VI SA/Wa 1913/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2008 r. sprawy ze skargi S. C. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego – działając na podstawie przepisu art. 134 k.p.a. - stwierdził niedopuszczalność odwołania skarżącego S. C. od wyniku egzaminu na doradcę do spraw bezpieczeństwa w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych (dalej także doradcę DGSA), przeprowadzonego w dniu [...] grudnia 2006 r. w B. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] grudnia 2006 r. w B. skarżący uczestniczył w egzaminie sprawdzającym kwalifikacje kandydatów na doradców do spraw bezpieczeństwa w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych. W wyniku przeprowadzonego egzaminu Komisja Egzaminacyjna powołana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B. stwierdziła w protokole z dnia [...] grudnia 2006 r., iż skarżący nie uzyskał pozytywnej oceny ogólnej. Przedmiotowy protokół z egzaminu nie był doręczany osobom uczestniczącym w egzaminie, lecz przekazany przez przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego w B.. Po uzyskaniu w sekretariacie Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego informacji o negatywnym wyniku egzaminu skarżący w piśmie z dnia [...] grudnia 2006 r. skierowanym do Głównego Inspektora Transportu Drogowego złożył odwołanie od wyniku w/w egzaminu na doradcę DGSA. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, iż wbrew zastrzeżeniom komisji egzaminacyjnej podał on prawidłowe rozwiązanie zadania polegającego na wskazaniu materiału niebezpiecznego. Ponadto skarżący stwierdził, iż podane rozwiązanie wspomnianego zadania przez osobę go układającą jest błędne. W ocenie skarżącego błąd taki uniemożliwia osobie zdającej prawidłowe rozwiązanie zadania. Skarżący oświadczył także, iż jest w stanie dostarczyć do dnia 20 grudnia 2006 r. opinię niezależnego Instytutu Przemysłu Organicznego w W. potwierdzającą prawidłowe rozwiązanie przez niego w/w zadania. W konsekwencji skarżący wniósł o uznanie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego jako prawidłowego rozwiązanego przez stronę zadania i uznanie jako pozytywnego wyniku egzaminu na doradcę DGSA. Następnie w piśmie z dnia [...] grudnia 2006 r. skarżący uzupełniając swoje wcześniejsze odwołanie od wyniku egzaminu na doradcę DGSA przedłożył opinię Instytutu Przemysłu Organicznego w W. z dnia [...] grudnia 2007 r., w której Instytut ten potwierdził nieprawidłowość występującą w przygotowanym zadaniu egzaminacyjnym, wskazując jednocześnie, iż błąd występujący w tym zadaniu nie stwarzał kandydatowi możliwości jego poprawnego rozwiązania. W konsekwencji skarżący, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, ponownie zwrócił się do Głównego Inspektora Transportu Drogowego o uznanie jako prawidłowego rozwiązanego przez niego zadania i uznanie tym samym wyniku egzaminu na doradcę DGSA za pozytywnie zdany. Ustosunkowując się do złożonego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego w piśmie z grudnia 2006 r. (k. 39 akt administracyjnych) stwierdził, iż w świetle przepisów ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2002 r. Nr 199, poz. 1671) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 września 2005 r. w sprawie uzyskiwania świadectwa przeszkolenia doradcy do spraw bezpieczeństwa w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 200, poz. 1654) brak jest możliwości wniesienia odwołania od wyniku egzaminu dla kandydatów na doradców do spraw bezpieczeństwa w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych. Ponadto organ stwierdził, iż przedstawiona przez skarżącego opinia Instytutu Przemysłu Organicznego w W. zawiera odmienne od wskazanych w treści zadania kryteria klasyfikacyjne, w związku z czym nie może być uwzględniona podczas oceny wyniku egzaminu. W piśmie z dnia [...] czerwca 2007 r. skarżący reprezentowany przez radcę prawnego przedłożył opinię prawną w sprawie egzaminu dla kandydatów na doradców DGSA oraz prawnych możliwości wniesienia odwołania od wyniku tego egzaminu. Ostatecznie w wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] - działając na podstawie przepisu art. 134 k.p.a. - stwierdził niedopuszczalność odwołania od wyniku spornego egzaminu na doradcę do spraw bezpieczeństwa w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych. W uzasadnieniu postanowienia Główny Inspektor Transportu Drogowego – powołując się na przepisy zarówno ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, jak i unormowania zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 września 2005 r. w sprawie uzyskiwania świadectwa przeszkolenia doradcy do spraw bezpieczeństwa w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych, stwierdził, że przepisy w/w aktów normatywnych nie przewidują formy decyzji administracyjnej dla stwierdzenia zaliczenia przez kandydata egzaminu na doradcę do spraw bezpieczeństwa w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych. Zdaniem organu przepisy powołanych aktów nie przyznają również żadnemu organowi kompetencji do wydania takiej decyzji. W tej sytuacji Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż w świetle unormowań krajowych brak jest podstawy prawnej do uznania, iż rozstrzygnięcie powołanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego komisji egzaminacyjnej następuje w formie decyzji administracyjnej, od której służy odwołanie do organu wyższej instancji. Według organu również z przepisów prawa europejskiego nie wynika obowiązek ogłoszenia wyników egzaminu w formie decyzji administracyjnej. Ponadto nie wynika z nich zakres procedury odwoławczej od wyniku egzaminu. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 2000/18/WE z dnia 17 kwietnia 2000 r. w sprawie minimalnych wymogów egzaminacyjnych dla doradców do spraw bezpieczeństwa w drogowym, kolejowym i śródlądowym transporcie towarów niebezpiecznych (Dz. Urz. UE L z dnia 19 maja 2000 r.; Dz. Urz. UE – sp.07-5-31) określa jedynie minimalne wymogi egzaminacyjne, w tym zakres tematyczny egzaminu oraz jego formę. Mając na względzie powyższe Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że strona nie ma możliwości skutecznego złożenia odwołania od decyzji organu I instancji, albowiem decyzja taka nie została w sprawie wydana. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł w dniu [...] października 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia skarżący zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - błędną wykładnię art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 1 pkt 1 k.p.a.; - niezastosowanie pkt 6 preambuły Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 2000/18/WE z dnia 17 kwietnia 2000 r. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż w jego ocenie komisja egzaminacyjna powołana przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., który na podstawie obowiązującego prawa rozstrzyga o wyniku egzaminu na doradcę do spraw bezpieczeństwa w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych. Zdaniem skarżącego powyższe rozstrzygnięcie ma niewątpliwie charakter władczy, skierowany na zewnątrz, gdyż w sposób jednostronny kształtuje sytuację prawną kandydata na doradcę. Jest to również rozstrzygnięcie w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, co – zdaniem skarżącego – wynika z art. 22 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych określającego zakres zadań doradcy. Według skarżącego rozstrzygnięcie dotyczące wyniku egzaminu dla kandydatów na doradcę do spraw bezpieczeństwa w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych powinno być dokonane w formie decyzji administracyjnej. Wskazuje na to literalne brzmienie art. 104 § 1 k.p.a. Skarżący powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdził, iż przepisy prawa nie muszą expressis verbis wskazywać, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji. Jednocześnie skarżący działając z ostrożności procesowej podniósł, iż organ administracji nie zastosował postanowienia zawartego w punkcie 6 preambuły Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 2000/18/WE z dnia 17 kwietnia 2000 r., zgodnie z którym zastrzeżono, że egzamin przeprowadzany przez komisje egzaminacyjne będzie podlegać zatwierdzeniu przez właściwe organy Państw Członkowskich. Skarżący powołując się na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości oraz na poglądy doktryny wskazał, iż dyrektywy, po spełnieniu pewnych wymogów, mają bezpośrednie zastosowanie na gruncie prawa krajowego w tzw. układzie wertykalnym (pionowym), tj. mogą być podstawą egzekwowania obowiązków prawnych Państw Członkowskich przez obywateli Unii Europejskiej. Zdaniem skarżącego w rozpatrywanym przypadku spełnione są wszystkie przesłanki bezpośredniego zastosowania postanowień cyt. Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 2000/18/WE, jako podstawy prawnej żądania wydania przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji zatwierdzającej wynik egzaminu dla kandydatów na doradców do spraw bezpieczeństwa w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych. W tej sytuacji – zdaniem skarżącego – uznać trzeba, że ani prawo krajowe, ani europejskie, nie wyłącza możliwości wniesienia odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie zatwierdzenia wyniku egzaminu dla kandydatów na przedmiotowych doradców. Według skarżącego odwołanie przysługuje, zgodnie z art. 127 § 2 k.p.a., do organu wyższego stopnia, a więc do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia - wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych - stwierdził, że nie można domniemywać podstawy prawnej do działania w formie decyzji administracyjnej. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego zawarte w art. 104 k.p.a. stwierdzenie, że załatwienie sprawy następuje przez wydanie decyzji odnosi się tylko do sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej formie prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga S. C. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r. nie narusza przepisów prawa, w tym w szczególności przepisu art. 134 k.p.a., a także przepisów ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych oraz unormowań zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 września 2005 r. w sprawie uzyskiwania świadectwa przeszkolenia doradcy do spraw bezpieczeństwa w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych. Zdaniem Sądu nie sposób uznać również, że wydając zaskarżone postanowienie organ dopuścił się naruszenia przepisów prawa wspólnotowego, w tym przede wszystkim normy wyrażonej w Punkcie 6 preambuły Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 2000/18/WE z dnia 17 kwietnia 2000 r. w sprawie minimalnych wymogów egzaminacyjnych dla doradców do spraw bezpieczeństwa w drogowym, kolejowym i śródlądowym transporcie towarów niebezpiecznych. Sąd uznał ponadto, że wydając sporne postanowienie z dnia [...] sierpnia 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie dopuścił się również obrazy norm postępowania administracyjnego zawartych w przepisach art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zgodnie z przepisem art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jeśli chodzi o niedopuszczalność odwołania, to należy wskazać, iż może ona wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia (nieistnienie decyzji administracyjnej w znaczeniu prawnym) oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie przysługuje od decyzji, a zatem jest niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego, albo gdy czynność organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną (tak m.in. B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 590). Z akt sprawy wynika bezspornie, iż strona skarżąca w piśmie z dnia [...] grudnia 2006 r., uzupełnionym następnie w piśmie z dnia [...] grudnia 2006 r., wniosła odwołanie od wyniku egzaminu sprawdzającego kwalifikacje kandydatów na doradców do spraw bezpieczeństwa w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych, który przeprowadzony został w dniu [...] grudnia 2006 r. przez Komisję Egzaminacyjną powołaną na podstawie zarządzenia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...]. Należy zauważyć, iż szczegółowe warunki, zakres i formę w/w egzaminu dla kandydatów na doradców określa - wydane na podstawie delegacji z art. 26 ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych - rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 września 2005 r. w sprawie uzyskiwania świadectwa przeszkolenia doradcę do spraw bezpieczeństwa w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych. Z przepisów cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury wynika m.in., że wspomniany egzamin przeprowadza komisja egzaminacyjna składająca się z przewodniczącego, dwóch członków i sekretarza (§ 9 rozporządzenia). Zgodnie z przepisem § 11 w/w rozporządzenia egzamin uważa się za zdany w przypadku udzielenia co najmniej 80% prawidłowych odpowiedzi na pytania zawarte w każdym z trzech zestawów pytań, o których mowa w § 8 ust. 1 i 2, oraz rozwiązania w co najmniej 80% ćwiczenia praktycznego, o którym mowa w § 8 ust. 1. Z kolei § 12 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 września 2005 r. stanowi, iż z posiedzenia komisji egzaminacyjnej sporządza się protokół, zawierający wyniki egzaminu, który podpisują przewodniczący komisji egzaminacyjnej oraz pozostali jej członkowie (ust. 1), a który następnie przekazywany jest przez przewodniczącego komisji wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego (ust. 2). W tej sytuacji - zdaniem Sądu - zgodzić się należy z Głównym Inspektorem Transportu Drogowego, iż przepisy w/w aktu normatywnego nie przewidują formy decyzji administracyjnej dla stwierdzenia zaliczenia przez kandydata egzaminu na doradcę do spraw bezpieczeństwa w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych. Zdaniem Sądu przepisy powołanego aktu normatywnego nie przyznają również żadnemu organowi kompetencji do wydania takiej decyzji. Z przedmiotowego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 września 2005 r. wynika jedynie, iż komisja egzaminacyjna przeprowadza egzamin i sporządza protokół z posiedzenia, na którym ustalane są wyniki egzaminu sprawdzającego kwalifikacje kandydatów na doradców. W ocenie Sądu nie sposób uznać, aby protokół z posiedzenia komisji egzaminacyjnej, zawierający jedynie wyniki egzaminu, stanowił decyzję administracyjną, a więc zewnętrzne, władcze rozstrzygnięcie organu administracji publicznej o prawach lub obowiązkach prawnych konkretnych osób w sprawie indywidualnej. W cyt. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w żaden sposób nie wskazano, aby komisja egzaminacyjna podejmowała w ogóle jakiekolwiek rozstrzygnięcie w postaci prawnej formy działania, czy to np. w postaci uchwały, czy też innego aktu administracyjnego. W tej sytuacji należy stwierdzić, iż w świetle wskazanych unormowań krajowych brak jest podstawy prawnej do uznania, że ustalenie wyników egzaminu poczynione przez powołaną przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego komisję egzaminacyjną nastąpiło w formie decyzji administracyjnej, od której służyło odwołanie do organu wyższej instancji. Zdaniem Sądu na marginesie warto wskazać, iż w świetle unormowań w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 września 2005 r. trudno jest w ogóle wywieść tezę, że komisja egzaminacyjna do spraw przeprowadzenia egzaminu na doradcę jest organem administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym, który miałby normatywnie przyznane kompetencje administracyjne. Według Sądu stwierdzić należy, iż - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - również z przepisów prawa wspólnotowego nie wynika obowiązek ogłoszenia wyników egzaminu na doradców do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów niebezpiecznych w formie decyzji administracyjnej. Z unormowań tych nie wynika ponadto zakres procedury odwoławczej od wyników wspomnianego egzaminu. Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo zauważył w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż powołana przez stronę skarżącą Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 2000/18/WE z dnia 17 kwietnia 2000 r. w sprawie minimalnych wymogów egzaminacyjnych dla doradców do spraw bezpieczeństwa w drogowym, kolejowym i śródlądowym transporcie towarów niebezpiecznych określa jedynie minimalne wymogi egzaminacyjne, w tym zakres tematyczny egzaminu oraz jego formę. Niemniej należy zauważyć, iż wspomniana dyrektywa wspólnotowa zawiera w swej preambule punkt 6, w którym postanowiono, że egzamin przeprowadzany przez komisje egzaminacyjne będzie podlegać zatwierdzeniu przez właściwe organy Państw Członkowskich. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, iż normodawca wspólnotowy uznał, że egzamin przeprowadzony przez komisję egzaminacyjną winien podlegać zatwierdzeniu przez stosowny organ Państwa Członkowskiego, a więc że to nie komisja, lecz ów organ winien wydać władcze rozstrzygnięcie decydujące o wyniku egzaminu sprawdzającego kwalifikacje kandydatów na doradców. Skarżący, powołując się na orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości oraz na poglądy doktryny - słusznie wskazał, iż dyrektywy, po spełnieniu pewnych wymogów (m.in. wymóg jednoznaczności przepisów dyrektywy i braku implementacji), mają bezpośrednie zastosowanie na gruncie prawa krajowego w tzw. układzie wertykalnym (pionowym), tj. mogą być podstawą egzekwowania obowiązków prawnych Państw Członkowskich przez obywateli Unii Europejskiej (vide: m.in. A. Wróbel /w:/ Stosowanie Prawa Unii Europejskiej przez sądy, pod red. A. Wróbla, Zakamycze 2005, s. 97 i nast.). Zdaniem Sądu należy stwierdzić, nie przesądzając w niniejszej sprawie tej kwestii, że gdyby spełnione były wszystkie przesłanki bezpośredniego zastosowania postanowień cyt. Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady Nr 2000/18/WE, w tym przede wszystkim dyspozycji punktu 6 preambuły (co z uwagi na charakter mocy wiążącej postanowień preambuły aktów wspólnotowych nie wydaje się takie jednoznaczne), być może należałoby przyjąć, iż istnieje podstawa prawna do żądania wydania przez właściwego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji zatwierdzającej wynik egzaminu dla kandydatów na doradców do spraw bezpieczeństwa w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych. W tej sytuacji – zdaniem Sądu – uznać trzeba byłoby, że w przypadku wydania takiej decyzji zatwierdzającej wyniki egzaminu dla kandydatów na przedmiotowych doradców, nie byłaby wyłączona możliwość wniesienia, zgodnie z art. 127 § 2 k.p.a., odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego do organu wyższego stopnia, a więc do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Z kolei, w przypadku, gdy właściwy Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie wydałby takowej decyzji stronie przysługiwałoby roszczenie w postaci skargi na bezczynność organu. Niemniej to wszystko byłoby możliwe wyłącznie w sytuacji, gdyby uznać, że Polska rzeczywiście nie implementowała jednoznacznej normy zawartej w punkcie 6 cyt. Dyrektywy, a tej kwestii Sąd w niniejszej sprawie nie może przesądzać. Niemniej należy wyraźnie podkreślić, iż w niniejszej sprawie nie mieliśmy do czynienia w ogóle z sytuacją, w której należało rozstrzygnąć wskazane wątpliwości, albowiem strona skarżąca złożyła odwołanie bezpośrednio od wyników egzaminu ustalonych w protokole komisji egzaminacyjnej, a w świetle przepisów obowiązującego prawa czynność ta nie miała charakteru decyzji administracyjnej, od której przysługiwało odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Mając na względzie powyższe uznać trzeba, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego prawidłowo zastosował przepis art. 134 k.p.a. stwierdzając, że strona skarżąca nie miała prawnych możliwości skutecznego złożenia odwołania od wspomnianych wyników ustalonych przez komisję egzaminacyjną, albowiem w sprawie nie została wydana żadna decyzja administracyjna, od której przysługiwałoby odwołanie w trybie art. 127 § 2 k.p.a. Zdaniem Sądu Główny Inspektor Transportu Drogowego wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, postępując zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu organ uzasadnił w sposób wszechstronny, wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd oddalił skargę, działając w tym zakresie na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.