II SA/Gl 221/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2008r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta B., działając jako organ I instancji, odmówił inwestorowi - [...] - Ośrodek [...] wydania pozwolenia na roboty budowlane w związku ze zmianą sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na mieszkalno-usługowy - rehabilitacja osób uzależnionych poza zakładem opieki zdrowotnej w K. przy ul. [...] na pgr [...] z powodu niezgodności z założeniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż przedmiotowa działka [...] znajduje się na terenie oznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MNr. Tereny MNr przeznacza się dla mieszkalnictwa o podwyższonym standardzie powierzchniowym działek o charakterze rezydencjonalnym, na których obowiązuje zakaz realizacji obiektów o innych funkcjach. Odwołanie od otrzymanej decyzji wniosła B. K. - [...] - Ośrodek [...], wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu strona podniosła, iż jej zdaniem planowane roboty budowlano-inwestycyjne nie naruszają ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K. Działka, na której znajduje się budynek, leży wprawdzie na terenie jednostki MN, a zakaz dotyczy realizacji obiektów o innych funkcjach, w tym przypadku jednak trudno mówić o budowie nowego obiektu. Ponadto ustalenia dla tej jednostki (pkt. 7) stanowią : "pozostałe ustalenia jak dla MN", a dla jednostki MN dopuszcza się (pkt. 3) "możliwość realizacji usług podstawowych nie należących do kategorii mogących znacząco oddziaływać na środowisko". Usługa z zakresu funkcji podstawowej usług zdrowia (jak np. przychodnia, gabinet itp.) prowadzona w ograniczonym zakresie - od 2 do 6 osób pracujących jednocześnie, prowadzona w budynku mieszkalno-usługowym w sposób absolutnie nieuciążliwy spełnia zatem, zdaniem B. K., wymóg stawiany przez zapis planu. Wielkość działki również pozwala na zmieszczenie ewentualnych "uciążliwości" w jej obrębie. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, iż przedmiotowa działka zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym Uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z dnia [...] r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] r. Nr [...], poz. [...]) znajduje się częściowo w terenie oznaczonym symbolem MNr oraz częściowo w terenie oznaczonym symbolem Zo. Tereny oznaczone symbolem MNr przeznacza się dla mieszkalnictwa o podwyższonym standardzie powierzchniowym działek o charakterze rezydencjonalnym. Ustala się zakaz realizacji obiektów o innych funkcjach niż mieszkalnictwo. Zatem zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego budynku mieszkalnego jest zdaniem organu niedopuszczalna, byłby to już bowiem budynek o funkcji innej niż mieszkalna. Z kolei w terenie oznaczonym symbolem Zo (tereny zieleni, otwarte, pełniące funkcję ekologiczną oraz rolniczą) ustalono zakaz lokalizacji obiektów budowlanych, za wyjątkiem obiektów tymczasowych. Realizacja usług podstawowych nie należących do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, których uciążliwość zawiera się w granicach działki, jako uzupełnienie funkcji wiodącej możliwa jest natomiast jedynie w terenie oznaczonym symbolem MN, a przywołane przez stronę postanowienie "pozostałe ustalenia jak dla MN" (pkt. 7 ustaleń dla MNr) dotyczy jedynie linii zabudowy. Pismem z dnia [...] r. B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji, zarzucając organowi temu: - wydanie decyzji niezgodnie z wnioskiem, który zdaniem strony dotyczył jedynie wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego dalszego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - sprzeczność ustaleń z stanem faktycznym przez przyjęcie, że na działce nr [...] istnieje zakaz modernizacji istniejących budynków; - działanie sprzeczne z konstytucją poprzez pozbawienie praw nabytych. W uzasadnieniu strona podniosła, iż w decyzji przyjęto, że na przedmiotowej działce obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów budowlanych za wyjątkiem obiektów tymczasowych. Co więcej stwierdzono, że zachowuje się istniejące obiekty budowlane z możliwością ich modernizacji. W tej sytuacji w ocenie skarżącej brak było podstaw do utrzymania decyzji Starosty B. w mocy. W dalszym fragmencie decyzji stwierdzono nadto, że sporny budynek znajduje się w jednostce MNr co wyklucza zmianę jego funkcji. Z kolei wcześniej stwierdzono, że budynek ten tylko częściowo znajduje się w tej jednostce oraz w terenie oznaczonym Zo. Zdaniem strony należało zatem wyjaśnić faktyczne położenie budynku skoro zaznaczono, że budynek leży częściowo w strefie MNr a częściowo w terenie Zo. Takie sformułowanie prowadzi do