I OZ 759/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig – Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 2459/04 o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziego M. W. w sprawie ze skargi W. T. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty specjalnej postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 2459/04 oddalił wniosek W. T. o wyłączenie M. W., sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, od rozpoznania jego skargi na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] października 2004 r. w przedmiocie odmowy przyznania renty specjalnej. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że skarżący jako podstawę swego żądania powołał okoliczność, iż sędzia, której wniosek dotyczy, "zorganizowała fałszerstwo" w jego sprawie w "kolaboracji" z Okręgową Radą Adwokacką w Warszawie poprzez wystosowanie bez jego wiedzy pisma do Rady z dnia 14 czerwca 2010 r., w celu ponownego wyznaczenia jako pełnomocnika z urzędu adwokat B. S., którą w 2005 r. skarżący musiał "wyłączyć" oraz przez fakt skierowania przez Radę do Sądu pisma z dnia 1 lipca 2010 r., którego kopii odmówiono wydania skarżącemu. Ustosunkowując się do w/w zarzutów i jednocześnie mając na względzie regulacje zawarte w przepisach art. 18 oraz 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., określających przesłanki wyłączenia sędziego, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż nie ma obiektywnych podstaw do wyłączenia Sędziego M. W. w sprawie, bowiem nie zachodzi zarówno żadna z okoliczności umożliwiająca wyłączenie Sędziego z mocy prawa, jak również argumenty skarżącego we wniosku nie uprawdopodobniły, iż zachodzi między nim a Sędzią stosunek osobisty, który mógłby wywołać wątpliwości co do jego bezstronności. Zarzuty skarżącego dotyczą w istocie wymiany korespondencji pomiędzy Sądem a Okręgową Radą Adwokacką w Warszawie, i zdaniem Sądu I instancji, pisma kierowane przez Sędziego z całą pewnością nie służyły do "fałszowania sprawy", jak twierdzi skarżący, a do wyjaśnienia istotnych okoliczności. Natomiast zarzut odmowy wydania kopii pisma ORA z dnia 1 lipca 2010 r. jest nieuzasadniony, gdyż taki wniosek skarżący złożył dopiero wraz z wnioskiem o wyłączenie Sędziego w dniu 12 lipca 2010 r., natomiast zarządzeniem Sędziego M. W., z dnia 14 lipca 2010 r., wydano mu z akt sprawy żądane przez niego dokumenty, w tym kopię przedmiotowego pisma. Zarzuty te, w ocenie Sądu, są wyłącznie przejawem subiektywnych odczuć skarżącego, które nie znajdują odzwierciedlenia w sprawie i jako takie nie mogą być przesłanką wyłączenia sędziego. Wojewódzki Sąd dodał ponadto, że Sędzia M. W. w dniu 15 lipca 2010 r. złożyła oświadczenie, z którego wynika, iż po jej stronie nie występują przesłanki przewidziane w art. 18 § 1 P.p.s.a. oraz że nie istnieją inne okoliczności, które mogłyby wywołać wątpliwości, co do jej bezstronności (art. 19 P.p.s.a.). W związku z powyższym przedmiotowy wniosek jako niezawierający uzasadnionych podstaw podlegał oddaleniu na podstawie art. 22 § 1 i 2 P.p.s.a. Zażalenie na to postanowienie wniósł W. T., twierdząc, iż w WSA i NSA sfałszowano jego ponad 150 spraw i pisemne oświadczenie Sędziego M. W. jest fałszerstwem. Skarżący uważa, iż wobec działania Sędziego oraz Sędziego J. R. (jako przykładu), konieczne jest "śledztwo kryminalne", ale po wyłączeniu Sędziego M. W. ze sprawy II SA/Wa 2459/04. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wyłączenia sędziego od orzekania w danej sprawie uregulowana jest przepisami Rozdziału 5 Działu I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.). Art. 18 § 1 P.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek, dla których wyłączenie sędziego winno nastąpić z urzędu, zaś wyłączenie dokonywane na wniosek strony uregulowane jest w art. 19 P.p.s.a. Trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocenił, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku skarżącego o wyłączenie sędziego. Wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem przez niego wyjaśnień. Takie oświadczenie przez Sędziego zostało złożone w dniu 15 lipca 2010 r. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w swoim postanowieniu: "Autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z 25.08.1971 r., I CZ 121/71, OSN 1972, poz. 55). W niniejszej sprawie W. T. ani we wniosku o wyłączenie, ani w zażaleniu nie przytoczył żadnych okoliczności faktycznych podważających wiarygodność wyjaśnień złożonych przez Sędzię, której wyłączenia się domagał. Również, jak słusznie zauważył to Sąd pierwszej instancji, nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniających wyłączenie sędziego z mocy prawa. Zaznaczyć należy, że subiektywne przeświadczenie strony co do tego, że sędzia prowadzi sprawę wadliwie, czego i tak nie można zarzucić w przedmiotowej sprawie, bowiem skarżący otrzymał żądane kopie dokumentów, nie jest przesłanką do żądania wyłączenia sędziego (vide: postanowienie NSA z dnia 16 lipca 2010 r., sygn. akt I OZ 523/10). Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.