I FZ 365/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Ol 210/08 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 11 kwietnia 2008 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od maja do października 2005r. postanawia: oddalić zażalenie. Z akt sprawy wyłania się następujący przebieg postępowania. Skarżący – M. S. – wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia 11 kwietnia 2008 r. złożył jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając przedmiotowy wniosek Strona wskazała, że czuje się pokrzywdzona rozstrzygnięciem organu. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 210/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Sąd I instancji wskazał, że Skarżący – domagając się wstrzymania wykonania decyzji – podniósł okoliczności mające charakter wyłącznie merytorycznych zarzutów, skierowanych przeciwko kwestionowanej decyzji organów podatkowych. Zawarty w skardze wniosek nie zawierał natomiast – zdaniem sądu I instancji – żadnego odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – p.p.s.a.). Pismem z dnia 2 lipca 2008 r. Strona wniosła zażalenie na ww. postanowienie WSA w Olsztynie. Skarżący zarzucił naruszenie art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – P.p.s.a.) poprzez nieudzielanie Skarżącemu potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych, przez co doszło do naruszenia art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący wskazał ponadto, że ma na utrzymaniu dorastającą 15-letnią córkę, że pomaga w utrzymaniu 18-letniego syna. Podnosząc, że źródłem utrzymania jest prowadzona przez Skarżącego działalność gospodarcza oraz niewielkie gospodarstwo rolne (dochód około 2400 zł netto), Strona poinformowała ponadto, że po uwzględnieniu wydatków na spłatę kredytów (1800 zł), w jego dyspozycji pozostaje kwota około 700 zł miesięcznie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W świetle powyższej regulacji należy zgodzić się z sądem I instancji, że to Skarżący był zobowiązany wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, niepubl.). Skoro Skarżący do wniosku nie dołączył takich dokumentów, zarzut nieprawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd I instancji należy uznać za bezzasadny. Sąd nie miał bowiem obowiązku wyręczania Skarżącego w kwestii dokumentowania jego trudnej sytuacji majątkowej, w szczególności dochodzenia wpływu kosztów utrzymania dorastającego dzieci na sytuację majątkową rodziny. Niezasadny jest w tym zakresie zarzut naruszenia przez sąd art. 6 P.p.s.a. Przepis ten wskazuje, że sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Z oczywistych względów sąd takich pouczeń Stronie w tej konkretnej sprawie udzielić nie mógł, bowiem wniosek o wstrzymanie zaskarżonego aktu został złożony wraz ze skargą, a więc zanim Sąd podjął jakiekolwiek czynności w sprawie. Sąd nie mógł również wezwać Strony do usunięcia braków formalnych w trybie przewidzianym w art. 49 P.p.s.a., bowiem przepis ten dotyczy jedynie takich sytuacji, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych. W niniejszej sprawie okoliczności takie nie zachodzą. Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że oddalenie zażalenia w niniejszej sprawie nie stoi na przeszkodzie do złożenia powtórnego wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił zażalenie oddalić.