dla powstania obowiązku podatkowego w tym podatku nie jest istotnym to, czy i w jaki sposób podatnik swój majątek wykorzystuje. Powyższa decyzja ostateczna zaskarżona została przez Spółkę z o.o. "B" do sądu administracyjnego pismem z dnia [...] r. Wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez określenie naruszenia zaskar-żoną decyzją prawa lub interesu prawnego, z pismem z dnia [...] r. Spółka uzupełniła skargę, wskazując, iż niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji upa-truje w niewłaściwym naliczeniu jej przez organy podatkowe zobowiązania podat-kowego z zastosowaniem stawek przewidzianych dla obiektów pozostałych. Z zawartych w tym piśmie wywodów, wynika, iż skarżąca za niewłaściwe uznaje naliczanie jej podatku od nieruchomości w sytuacji, gdy żaden z nabytych przez nią obiektów budowlanych nie posiada statusu budynku mieszkalnego, magazynowego itp. ani też nie jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Uważa ona, że właściwym byłoby opodatkowanie będących w jej władaniu budynków dopiero w sytuacji oddania ich do użytkowania, a nie nakładanie podatku już w trakcie prowadzenia inwestycji budowlanych, w istocie niczym nie różniących się budowy nowych obiektów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n ał, co następuje: Skargę uznać należało za nieuzasadnioną, nie zachodzą bowiem podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie odpowiada przepisom prawa. Określając przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości, podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy w tymże podatku, moment powstania tego obowiązku, podstawę opodatkowania i stawki podatku zróżnicowane ze względu na rodzaj przedmiotów opodatkowania względnie charakter działalności, której przed-mioty te służą, ustawa z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.) na podatników będących osobami prawnymi lub jednostkami organizacyjnym oraz spółkami nie posiadającymi osobowości prawnej, jednostkami organizacyjnymi Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a także jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwo-we, obowiązek tzw. samoopodatkowania się, tj. obowiązek składania, w ustawowo określonym terminie, organowi właściwemu ze względu na miejsce położenia przed-miotów opodatkowania, deklaracji na podatek od nieruchomości na dany rok podat-kowy, obowiązek korygowania złożonych deklaracji w razie zaistnienia zdarzeń mają-cych wpływ na wysokość opodatkowania w danym roku oraz obowiązek wpłacania obliczonego w deklaracji podatku od nieruchomości, bez wezwania, na rachunek budżetu właściwej gminy (art. 6 ust. 9). Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z treści kwestionującej ją skargi podatnika, istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność uznania przez organy podatkowe, że na skarżącej Spółce ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od znajdujących się w jej władaniu budynków. W związku z taką istotą sporu wskazać przede wszystkim należy, iż czyniąc obok gruntów także budynki lub ich części oraz budowle lub ich części przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, ustawa z dnia 12.01.1991 r. o po-datkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 ze zm.), w jej brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., za podatników tego podatku uznaje (art. 3 ust. 1) osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej, będące: - właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; - posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; - użytkownikami wieczystymi gruntów; - posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu teryto-rialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Włas-ności Rolnej Skarbu Państwa (obecnie Agencją Nieruchomości Rolnych - stosownie do przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 11.04.2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego - Dz.U. Nr 64, poz. 592) lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych nie stanowiących odrębnych nieruchomości, lub jest posiadaniem bez tytułu prawnego z zastrzeżeniem ust. 2. Z przytoczonego przepisu wynika zatem, że ustawa podatkowa obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości wiąże z faktem władania nieruchomością przez wskazane w niej podmioty takie jak: właściciel, samoistny posiadacz, wieczysty użytkownik czy też - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego - posiadacz zależny. Czyniąc budynki lub ich części odrębnym przedmiotem opodatkowania (art. 2 ust. 1 pkt 2) omawiana ustawa podatkowa wskazuje zarazem, co rozumie pod pojęciem "budynku", zawierając w art. 1a ust. 1 pkt 1 postanowienie, iż pojęcie to oznacza taki obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Definiując we wskazany sposób taki przedmiot opodatkowania, jakim jest budynek lub jego część, ustawa ta obowiązku podatkowego wynikającego z władania tego obiektu nie uzależnia jednak - jak czyni do w przypadku obiektów budowlanych stanowiących budowle (art. 2 ust. 1 pkt 3) - od związania budynku z prowadzeniem działalności gospodarczej, tę ostatnia okoliczność traktując, podobnie jak w przypadku gruntów, jedynie jako okoliczność uzasadniającą zastosowanie podwyższonej stawki podatku. Związanymi z prowa-dzeniem działalności gospodarczej są według tej ustawy (art. 1a ust. 1 pkt 3) grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów tech-nicznych. Z przedstawione regulacji ustawowej wynika zatem, iż wynikająca ze wzglę-dów technicznych niemożność wykorzystywania budynku do prowadzenia działal-ności gospodarczej jest okolicznością mogącą jedynie wpływać na wysokość stoso-wanej stawki opodatkowania, pozostaje ona natomiast bez jakiegokolwiek wpływu na sam obowiązek podatkowy. Za nieuzasadnione przeto uznać należy zarzuty skargi sprowadzające się do kwestionowania obowiązku podatkowego skarżącej ze wzglę-du na wynikającą z prowadzenia prac adaptacyjno-budowlanych niemożność wyko-rzystania będących w jej władaniu budynków. Jak wynika z treści zaskarżonej de-cyzji, ta ostatnia okoliczność, tj. wynikająca ze względów technicznych niemożność wykorzystania budynków w prowadzonej działalności gospodarczej, przez organy podatkowe została uwzględniona przy kwalifikowaniu tychże przedmiotów opodat-kowania do kategorii obiektów nie związanych z prowadzeniem działalności gospo-darczej ze względu na wynikające stąd zróżnicowanie stawek opodatkowania i zastosowaniu stawki przewidzianej dla budynków tzw. pozostałych. Nie znajdując w tych warunkach podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna wydana została z naruszeniem przepisów podatkowego prawa materialnego, względnie z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego mogącym mieć istotny wpływ na wynika sprawy, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poiz. 1270 ze zm.) orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuza-sadnionej.