VI SA/Wa 514/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2008 r. sprawy ze skargi V. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na oznaczenie CYMES nr Z-268467 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz V. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 11 sierpnia 2003 r. V. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (skarżąca) złożyła wniosek o udzielenie prawa ochronnego na znak słowny CYMES w klasie 30 i 32 (musztardy; napoje bezalkoholowe: gazowane, niegazowane, musujące, syropy zagęszczane, syropy do napojów, syropy do kawy, drinków i koktajli, soki owocowe, soki warzywne, soki owocowo-warzywne, napoje owocowe, wody mineralne, stołowe, gazowane i niegazowane, wyciągi z owoców, zaprawy do napojów, preparaty do przygotowywania napojów, koncentraty napojów). W dniu 26 kwietnia 2006 r. Urząd Patentowy (UP) wystosował do skarżącej pismo, informujące, że na zgłoszony znak nie może być udzielone prawo ochronne oraz wyznaczające skarżącej miesięczny termin na zajęcie stanowiska. W odpowiedzi skarżąca wskazała, że jej zdaniem oznaczenie CYMES ma charakter fantazyjny i powołała się na zarejestrowane przez organ znaki towarowe CYMES R-161001, R-79625 i R-94902. W ocenie skarżącej w języku polskim słowo "cymes" jest słowem potocznym, żartobliwym i trudno uznać, że służy do wskazania rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności wedle art. 129 ust. 2 pkt 2 P.w.p. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Urząd Patentowy RP, działając na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117, ze zm.; dalej jako: P.w.p.), odmówił udzielenia prawa ochronnego na oznaczenie słowne CYMES. W uzasadnieniu organ wskazał, że istotą instytucji znaku towarowego jest zdolność odróżniania towarów i usług jednego przedsiębiorcy od towarów i usług tego samego rodzaju innych przedsiębiorców, a znak towarowy jest znakiem odróżniającym wówczas gdy stanowi związek towaru i przedsiębiorstwa z oznaczeniem, które utkwiło w świadomości odbiorcy jako wskazanie, że towar tak oznaczony pochodzi zawsze z tego samego źródła. Ponadto, w ocenie organu znakiem towarowym może być jedynie takie oznaczenie, do używania którego można przyznać wyłączność tylko jednemu podmiotowi bez naruszenia uprawnień innych podmiotów, czego konsekwencją jest niedopuszczalność na mocy art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2 P.w.p. udzielenia prawa ochronnego na oznaczenia, które wskazują jedynie na rodzaj towaru, jego skład, jakość, właściwości, przeznaczenie itp. Zakaz ten uzasadniony jest tym, że do używania tego rodzaju oznaczeń przysługuje prawo więcej niż jednemu podmiotowi. Zdaniem organu znak towarowy prawidłowo spełnia swoją funkcję gdy jego stosunek do towarów lub usług jest abstrakcyjny lub fantazyjny, tj. znak nie powinien się bezpośrednio kojarzyć z towarem, do oznaczenia którego jest przeznaczony, jak również musi to być nazwa, do używania której można przyznać wyłączność tylko jednemu podmiotowi. W konsekwencji w ocenie organu zgłoszone oznaczenie CYMES nie posiada dostatecznych znamion odróżniających pozwalających zidentyfikować źródło pochodzenia tak oznaczonych towarów. Zostało ono zgłoszone jako znak słowny (nie zawiera oznaczenia firmy, grafiki, czy identyfikującego znaku towarowego skarżącej spółki), jak również jego stosunek do towarów, do oznaczania których jest przeznaczony, nie jest abstrakcyjny i fantazyjny. Organ wskazał, iż słowo "cymes" jest słowem, mającym określone znaczenie w języku polskim (wg Słownika języka polskiego pod red. M. Szymczaka Wydawnictwo PWN 1993 "cymes" to coś najlepszego, najładniejszego, najsmaczniejszego, jedynego w swoim rodzaju; przysmak, rarytas; także potrawa żydowska