wątpliwości, jeśli chodzi o prawidłowość wyrysu i określenia, na jakim terenie znajduje się posesja skarżącej. Orzekając merytorycznie w II instancji, organ nie może bowiem opierać się na materiale cyt. "o wątpliwej wartości dowodowej", zwłaszcza jeśli podjęta decyzja ma daleko idące skutki tak prawne jak i faktyczne. Wyjaśnienia wymagała także, zdaniem skarżącej, kwestia treści postanowień planu albowiem uchwała w przedmiocie planu została podjęta już po prowadzeniu działalności gospodarczej przez ośrodek w cyt. "takiej a nie innej formie". Nie można zaś nabywcy pozbawić praw nabytych bo godziło by to w stałość obrotu gospodarczego. Skarżąca podkreśliła w tej mierze, iż w zaskarżonej decyzji powołano się na uchwałę z roku [...] podczas gdy ośrodek funkcjonuje już od roku [...]. Skarga została wniesiona w terminie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, iż wniosek inwestora dotyczył wydania pozwolenia na roboty budowlane związane ze zmianą sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na mieszkalno-usługowy - rehabilitacja osób uzależnionych. Załączony do wniosku projekt budowlany obrazował zaś zakres zmian koniecznych w celu dostosowania obiektu do funkcji usługowej (miała być ona oddzielona od funkcji mieszkalnej). Zgodnie z projektem budowlanym należało w budynku m.in. wykonać odrębne wejście do części mieszkalnej, wyburzyć ścianę wewnętrzną i wykonać nową oraz wydzielić klatkę schodową. Zatem, zamierzona zmiana sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego wymagała wykonania robót budowlanych. Rozstrzygnięcie w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu i w sprawie wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę następuje w formie decyzji. Natomiast wykonanie robót budowlanych wymienionych w art. 29 ust. 2 pkt. 1, 4-6 oraz 9-13 ustawy Prawo budowlane nie wymaga uzyskania pozwolenia. Wystarczy zgłoszenie właściwemu organowi. Roboty związane z wyburzeniem ściany podłużnej i wykonaniem ściany poprzecznej w istniejącym budynku nie stanowią jednak remontu w rozumieniu przepisu art. 3 pkt. 8 ustawy Prawo budowlane i nie mogły być objęte formą zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane). Wojewoda [...] podkreślił nadto, że skoro, jak twierdzi skarżąca, samowolna zmiana sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na mieszkalno-usługowy - rehabilitacja osób uzależnionych poza zakładem opieki zdrowotnej została dokonana już wcześniej, tj. przed złożeniem wniosku do organu administracji budowlanej to w takim przypadku postępowanie wszczęte przez Starostę B. należało umorzyć jako bezprzedmiotowe, ponieważ organ nie udziela pozwolenia, ani nie przyjmuje zgłoszenia po dokonanej zmianie sposobu użytkowania obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie może zostać uwzględniona. Przystępując do szczegółowych rozważań w pierwszej kolejności wskazać należy, iż w kierowanym do Starostwa Powiatowego w B. wniosku z dnia [...] r. działająca na podstawie udzielonego jej przez inwestora pełnomocnictwa, D. M. działająca w imieniu [...] arch. K. Ł. w B., wskazała, iż prosi o: 1) wydanie pozwolenia na roboty budowlane związane ze zmianą sposobu użytkowania (art. 71 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t. j.: Dz. U. 2006, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz 2) przyjęcie zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania (art. 71 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego) na mieszkalno-usługowy (usługi nieuciążliwe) - rehabilitacja osób uzależnionych poza zakładem opieki zdrowotnej. Do wniosku dołączono m.in. 4 egzemplarze projektu zmiany sposobu użytkowania oraz, jak wynika z zawartego w formularzu wyliczenia, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (oświadczenia tego brak w aktach sprawy) oraz opinię Wójta Gminy. Projekt, o którym mowa, przewidział m.in. konieczność oddzielenia części mieszkalnej istniejącego budynku od części usługowej poprzez wprowadzenie osobnego wejścia oraz zamianę salonu z kuchnią na salę terapeutyczną i wydzielenie tej sali od korytarza. Projektant w części opisowej projektu wskazał nadto, iż realizacja projektu wymaga pozwolenia na budowę, a prace prowadzone być winny pod nadzorem osób posiadających wymagane uprawnienia budowlane. Określony przez wnioskodawczynię zakres wniosku implikował dalszy tok podjętego przez orzekające w sprawie organy postępowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, iż zakres rozpoznanego przez organy wniosku nie był ani w toku postępowania zmieniany ani też w jakikolwiek sposób kwestionowany przez B. K. Także w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej B. K. podkreśliła, iż