II SA/Ol 337/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2007 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 440 zł. (czterysta czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]" znak "[...]", Prezydent Miasta zatwierdził projekt budowlany i udzielił na rzecz H. B. pozwolenia na budowę płyty obornikowej o powierzchni 55m 2 i zbiornika na gnojowicę o pojemności 45 m 3 w gospodarstwie rolnym na terenie działki o nr ewid. "[...]" przy ul. "[...]" w O.. W dniu 27 lipca 2006 r. I. R., współwłaścicielka nieruchomości przylegającej do działki przeznaczonej pod inwestycję, złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem w/w decyzji, wskazując, że jako strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.. Decyzją z dnia "[...]", znak "[...]" Prezydent Miasta odmówił wznowienia postępowania, wskazując, iż I. R. nie wykazała interesu prawnego, który uprawniałby do nadania jej przymiotu strony w tym postępowaniu. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła I. R. Decyzją z dnia "[...]", znak "[...]" Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując, że wnioskodawczyni bezsprzecznie posiada przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie H. B. Wyrokiem z dnia 15 marca 2007 r., wydanym w sprawie o sygnaturze II SA/Ol 75/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę. Postanowieniem z dnia "[...]" Prezydent Miasta, na podstawie art. 145 §1 pkt 4, art. 149 §1 i art.150 kpa wznowił postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę płyty obornikowej i zbiornika na gnojowicę w gospodarstwie rolnym położonym na terenie działki "[...]" przy ul. "[...]" w O. Decyzją z dnia "[...]" Prezydent Miasta odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia "[...]", nr "[...]" wskazując, iż usytuowanie płyty obornikowej jest zgodne z przepisami prawa. W postępowaniu odwoławczym Wojewoda decyzją z dnia "[...]" uchylił ze Sygn. akt II SA/Ol 337/08 2 względów proceduralnych w/w rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia "[...]" Prezydent Miasta odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia ‘[...]"w sprawie pozwolenia na budowę płyty obornikowej i zbiornika na gnojówkę w gospodarstwie rolnym na terenie działki "[...]" przy ul. "[...]" w O. W uzasadnieniu organ wskazał, iż I. i K. R., będący producentami płodów rolnych i współwłaścicielami działki sąsiedniej o numerze "[...]", w dniu 5 lipca 2007r. podnieśli sprawę niewłaściwej odległości zbiornika na gnojówkę od budynku gospodarczego, w którym składują płody rolne - ziemniaki. Stanowisko swoje oparli na § 6 ust. 4 rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132 poz.887 z 1997r), zgodnie, którym odległość otwartych zbiorników na płynne odchody zwierzęce o pojemności do 200 m3 oraz płyt gnojowych powinna wynosić co najmniej: - od budynków przetwórstwa rolno-spożywczego i magazynów środków spożywczych - 50 m. Podano również, iż 9 lipca 2007 r. H. B. złożyła szereg dokumentów i materiałów, potwierdzających zgłoszenie zakończenia robót budowlanych zgodnie z pozwoleniem na budowę Nr "[...]" z dnia "[...]" Powiatowego Inspektora Budowlanego, kopię decyzji Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyznającej pomoc finansową na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów UE, fragmenty programu dostosowawczego - dla produkcji bydła mięsnego i żywca wołowego, oraz fragment aktu notarialnego dnia 20 marca 1972 r. potwierdzającego, że budynek w którym hoduje bydło był w tym czasie oborą. Organ l instancji zbadał problem rozróżnienia terminów "płodów rolnych" i "środków spożywczych". W ocenie organu ziemniaki nie są środkiem spożywczym, gdyż nieprzetworzone nie są bezpośrednio przewidziane do spożycia przez ludzi . Wskazano również, iż ziemniaki umieszczone w przechowalni I. i K. R. urządzonej w budynku obory bez wykonywania budowlanych prac przystosowawczych - poza bieżącą konserwacją, są płodami rolnymi. Natomiast nowa inwestycja ma na celu podniesienie standardów ekologicznych w gospodarstwie hodowlanym, wpływać ma również korzystnie na działalność gospodarstwa produkcji rolnej oraz na jakość i czystość gleby i wód w rejonie zlewni jeziora S. w O. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli I. i K. R. wskazując, iż jest ona krzywdząca dla nich oraz oparta na przesłankach niezgodnych ze stanem rzeczywistym, jak też prawnym. Odwołujący się wskazali, iż organ wydając zezwolenie Sygn. akt II SA/Ol 337/08 3 na budowę płyty obornikowej i zbiornika na gnojowicę oparł się na oświadczeniu H. B., wydając pozwolenie na budowę nie dopełnił podstawowych obowiązków oraz nie uwzględnił wniosku I. i K. R. złożonego ustnie i na piśmie do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta w dniu "[...]" Wniosek zawierał niezbędne informacje o ich produkcji rolniczej (warzywniczej roślinnej), sposobie korzystania z budynku będącego współwłasnością kilku osób, sposobie zbywania produktów rolnych będących środkiem spożywczym. Zdaniem wymienionych organ l instancji nie wziął pod uwagę faktu prowadzenia przez nich działalności rolniczej, uprzednio jak i obecnie, z wykorzystaniem obiektu usytuowanego na działce o numerze "[...]", jako przechowalni płodów rolnych, nie zakwestionował niewłaściwej odległości 22 m wybudowanej płyty obornikowej od magazynów środków spożywczych - przy wymogu 50 m, a przy takim naruszeniu prawa w postępowaniu winni brać udział wszyscy współwłaściciele. W ich ocenie nieruchomość należąca do nich bezsprzecznie znajduje się w granicach oddziaływania inwestycji. Decyzją z dnia "[...]" Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]" znak "[...]" w całości, decyzję Prezydenta Miasta z dnia "[...]", nr "[...]" o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę płyty obornikowej o powierzchni 55 m2 i zbiornika na gnojowicę w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowy płyty obornikowej i udzielenia pozwolenia na jej budowę oraz odmówił zatwierdzenia projektu w odniesieniu do budowy płyty obornikowej, oraz udzielenia pozwolenia na jej budowę. W uzasadnieniu wskazano, iż I. i K. R. prowadzą działalność gospodarczą związaną z produkcją roślinną. Z tego względu budynek gospodarczy usytuowany na działce graniczącej z terenem przeznaczonym pod inwestycję, stanowiący współwłasność wnioskodawców, w części im przysługującej wykorzystywany był zarówno w przeszłości jak i wykorzystywany jest obecnie jako przechowalnia płodów rolnych. Podano również, iż wymienieni dla poparcia sposobu wykorzystywania budynku gospodarczego przedłożyli szereg dokumentów, między innymi wyniki badania ziemniaka, pomieszczeń przechowalni, oraz kartę kontroli Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Roślin i Nasiennictwa. Zdaniem organu II instancji udzielenie przez Prezydenta Miasta pozwolenia na budowę płyty obornikowej na sąsiedniej działce o numerze ewidencyjnym "[...]" w odległości 22 m od budynku gospodarczego służącego w części jako przechowalnia płodów rolnych jest niezgodne z obowiązującymi przepisami warunków technicznych tj. rozporządzeniem Sygn. akt II SA/Ol 337/08 4 Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U.1997 Nr 132, poz.877). W § 6 ust. 4 pkt.2 przywołanych przepisów, odległość otwartych zbiorników na płynne odchody zwierzęce o pojemności do 200 m3 oraz płyt gnojowych od budynków przetwórstwa rolno-spożywczego i magazynów środków spożywczych określono na co najmniej 50 m. Wskazano również, w nawiązaniu do argumentacji organu pierwszej instancji, że Rozporządzenie (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającym ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd d/s Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (br 178/2002 ) z dnia 2002-01-28 (Dz.Urz.WE.L2002 Nr 31, str.1) w art.2 "Definicja żywności" -stanowi, iż do celów niniejszego rozporządzenia żywność, (lub środek spożywczy) oznacza jakiekolwiek substancje lub produkty , przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do spożycia przez ludzi lub, których spożycia przez ludzi można się spodziewać .Środek spożywczy nie obejmuje między innymi roślin przed dokonaniem zbiorów. Powyższe oznacza że ziemniaki po dokonaniu zbiorów są bezsprzecznie środkiem spożywczym. Wniosek ten, zdaniem organu II instancji, powoduje konieczność uznania , że przechowalnia ziemniaka jest magazynem środków spożywczych. Dlatego też usytuowanie płyty obornikowej w odległości 22 m od magazynu środków spożywczych jest niezgodne z przepisem § 6 ust. 4 pkt.2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie H. B. wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez wydanie przez organ' wyższego stopnia decyzji bez uprzedniego, dokładnego wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez brak właściwego określenie przeznaczenia obiektu budowlanego położonego na dz. "[...]" oraz sposobu wykorzystania poszczególnych części tego obiektu, zarówno przez stronę skarżącą jak i I. i K. R.. Zarzuciła ponadto naruszenie art. 10 § 1 kpa, poprzez niezapewnienie stronie skarżącej czynnego udziału w sprawie, tj. brak umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem skarżonej decyzji; art. 75 kpa, poprzez niedopuszczenie jako dowodu w sprawie oględzin obiektu budowlanego na dz. "[...]", będącego przedmiotem współwłasności skarżącej i I. Sygn. akt II SA/Ol 337/08 5 i K. R.; § 6 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, poprzez bezzasadne uznanie, że część obory, z której w sposób wyłączny korzystają I. i K. R., jest magazynem środków spożywczych oraz uznanie przechowywanych tam płodów