podawana jako deser). Natomiast przedmiotowe oznaczenie będzie odbierane jako informacyjne, wskazujące na jakość i właściwości towarów, zaś pozbawione jest ono jakichkolwiek cech, które mogłyby utkwić w świadomości przeciętnego odbiorcy jako wskazanie, że tak oznaczony towar pochodzi zawsze od skarżącej spółki. Ponadto, organ podniósł, że jest to określenie, do używania którego każdy podmiot, który wprowadza do obrotu towary tego samego rodzaju co skarżąca, powinien mieć swobodny dostęp, a udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy słowny CYMES na rzecz jednego podmiotu mogłoby prowadzić do istotnych utrudnień w obrocie gospodarczym dla innych podmiotów. Odnośnie wskazanych przez skarżącą przykładów znaków, na które UP udzielił praw ochronnych, organ uznał, że każdy wniosek o rejestrację należy rozpatrywać i oceniać indywidualnie. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca ponownie podniosła, że oznaczenie CYMES ma charakter fantazyjny i posiada wystarczającą zdolność odróżniającą oraz że nie służy do wskazania rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności, określonej w art. 129 ust. 2 pkt 2 P.w.p. Skarżąca powołała się również na rejestracje wyrazów o podobnym znaczeniu: ambrozja R-87039 i R-90582, owocowy przysmak R-144952, delicje R-70513. Wskazała też, że nie chodzi o zawłaszczenie oznaczenia CYMES, gdyż znak zgłoszony jest w odniesieniu do konkretnego, wąskiego zakresu towarów w klasie 30 i 32, a ten zakres nie dotyczy potraw pochodzących z kuchni żydowskiej. Skarżąca podkreśliła też, iż słowo CYMES jest słowem wychodzącym z użytku i z pewnością można stwierdzić, iż nie jest ogólnie znane i kojarzone z jego pierwotnym znaczeniem, zaś na dzień dzisiejszy w jej ocenie kojarzy się raczej z [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. UP utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, działając w oparciu o art. 245 i art. 248 P.w.p. W uzasadnieniu organ powołał się na art. 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 P.w.p., Organ uznał, że oznaczenie CYMES nie posada znamion odróżniających pozwalających zidentyfikować źródło pochodzenia towarów. Znak zostało zgłoszony jako znak słowny, nie zawierający oznaczenia firmy, grafiki, jak również jego stosunek do towarów, do oznaczenia których jest przeznaczony, nie jest w ocenie organu abstrakcyjny i fantazyjny, bowiem słowem "cymes" w języku polskim określa się coś najlepszego, najsmaczniejszego, przysmak czy rarytas. Zdaniem organu oznaczenie CYMES pozbawione jest jakichkolwiek cech, które mogłyby utkwić w świadomości przeciętnego odbiorcy jako wskazanie, że tak oznaczony towar pochodzi z jednego, konkretnego źródła. Odnośnie przytoczonych przez skarżącą przykładów znaków, zawierających słowo CYMES, na które udzielono prawa ochronnego organ podtrzymał swoje stanowisko, że każdy znak należy analizować indywidualnie. Ustosunkowując się do podnoszonej przez stronę okoliczności, iż poprzez długoletnie stosowanie określenia CYMES jest ono kojarzone wyłącznie z firmą skarżącej, organ zaznaczył, że nie zostały w tej sprawie przedstawione materiały mogące świadczyć o nabyciu przez znak tzw. wtórnej zdolności odróżniającej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 P.w.p. Skarżąca podniosła, że UP jako podstawę prawną pierwszej decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. wskazał art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt. 1 i 2 P.w.p., zaś w drugiej decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. organ przywołał art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt. 2 P.w.p., zaś pominął już art. 129 ust. 2 pkt 1 tej ustawy. Jednocześnie skarżąca załączyła do skargi informacje, dotyczące działalności spółki, prowadzonej od 1981 r. W ocenie skarżącej jest ona największym producentem [...] w Polsce, otrzymała w 2006 r. wiele nagród [...]