wniosek dotyczy planowanych robót budowlano-inwestycyjnych, jej zdaniem nie naruszających ustaleń planu miejscowego. W konsekwencji w żadnej mierze nie można dać wiary zawartemu w kierowanej do tut. Sądu skardze oświadczeniu B. K., iż zaskarżona decyzja niezgodna jest z wnioskiem albowiem dotyczył on w rzeczywistości jedynie cyt. "wydania zaświadczenia o zgodności zamierzonego dalszego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego". Także i zarzuty skargi dotyczące błędnej, zdaniem strony, interpretacji postanowień planu zagospodarowanie przestrzennego nie mogły zostać uwzględnione. Wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć wyliczone w pkt 1-6 dokumenty, w tym zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto w myśl ust. 4 i 5 cytowanego artykułu zgłoszenia, o którym mowa, należy dokonać przed dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, właściwy organ, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia. Właściwy organ zobligowany jest bowiem do wniesienia sprzeciwu w określonych w cytowanej normie przypadkach, w tym jeśli (art. 71 ust. 5 pkt 2) planowana zmiana narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie natomiast do art. 71 ust. 6 ustawy jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonania robót budowlanych: 1) objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę - rozstrzygnięcie w sprawie zmiany sposobu użytkowania następuje w decyzji o pozwoleniu na budowę; 2) objętych obowiązkiem zgłoszenia - do zgłoszenia, o którym mowa w ust. 2, stosuje się odpowiednio przepisy art. 30 ust. 2-4. Podkreślenia wymaga też, iż w myśl art. 71 ust. 7 ustawy dokonanie zgłoszenia, po zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części nie wywołuje skutków prawnych. Przytoczona wyżej regulacja wyraża zatem nie dopuszczającą wyjątków regułę, iż zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego jest dopuszczalna jedynie po jej zgłoszeniu i nie wniesieniu przez właściwy organ sprzeciwu, o którym mowa powyżej, bądź, w przypadku konieczności dokonania robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę – po uzyskaniu w decyzji o pozwoleniu na budowę pozytywnego rozstrzygnięcia. Nadto zmiana taka bezwzględnie nie może pozostawać w sprzeczności z ustaleniami planu miejscowego. Sprzeczność taka rodzi bowiem po stronie organu obowiązek wniesienia sprzeciwu w stosunku do wniesionego zgłoszenia bądź obowiązek odmownego rozstrzygnięcia w decyzji, o której mowa w art. 71 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W odniesieniu do takiej zmiany sposobu użytkowania obiektu, która wymaga uprzednio dokonania robót budowlanych wymajających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia wymóg zgodności z planem miejscowym akcentuje także art. 35 ust. 1 ustawy stanowiący, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz odnoszący się do robót wymajających jedynie zgłoszenia art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy obligujący organ do wniesienia sprzeciwu w przypadku gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. W konsekwencji wydanie inwestorowi, B. K., pozwolenia na roboty budowlane związane ze zmianą sposobu użytkowania obiektu było w przedmiotowej sprawie prawnie niedopuszczalne. Jak bowiem wynika z akt sprawy przedmiotowa działka nr [...] położona jest częściowo na terenie oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy K. symbolem MNr, częściowo zaś na terenach zieleni, pełniących funkcję ekologiczną i rolniczą, oznaczonych symbolem Zo. Stosownie do postanowień planu na terenach Zo obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów budowlanych, za wyjątkiem obiektów tymczasowych służących bezpośrednio produkcji rolnej lub obiektów rekreacyjnych nie wymagających pozwolenia na budowę. Plan dopuścił natomiast zachowanie dotychczasowych obiektów budowlanych z możliwością ich modernizacji. W myśl natomiast § 5 pkt 19 planu tereny MNr przeznacza się dla mieszkalnictwa o podwyższonym standardzie powierzchniowym działek o charakterze rezydencjalnym. Dla terenów tych ustala się: 1) zakaz realizacji obiektów o innych funkcjach; 2) forma zabudowy – wolnostojąca; 3) minimalną powierzchnię działki dla projektowanej zabudowy mieszkaniowej – 2000,0 m2; 4) minimalną szerokość działki – 24,0 m; 5) minimalny udział zieleni (powierzchni czynnej biologicznie) w zagospodarowaniu działki – 60%; 6) maksymalną wysokość zabudowy – 2 kondygnacje nadziemne (1 kondygnacja + poddasze użytkowe) nie więcej niż 9,0 m od poziomu terenu; 7) pozostałe ustalenia jak dla MN. Postanowienia te, wprowadzające w strefie MNr zakaz realizacji jakichkolwiek obiektów o innych