rolnych jako środka spożywczego, a w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że płyta obornikowa wybudowana na dz. "[...]" zlokalizowana została sprzecznie z warunkami technicznymi określonymi w powołanym rozporządzeniu. W uzasadnieniu wskazano, iż organ orzekający nie uwzględnił, że budynek w którym użytkownicy składują płody rolne jest oborą służącą do innych celów, niż przechowywanie ziemniaków. Budynek ten nie jest magazynem lecz obiektem inwentarskim, którego podstawową funkcją była i jest hodowla zwierząt. W tej oborze, w jej przeważającej części, skarżąca do dnia dzisiejszego, prowadzi hodowlę krów. Działalność hodowlaną bydła w przedmiotowej oborze do lutego 2006 r. prowadzili także uczestnicy postępowania. W tamtym czasie, gdy zajmowali się oni produkcją zwierzęcą, obornik był składowany bezpośrednio za oborą, co nie stanowiło przeszkody w przechowywaniu ziemniaków w podpiwniczeniu obory i kopcu obok składowanego obornika. Wskazano, iż obecnie pomieszczenie zajmowane niegdyś na cele hodowlane nie jest użytkowane, a ziemniaki przechowywane są w podpiwniczeniu. Zdaniem skarżącej ta część obory nie może być jednak uznana za magazyn, gdyż w żaden sposób nie została technologicznie przystosowana pod przechowywanie środków spożywczych. Przepis, na który powołuje się organ tj. § 6 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie., zgodnie z którym odległość otwartych zbiorników na płynne odchody zwierzęce o pojemności do 200 m oraz płyt gnojowych powinna wynosić co najmniej - od budynków przetwórstwa rolno-spożywczego i magazynów środków spożywczych - 50 m, nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, bowiem trudno zakwalifikować zwykłe składowisko ziemniaków jako magazyn środków spożywczych. Jest to część obory wykorzystywana w celu składowania płodów rolnych, którą od reszty budynku oddziela tylko nieszczelna ściana z desek. Należy również zaznaczyć, że ziemniaki przechowywane są najczęściej w piwnicach czy też kopcach, co nie jest równoznaczne z pojęciem magazynu. Budynek inwentarski stanowiący oborę nie może być równocześnie magazynem środków spożywczych. Okoliczności powyższe nie zostały w żaden sposób przez organ orzekający wyjaśnione, gdyż organ przyjął bezkrytycznie twierdzenia strony przeciwnej, nie przeprowadzając w tym zakresie Sygn. akt II SA/Ol 337/08 6 żadnego postępowania dowodowego. Nie została na żadnym etapie postępowania przeprowadzona wizja lokalna obejmująca oględziny miejsca składowania ziemniaka. Powyższe ustalenia organu pozwalają przypuszczać, że gdyby państwo R. wykorzystywali "swoją" część obory jako pomieszczenie na magazynowanie pasz i ziarna - to w myśl warunków technicznych odległość płyty gnojowej powinna wynosić co najmniej 10 m. Wskazano również, iż w myśl § 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o: zabudowie zagrodowej - należy przez to rozumieć w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Z kolei, w myśl § 3 pkt 8 przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Z powyższego wynika, iż czym innym jest obiekt inwentarski, a czym innym budynek gospodarczy przeznaczony na przechowywanie płodów rolnych. Obiekt inwentarski nie może zatem być obiektem gospodarczym bez odpowiedniego przystosowania. Samo zaś przeznaczenie pomieszczenia na inne cele (niekoniecznie zgodne z przepisami) nie wpływa na nadaną wcześniej obiektowi funkcję. Podano również, iż załącznik do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w kategorii XVIII - budynki przemysłowe, wymienia takie budynki jak: budynki produkcyjne, służące energetyce, montownie, wytwórnie, rzeźnie oraz obiekty magazynowe, jak: budynki składowe, chłodnie, hangary, wiaty, a także budynki kolejowe, jak: nastawnie, podstacje trakcyjne, lokomotywownie, wagonownie, strażnice przejazdowe, myjnie taboru kolejowego. Z kolei kategoria II wskazuje na budynki służące gospodarce rolnej, jak: produkcyjne, gospodarcze, inwentarsko-składowe. Z powyższego wynika, że obiekt magazynowy jest budynkiem przemysłowym i również nie może być utożsamiany z budynkiem inwentarsko-składowym, na przykład oborą. Jeśli zaś chodzi o kwalifikację ziemniaka, to skarżąca popiera stanowisko organu pierwszej instancji, że są one płodami rolnym i jako produkty nieprzetworzone stanowią Sygn. akt II SA/Ol 337/08 7 artykuł, który nie nadaje się do bezpośredniego spożycia. Ich spożycie jest możliwe dopiero po odpowiedniej obróbce termicznej. Zatem nie stanowią środka spożywczego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnicy postępowania – I. i K. R. wnieśli o oddalenie skargi H. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje między innymi w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie, uchylenie zaskarżonej decyzji jest konieczne przede wszystkim z uwagi na naruszenie przez organ II instancji art. 7, art. 75, art. 77§1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przypomnieć należy, że w postępowaniu administracyjnym, stosownie do art. 7 i art. 77§1 Kodeksu postępowania administracyjnego, wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzić wyczerpujące zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy i uzyskać podstawę do zastosowania odpowiedniej normy prawa materialnego. Art. 77§1 k.p.a. mówi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne, znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale pozyskanym w trybie nie przewidzianym przepisami k.p.a., albo w materiale niekompletnym, czy też nie w pełni rozpatrzonym przez organ. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w oparciu o całokształt materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku koniecznego do wydania decyzji o Sygn. akt II SA/Ol 337/08 8 przekonującej treści ( por. wyrok SN z dnia 23 listopada 1994r., II ARN 55/94 - OSNP 1995/7/83 i wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 lipca 2001 r., l SA 1768/99 - LEX nr 54171). Wskazać też należy, że udowodnienie faktu mającego znaczenie prawne może nastąpić za pomocą wszystkich legalnych środków. Dopuszczalne są zatem środki dowodowe nienazwane, jeżeli mogą przyczynić się do wykrycia prawdy obiektywnej, a nie są sprzeczne z prawem, np. plany, mapy, fotografie. Stawarza to prawnoprocesową gwarancję trafności rozstrzygnięcia administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie przede wszystkim stwierdzić należy, że Wojewoda nie wyjaśnił w sposób dostateczny stanu faktycznego sprawy. Nie zostało bowiem jednoznacznie ustalone przeznaczenie budynku położonego na działce nr "[...]" oraz sposób wykorzystywania jego poszczególnych części przez współwłaścicieli. Skarżąca H. B. w trakcie całego postępowania podnosiła zarzut, iż przedmiotowy budynek jest oborą i wnosiła o przeprowadzenie przez organy jego oględzin. Zarzut ten jednak nie został przez organ należycie przeanalizowany, gdyż Wojewoda założył, że skoro w części budynku przechowywane są warzywa, to sam ten fakt skutkuje przyjęciem, iż ta część budynku jest magazynem środków spożywczych. Takie założenie, bez wnikliwej analizy zarzutów podnoszonych w tej kwestii przez skarżącą,, uznać jednak należy za co najmniej przedwczesne Podkreślić należy, iż przyjęcie przez organ II instancji ( wyłącznie w oparciu o protokoły kontroli czynności dezynfekcji przedmiotów i pomieszczeń piwnicznych, wyniki badań ziemniaka i protokoły pobrania prób roślin), że pomieszczenie należące do I. i K. R. jest magazynem środków spożywczych, a płyta obornikowa położona jest od tego magazynu w odległości niezgodnej z obowiązującymi przepisami, bez ewentualnego dokonania oględzin budynku położonego na działce nr "[...]", czy przeprowadzenia innych wskazanych przez strony lub z urzędu dowodów, nie może zostać uznane za wystarczające dla wyjaśnienia całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, a co za tym idzie, dla stwierdzenia, że płyta obornikowa została posadowiona niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki rolnicze i ich usytuowanie. Wskazać należy, iż braki w ustaleniu stanu faktycznego, w szczególności w ustaleniu, czy pomieszczenie należące do uczestników postępowania powinno być traktowane jako magazyn środków spożywczych, powodują że nie jest możliwa ocena, czy subsumcja (przypisanie stanu faktycznego do stosowanej podstawy prawnej) jest prawidłowa. Sygn. akt II SA/Ol 337/08 W związku z powyższym ponownie rozpatrując sprawę należy przeprowadzić postępowanie dowodowe z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie przesądzając wyników przeprowadzonego postępowania, organy administracji rozpoznając ponownie sprawę ustalą i wyjaśnią ponad wszelką wątpliwość stan faktyczny w sprawie, przy czynnym udziale stron, badając kwestię zgodności z przepisami prawa usytuowania pomieszczenia, w którym przechowywane są ziemniaki, w budynku , w którym przebywa bydło hodowlane oraz wyjaśnią, czy tego typu przechowalnia warzyw może być uznana za magazyn środków spożywczych. Wynik ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego organy uzasadnią zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. przedstawiając uzasadnienie faktyczne i prawne zapadłej decyzji. Mając powyższe na uwadze, jak i fakt, iż zaskarżona decyzja Wojewody została wydana z naruszeniem przytoczonych wcześniej przepisów postępowania, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.)uchylił zaskarżoną decyzję. Nadto Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. przy uwzględnieniu stawek wynagrodzenia adwokackiego wynikających z § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163 póz. 1348 ze zm ).