. Skarżąca powołała się też na udzielone jej prawa ochronne na znaki towarowe CYMES dla klasy 29, 30 i 33 oraz na inne podobne znaczeniowo wyrazy, na które organ udzielił wcześniej praw ochronnych, m.in.: ambrozja R-87039 i R-90582, owocowy przysmak R-144952, delicje R-70513. rarytas R-67524 i smakołyk R-96727. Skarżąca odwołując się do treści art. 130 P.w.p., podniosła, że znak towarowy CYMES nie wskazuje na rodzaj towaru, jego pochodzenie, ilość, wartość, przeznaczenie, sposób wytwarzania, skład, czy funkcję. W ocenie skarżącej w znaku towarowym CYMES kupujący nie będzie się dopatrywał również jakości. Skarżąca podkreśliła, że oznaczenie CYMES straciło swoje pierwotne znaczenie i nie jest już kojarzone z potrawami żydowskimi. Skarżąca przedstawiła też nowe dowody w postaci faktur i etykiet, pochodzących m.in. sprzed daty zgłoszenia. Dowody te, zdaniem skarżącej, bezspornie wskazują na wieloletnie stosowanie w [...]oznaczenia CYMES, jednoznacznie kojarzonego z [...] skarżącej spółki oraz potwierdzają nabycie przez znak towarowy CYMES wtórnej zdolności rejestracyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.). Z kolei przepis art. 145 p.p.s.a. określa w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyn określonych w art. 145 § 1 i art. 145 a § 1 k.p.a. Sąd administracyjny jest obowiązany uchylić decyzję, jeżeli stwierdzi wystąpienie, któregoś z określonych w tych przepisach przesłanek wznowienia postępowania, chyba, że zachodzą okoliczności przewidziane w art. 146 § 1 lub § 2 k.p.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W sprawie zakończonej przed Urzędem Patentowym decyzją ostateczną i to niezależnie od tego w jakim postępowaniu została ona wydana, wznawia się postępowanie w przypadku zaistnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 i 145 a § 1 k.p.a. Jedną z takich przesłanek wymienioną w pkt 5 art. 145 § 1 jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że ujawnione istotne okoliczności i dowody muszą równocześnie być nowe, co oznacza, że zostały one po raz pierwszy zgłoszone przez stronę lub zostały odkryte przez organ administracyjny po wydaniu decyzji. Nie ma przy tym znaczenia, czy wcześniejsze nieujawnienie tych okoliczności czy dowodów wynikało z niewłaściwie prowadzonego przez organ postępowania wyjaśniającego, czy też z zamierzonego nieujawnienia ich przez stronę (tak np. C. Martysz /w:/ G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Maton, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2005, wyrok NSA z 27 stycznia 1984 r. sygn. akt SA/Wr 649/83, ONSA 1984/1/7, wyrok NSA z 10 lutego 1999r. sygn. akt I SA/Lu 19/98 Lex nr 38139, wyrok NSA z 29 października 1999 r. sygn. akt I SA/Łd 1440/97, POP 2001/2/29, wyrok NSA z 9 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA/831/00, Lex nr 51329). W rozpoznawanej sprawie strona dołączyła do skargi dokumenty w postaci etykiet produktów, wytwarzanych przez skarżącą spółkę, stanowiących towary z klas 30 i 32, objętych zgłoszeniem znaku towarowego CYMES oraz w postaci faktur sprzedaży ww. towarów przez skarżącą. Dowody te pochodzą sprzed daty wydania zaskarżonej decyzji, jak i również sprzed daty dokonania zgłoszenia (11 sierpnia 2003 r.). Niewątpliwie wydając zaskarżoną decyzję organ nie znał złożonych przy skardze dowodów, a zatem nie mogły być one przedmiotem badania w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. Mimo tego w rozpatrywanej sprawie w ocenie Sądu doszło do uchybienia przez organ dyspozycji art. 7 kpa. Przepis ten stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uwzględniając w