IV SA/Wa 742/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2008 r. sprawy ze skargi G. G. i D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lutego 2008 r. nr (...) w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta miasta W. z dnia (...) stycznia 2008 r.; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących G. G. i D. G. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia (...) lutego 2008r. ((...)) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta (...) W. z dnia (...) stycznia 2008r. (nr (...)) o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego i szamba. Z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy wystąpili do organu D. i G. G. - właściciele nieruchomości o nr (...)z obrębu (...)położonej przy ul. (...) w W., na której miała powstać inwestycja. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że wnioskowana inwestycja ma być zlokalizowana na gruncie, który jest gruntem leśnym, objętym ochroną ustaloną przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2004r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Wnioskodawca nie dostarczył zaś zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia tego gruntu na cele nieleśne w planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z zapisem w ewidencji gruntów teren planowanej inwestycji stanowi działkę leśną Ls VI-0, (...)ha, RVIz-(...)ha. Dlatego wykorzystanie jej na inwestycję budowlaną wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne (art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Organ podkreślił, że dla terenu tego brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego (...) W. zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta (...) W. Nr (...) z dnia (...) września 1992r. (Dz. Urz. Woj. (...) Nr 15, poz. 184), który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003r. niniejszy teren znajdował się w obszarze 0-54 o funkcji ochrony systemu przyrodniczego miasta i nie miał zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. Decyzja Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2002r. o wyrażeniu zgody na przeznaczenie spornego terenu na cele nieleśne, na którą powołuje się strona w odwołaniu, dotyczy przeznaczenia terenu w opracowywanym obecnie, miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Osiedla (...), który to plan nie został jeszcze uchwalony. Dopóki więc nowy plan miejscowy nie zostanie uchwalony, sporny teren nie posiada statusu trenu odlesionego i zabudowa mieszkaniowa nie jest na nim dopuszczalna. Tym samym nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i Sygn. akt IV SA/Wa 742/08 zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, jeżeli teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo ma taką zgodę udzieloną w planie miejscowym, który w tym przypadku utracił moc 31 grudnia 2003r. G. i D. G. w skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wnieśli o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przez przyjęcie, że w sprawie brak jest zgody za zmianę przeznaczenia gruntów na cele nieleśne oraz art. 61 ust.1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym W przekonaniu skarżących żądanie przedłożenia zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawnych dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji. Wystarczającym dokumentem w sprawie jest decyzja Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2002r, podjęta w okresie obowiązywania "starego" planu zagospodarowania. Ustalenia tego planu, uchwalonego uchwałą Rady (...) W. z dnia (...) września 1992r. określały przeznaczenie terenu, objętego wnioskowaną decyzją, m.in. pod zabudowę jednorodzinną wolnostojącą, co oznacza, że na etapie postępowania w sprawie jego uchwalenia zostały spełnione wszystkie wymogi ustawy o planowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., jak również poprzedzająca ją decyzja Prezydenta (...) W. z dnia (...) stycznia 2008r. zostały wydane z naruszeniem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organy obu instancji odmówiły skarżącym ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, bowiem uznały, że teren planowanej inwestycji stanowi działkę leśną podlegającą szczególnej ochronie i wymaga, stosownie do art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych uzyskania zgody na zmianę Sygn. akt IV SA/Wa 742/08 przeznaczenia na cele nieleśne, ponieważ nie został objęty taką zgodą przy sporządzaniu miejscowego planu, który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003r. W konsekwencji nie spełnia przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Orzekające w sprawie organy przyjęły jednocześnie, że decyzja Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2002r. 