funkcjach niż mieszkalnictwo o charakterze rezydencjalnym, nie przewidują żadnych wyjątków. Tym samym niedopuszczalnym jest sytuowanie w strefie tej obiektów usługowych, w tym przedmiotowego ośrodka [...], niezależnie od tego czy realizacja ta stanowiłaby budowę nowego obiektu czy też efekt zmiany sposobu użytkowania. Błędny jest zatem podany w odwołaniu wywód skarżącej, iż na terenie MNr plan dopuszcza możliwość realizacji usług. Wskazane przez skarżącą funkcje odnoszą się bowiem w planie nie do strefy MNr lecz do terenów oznaczonych symbolem MN, stanowiących strefę odrębną. Plan miejscowy formułując ustalenia dla terenów oznaczonych symbolem MNr wskazuje wprawdzie w pkt 7, iż do strefy tej mają także zastosowanie ustalenia dotyczące strefy MN jednak jednoznacznie podkreślając, iż nie wszystkie ustalenia, a jedynie cyt. "pozostałe", a więc dotyczące tych kwestii, które dla strefy MNr nie zostały uregulowane w sposób szczególny. Tym samym do terenów MNr nie można odnieść postanowień dotyczących sytuowania usług w strefie MN albowiem tereny MNr zastrzeżono w planie jedynie dla rezydencjalnego mieszkalnictwa podkreślając bezwzględny zakaz realizacji obiektów o innych funkcjach. Zawarte natomiast w skardze rozważania strony dotyczące możliwości dokonania w strefie MNr modernizacji obiektów wykraczają poza przedmiotowy zakres sprawy, albowiem dotyczy ona nie modernizacji obiektu lecz robót związanych ze zmianą sposobu jego użytkowania. Jednocześnie Sąd podkreśla, iż prowadzenie ośrodka umożliwiającego terapię osób uzależnionych niewątpliwie stanowi aktywność społecznie doniosłą. Przytoczone wyżej postanowienia planu miejscowego wykluczają jednak sytuowanie na terenie przedmiotowej działki jakichkolwiek placówek usługowych. Jednocześnie zauważyć należy, iż zarówno w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej jak też w uzasadnieniu decyzji wydanej przez Wojewodę [...] skoncentrowano się jedynie na niezgodności planowanej zmiany sposobu użytkowania obiektu z planem miejscowym, nie wskazano natomiast precyzyjnie, których z wskazanych w projekcie robót budowlanych odmowa dotyczy (do kwestii tych odniósł się organ II instancji dopiero w odpowiedzi na skargę). Wobec jednak oczywistej sprzeczności wnioskowanej zmiany sposobu użytkowania budynku z postanowieniami planu uchybienie to nie mało wpływu na podjęte przez organy rozstrzygnięcia. Nietrafny jest także zawarty w skardze zarzut, iż zaskarżony organ naruszył Konstytucję poprzez cyt. "pozbawienie praw nabytych". Choć bowiem strona obecnie wskazuje, iż ośrodek detoksykacyjny prowadził działalność gospodarczą jeszcze przed uchwaleniem planu miejscowego to jednak akta sprawy nie zawierają żadnych dokumentów wskazujących na to by na taki sposób użytkowania przedmiotowego budynku skarżąca kiedykolwiek uzyskała zgodę. Także pełnomocnik skarżącej adwokat M. B. w trakcie rozprawy w dniu 10 lipca 2008 r. na pytanie Sądu oświadczył, że nie dysponuje jakimkolwiek dowodem na to, że przed uchwaleniem planu obiekt był legalnie użytkowany na potrzeby rehabilitacji [...]. Z akt sprawy wynika natomiast, że w tym samym okresie, w którym toczyło się postępowanie przez organem I instancji do PINB przekazano pismo D. B. w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku. Postępowanie takie wówczas nie zostało przez PINB wszczęte albowiem inwestor wstrzymał użytkowanie obiektu do czasu uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania (dowód; adnotacja Wydziału Infrastruktury z dnia [...] r.). Natomiast jak wynika z przedłożonej Sądowi dokumentacji już po wydaniu decyzji drugoinstancyjnej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu B. pismem z dnia [...] r. powiadomił inwestora o terminie oględzin mających na celu zbadanie zgodności z prawem dokonanej zmiany sposobu użytkowania obiektu. Oględziny te w dniu [...] r. zostały przeprowadzone, a w ich trakcie ustalono, iż Firma [...] prowadzona obecnie przez B. K. uprzednio, od roku [...] prowadzona była przez byłych właścicieli nieruchomości. Budynek obejmuje część usługową wykorzystywaną na cele firmy obejmującą pomieszczenie terapeutyczne w przyziemiu oraz część kuchenną i hotelową na kondygnacji parteru i piętra. Także i z powyższych przyczyn uwzględnienie wniosku strony w części dotyczącej zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania budynku nie było możliwe, jak bowiem wskazano powyżej w myśl art. 71 zgłoszenia takiej zmiany dokonać należy przed jej uskutecznieniem, nie zaś dopiero po faktycznej zmianie mieszkalnej funkcji budynku na funkcję usługową, co czyni wniosek w tej części bezprzedmiotowym. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. .