pełni ustabilizowaną w orzecznictwie, jak i w doktrynie wykładnię tego przepisu, Sąd przyjął, że organ naruszył wynikającą z tego przepisu zasadę prawdy obiektywnej w szczególności wynikający z niej obowiązek organu administracji do "wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa" (B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2005, str. 68, cyt. za: Dawidowicz, "Ogólne postępowanie administracyjne, str. 108). Przede wszystkim należy podkreślić, iż we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca podniosła, że oznaczenie CYMES "od wielu lat stosuje" (str. 2 in fine) i znak ten jest "wzmocniony przez wieloletnie jego używanie" (str. 3). Okoliczność ta uszła uwadze UP, który kwestię tę uznał jako nie wymagającą szczegółowego wyjaśnienia. Dlatego też, w ocenie Sądu, do niniejszej sprawy należy odnieść powoływaną w orzecznictwie tezę, iż nawet w sytuacji, gdy na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne, a twierdzenia strony w tym zakresie są ogólnikowe i lakoniczne, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wezwanie strony do uzupełnienia i sprecyzowania tych twierdzeń. Dopiero gdy strona nie wskaże takich konkretnych okoliczności, można z tego wywieść negatywne dla niej wnioski (wyrok NSA z 19 października 1988 r., sygn. akt II SA 1947/87, publ. ONSA 1988/2/82 oraz W. Chróścielewski "Organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym" Warszawa 2002, str. 104). Natomiast organ zaniechał dokładnego ustalenia stanu faktycznego, przede wszystkim pomijając przy ponownym rozpatrywaniu sprawy wyjaśnienia zgłoszonej przez skarżącą okoliczności, pośrednio wskazującej na nabycie wtórnej zdolności odróżniającej znaku CYMES. Jednocześnie, w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. organ negatywnymi skutkami braku zgłoszenia dowodów na okoliczność ewentualnego nabycia przez oznaczenie CYMES wtórnej zdolności odróżniającej obciążył stronę skarżącą. W ocenie Sądu ww. "nowe" dowody są dla sprawy istotne i powinny stać się przedmiotem badania przez organ. Obowiązkiem organu jest bowiem ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy. W rozpoznawanej sprawie organ takiej możliwości nie miał, gdyż nie znane mu były dowody zaprezentowane w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Ustosunkowanie się do przedłożonych przez skarżącą dokumentów w odpowiedzi na skargę nie może zastępować uzasadnienia decyzji. Tylko bowiem okoliczności zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym ostatecznego rozstrzygnięcia mogą być przedmiotem kontroli Sądu, co do zgodności z prawem materialnym, jak i procesowym. Jednocześnie zdaniem Sądu stanowią one - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 kpa - istotne dla sprawy nowe fakty i dowody istniejące już w dniu wydania decyzji przez UP dotyczące podnoszonej przez stronę w skardze okoliczności posiadania przez znak CYMES wtórnej zdolności odróżniającej (art. 130 P.w.p.). Jak wskazuje M. Jaśkowska (M. Jaśkowska, A. Wróbel, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Zakamycze 2005, str. 860), dowody te i fakty muszą być po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, a więc stanowić nowość w konkretnym postępowaniu. Niewątpliwie w niniejszej sprawie organ nie znał ww. dowodów w postaci etykiet i faktur, przedstawionych przez stronę skarżącą dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Odnosząc się z kolei do zarzutu uprzedniego udzielenia przez UP praw ochronnych na znaki CYMES: R-79625, R-94902 i R-161001, a następnie zmiany przez organ swojego stanowiska co do znaku zgłoszonego w dniu 11 sierpnia 2004 r. i w efekcie uznania braku posiadania dostatecznych znamion odróżniających przedmiotowy znak, Sąd stanął na