VII SA/Wa 706/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2008 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru montażu kasetonu świetlnego skargę oddala Wojewoda [...] decyzją znak [...] wydaną dnia [...] marca 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa po rozpatrzeniu odwołania Spółki z o.o. H. od decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] lipca 2007r. wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych związanych z montażem kasetonu świetlnego na dachu budynku przy ul. [...] [...] w W., uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane wniósł sprzeciw do dokonanego zgłoszenia i na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 w/w ustawy nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla planowanego montażu kasetonu. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w dniu 21 grudnia 2006r. Spółka H. złożyła zgłoszenie dotyczące zamiaru montażu kasetonu świetlnego typu "backlinght" pod wymienne obrazy reklamowe o wymiarze 31,80 x 8 m na dachu budynku przy ul. [...] [...] w W. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. Prezydent W. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw do w/w zgłoszenia podnosząc, że planowanej inwestycji nie można zaliczyć do robót nie wymagających uzyskania pozwolenia na budowę wymienionych w art. 29 ustawy Prawo budowlane. Po rozpatrzeniu odwołania inwestora, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007r. uchylił ww. decyzję Prezydenta W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano na wadę postępowania organu I instancji polegającą na nie wezwaniu inwestora do uzupełnienia braków zgłoszenia. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2007r. Prezydent W., na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów w terminie 3 dni od dnia doręczenia postanowienia. Następnie decyzją nr [...] wydaną w dniu [...] lipca 2007r. organ I instancji, na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, wniósł sprzeciw do planowanej inwestycji z uwagi na fakt, że inwestor nie uzupełnił wszystkich wskazanych w ww. postanowieniu braków zgłoszenia w terminie określonym w postanowieniu. Odwołanie od ww. decyzji wniósł inwestor wskazując na naruszenie przez organ I instancji przepisów prawa materialnego: art. 5, art. 20 ust. 2 i 4, art. 29 ust. 2 oraz art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego m. in. poprzez żądanie złożenia dokumentów, które nie są w tym postępowaniu wymagane oraz naruszenie przepisów proceduralnych: art. 6, art. 7, art. 11, art. 64 ust. 2, art. 77 i art. 107 ustawy kodeks postępowania administracyjnego. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji zachował termin do wniesienia sprzeciwu dokonanego zgłoszenia zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, z tym że podstawę sprzeciwu powinien stanowić inny niż przyjęty przez organ I instancji przepis prawa budowlanego. Organ odwoławczy podniósł, że po przeanalizowaniu projektu architektoniczno-budowlanego uznał, że inwestycja objęta zgłoszeniem powinna podlegać procedurze uzyskania pozwolenia na budowę bowiem obejmuje montaż na narożniku dachu siedmio-kondygnacyjnego budynku mieszkalno-usługowego kasetonu świetlnego o wymiarach 31,8 m x 8,0 m x 0,35 m. Zdaniem organu montaż urządzenia reklamowego o dużych rozmiarach, na znacznej wysokości, w miejscu publicznym i pozostawanie takiego obiektu na budynku mieszkalnym może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia co zgodnie z przepisem art. 30 ust. 7 pkt 1 Prawa budowlanego zezwala organowi administracji architektoniczno-budowlanej na nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem organu dla oceny przedmiotu zgłoszenia należy mieć na względzie ostatnie zmiany klimatyczne, nasilenie zjawisk związanych z silnymi i gwałtownymi podmuchami wiatru oraz długotrwałym oddziaływaniem siły wiatru na obiekt który, nienależycie zabezpieczony może spowodować znaczne szkody czy nawet zagrożenie życia w przypadku ewentualnego przemieszczania się. W takiej sytuacji należy więc uwzględniać sytuacje ekstremalne (np. sytuacje, gdy prędkość i siła wiatru ulega gwałtownym i nieprzewidywalnym zmianom) i dążyć do zapewnienia jak największego bezpieczeństwa konstrukcji. Sporządzenie "pełnego" projektu budowlanego przez uprawnioną osobę oraz zapewnienie obowiązku sprawdzenia tego projektu, jak