0 wyrażeniu zgody na przeznaczenie m. in. spornego terenu na cele nieleśne, nie ma znaczenia dla oceny spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy, albowiem dotyczy przeznaczenia terenu w nowym, nieuchwalonym jeszcze, miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Osiedla (...) Dzielnicy [...]W. Z przedstawionym stanowiskiem organu nie można się zgodzić. Stosownie do treści przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w tym przepisie. Pkt 4 powołanego przepisu dopuszcza ustalenie warunków zabudowy jeżeli "teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa wart. 88 ust. 1" Powołany przepis nakazuje więc organom właściwym w sprawie ustalenia warunków zabudowy zbadanie, czy teren objęty wnioskiem wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, albo czy zgodą taką został objęty przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc na podstawie wskazanej normy prawnej. Oceny tej należy dokonać z uwzględnieniem treści przepisu art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Przepis ten stanowi, że przeznaczenia gruntów rolnych 1 leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przeznaczenie na cele nierolne i nieleśne gruntów rolnych i leśnych - według normy art. 7 ust. 2 tej ustawy - wymaga uzyskania zgody właściwego organu administracji (w tym przypadku wojewody). Zgoda wydana przez właściwy organ, stosownie do powyższej regulacji jest aktem niesamoistnym w tym sensie, że wiąże się z uchwaleniem lub zmianą planu miejscowego i stanowi konieczną podstawę do umieszczenia odpowiednich ustaleń (zmian) w planie. Ustawa o ochronie gruntów Sygn. akt IV SA/Wa 742/08 rolnych i leśnych nie zna innych możliwości wydawania takiej zgody, w szczególności zgody w indywidualnych sprawach dotyczących indywidualnych właścicieli nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie sporny teren uzyskał zgodę na zmianę przeznaczenia na inne cele niż leśne pod rządami "starego" planu miejscowego. Na podstawie treści (a także daty podjęcia) decyzji Wojewody (...) z (...) grudnia 2002r. wyrażającej taką zgodę nie można ustalić z całym przekonaniem, że zgoda ta ma związek ze zmianą planu ogólnego (...) W. (który w niedługim czasie i tak miał wygasnąć z mocy prawa), czy też wiąże się z podjęciem prac nad przygotowaniem nowego planu dla Osiedla (...) Dzielnicy W. Jedynie w tym pierwszym przypadku możnaby przyjąć, że została spełniona druga, alternatywna przesłanka wydania decyzji o warunkach zabudowy, określona w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (teren jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 "starej" ustawy z 1994r. o planowaniu przestrzennym). Niemniej jednak w rozpatrywanej sprawie istnieją podstawy do stwierdzenia (ze względu na to, że wspomnianą decyzją z(...) grudnia 2002r. Wojewoda (...) wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia terenu obejmującego sporną nieruchomość), że ta nieruchomość nie wymaga już zgody na zmianę przeznaczenia, a więc, że została spełniona pierwsza z przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe oznacza, że uprawniony jest pogląd, iż zgoda na zmianę przeznaczenia gruntu na cele nieleśne istniała (od dnia uprawomocnienia się decyzji z dnia (...) grudnia 2002r.) i istnieje nadal, co wobec braku planu miejscowego obliguje organy do stosownych decyzji w przedmiocie wniosku o ustalenie warunków zabudowy. A zatem nie można było odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy z powołaniem się jedynie na brak zgody o której wyżej mowa (art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Niezależnie od wykazanego naruszenia przepisów prawa materialnego, Sąd z urzędu zauważył także wadliwość decyzji organu pierwszej instancji sprowadzającą się do naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. przez powołanie jako podstawy prawnej decyzji całej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a. decyzja powinna zawierać m. in. powołanie podstawy prawnej. Podstawa prawna decyzji winna być powołana precyzyjnie, a więc ze wskazaniem mających Sygn. akt IV SA/Wa 742/08 zastosowanie w sprawie przepisów określonego aktu prawnego wraz z powołaniem źródła jego publikacji i zmiany aktu prawnego, które miały miejsce do daty wydania decyzji, ponieważ wskazuje to na stan prawny obowiązujący w czasie orzekania w sprawie. Zadość temu wymogowi nie czyni powołanie konkretnych artykułów aktu dopiero w uzasadnieniu decyzji, jak to miało miejsce w sprawie. Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane zarówno z naruszeniem przepisów prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego, Dlatego też na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 200 powołanej wyżej ustawy.