stanowisku, iż doszło do naruszenia przez organ art. 8 k.p.a. Przepis ten ustanawia zasadę, zgodnie z którą organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Zasada ta nie może być rozumiana jedynie jako postulat określonego zachowania, lecz stanowi ona obowiązującą normę prawą, z której wynikają konkretne dyrektywy wiążące organy administracji publicznej w toku podejmowanych przez nie czynności procesowych (wyrok NSA z 8 grudnia 1992 r., sygn. akt SA/Lu 694/92). Z drugiej strony w piśmiennictwie podkreśla się, iż organ administracji publicznej powinien przykładać szczególną uwagę do wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i do należytego uzasadnienia decyzji zwłaszcza wtedy, gdy musi dokonać wyboru pomiędzy alternatywnymi rozstrzygnięciami albo gdy chodzi o różne interpretacje normy prawnej (M. Zdyb, J, Stelmasiak, "Zasady Kodeksu postępowania administracyjnego, Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego z Komentarzem", Lublin 1992 r.). W tej sytuacji, dysponując wcześniejszymi decyzjami, przyznającymi skarżącej prawa ochronne na znaki towarowe CYMES dla klas 29, 30 i 33, strona ta mogła działać w zaufaniu do tychże decyzji i sądzić, iż również na tenże znak towarowy dla klas 30 i 32 otrzyma ona ochronę. Należy też przypomnieć, iż organy administracji mogą zmieniać pogląd co do treści prawidłowego rozstrzygnięcia, które powinno zapaść w danego typu sprawach, ale muszą taką zmianę dokładnie uzasadnić zwłaszcza wtedy, gdy dotyczy tego samego adresata. Dlatego też zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany, stanowi niewątpliwe naruszenie art. 8 k.p.a., gdyż może spowodować uzasadnione podważenie zaufania obywateli do organów Państwa oraz wpłynąć ujemnie na świadomość i kulturę prawną obywateli (wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1998r., sygn. akt I SA/Łd 65/97). Dlatego też Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie organ dostatecznie nie przeanalizował zgłoszonego znaku na gruncie innych podobnych znaków, na które poprzednio udzielił ochrony, ograniczył się zaś jedynie do stwierdzenia, że każde oznaczenie należy rozpatrywać i oceniać indywidualnie. Podsumowując zatem – niezależnie od opisanego wyżej naruszenia art. 7 kpa i art. 8 kpa – decydujące dla rozstrzygnięcia sprawy było stwierdzenie ujawnienia nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, a nie znanych Urzędowi Patentowemu. Spełniona zatem została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. do wznowienia postępowania administracyjnego. Przesłanka ta ma w niniejszej sprawie zastosowanie, albowiem jak wskazano powyżej, przepisy dotyczące wznowienia postępowania zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego są w sprawach m.in. o udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy wprost stosowane na zasadach ogólnych. Sąd w przypadku zaistnienia przesłanek dających podstawę do wznowienia postępowania musi stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. uchylić decyzję. Rozpoznając ponownie sprawę organ powinien rozpatrzyć wszystkie dowody zgłoszone dotychczas przez stronę, zaś ocena materiału dowodowego zawarta w uzasadnieniu decyzji powinna uwzględniać stan faktyczny istniejący w dacie zgłoszenia oraz zawierać analizę podnoszonej przez stronę kwestii wtórnej zdolności odróżniającej przedmiotowego oznaczenia. Ponadto organ winien szczegółowo ustosunkować się do zarzutów strony odnośnie innych rejestracji i wyjaśnić czy istotnie nastąpiła zmiana stanowiska organu w tym zakresie, a jeśli tak, to jakie były powody takiej zmiany. Mając powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji orzeczenia. O kosztach postanowiono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.