również zastosowanie pozostałych zasad z bardziej rygorystycznego i sformalizowanego trybu związanego z uzyskiwaniem pozwolenia na budowę stanowić będzie większą gwarancję bezpieczeństwa i ochronę przed ewentualnymi zagrożeniami związanymi z przemieszczaniem się obiektu, oderwaniem się poszczególnych części konstrukcji czy winylowego banera. Organ podkreślił że, dla projektowanej inwestycji ma znaczenie również stanowisko projektanta inwestycji, który sam wskazał w opisie technicznym, iż na projektowane przez niego roboty budowlane należy uzyskać pozwolenie na budowę, a roboty budowlane prowadzić pod nadzorem osób posiadających właściwe uprawnienia budowlane. Skargę na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła H. Spółka z o.o. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła organowi: • naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy - Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że instalacja urządzenia reklamowego na dachu budynku nie podlega wyłączeniu od wymogu uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, • błędne przyjęcie, iż stopień skomplikowania oraz rozmiar konstrukcji urządzeń reklamowych instalowanych na budynkach stanowi decydujące kryterium w przedmiocie odebrania inwestorowi uprawnienia do dokonania zgłoszenia robót budowlanych przedmiotowej tablicy reklamowej w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, • naruszenie art. 30 ust. 7 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo budowlane przez bezpodstawne przyjęcie, iż istnieje zagrożenie, że "ostatnie zmiany klimatyczne, nasilenie zjawisk związanych silnymi i gwałtownymi podmuchami wiatru oraz długotrwałym oddziaływaniem siły wiatru na obiekt, który nienależycie zabezpieczony może spowodować znaczne szkody czy nawet zagrożenie życia w przypadku ewentualnego przemieszczenia się" i że przedmiotowa inwestycja zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia, • naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez brak uzasadnienia faktycznego w decyzji organu II instancji w zakresie wskazania dowodów, z których wynika, że inwestycja zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia, • naruszenie art. 77 § 1 kpa i art. 7 kpa w postaci wydania decyzji na podstawie faktów, które nie zostały udowodnione lub na podstawie niekompletnego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ nie wskazał, na jakiej podstawie przyjął, że projektowana inwestycja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Ustalenia w tym zakresie są dowolne, nie poparte dowodami. Organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w tym do opinii technicznej, nie wskazał też żadnych podstaw faktycznych ani prawnych dla poparcia swoich wniosków. Nie wykazał z jakimi konkretnie zagrożeniami może wiązać się podjęcie realizacji zgłoszonych robót budowlanych, nie podał też przepisów ani ustaleń planu dających podstawę do przyjęcia prawdopodobieństwa ich wystąpienia - co powoduje, że nie dokonał ustaleń co do tego czy zostały spełnione przesłanki z art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, co w ocenie skarżącej powoduje że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 77 i 107 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Mając na względzie powyższą regulację skargę należało uznać za niezasadną. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem nadbudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Tak więc zasadą jest, iż zainstalowanie tablicy reklamowej wymaga zgłoszenia w trybie art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Wyjątkiem od tej zasady jest przewidziane w ust. 7 art. 30 w/w ustawy, prawo organu do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych lub wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W rozpoznawanej sprawie organ biorąc pod uwagę zamiar usytuowania tablicy reklamowej o dużych rozmiarach, na narożniku dachu wielopiętrowego budynku w zwartej zabudowie śródmiejskiej słusznie - zdaniem sądu przyjął, że wykonanie robót które mogą stwarzać realne zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia (np. w przypadku przemieszczenia tablicy spowodowanego działaniem sił przyrody, wpływem drgań z powodu ogromnego natężenia ruchu pojazdów w tym miejscu miasta) winno być poprzedzone bardziej rygorystycznym trybem sprawdzań i wymogów związanych z uzyskaniem pozwolenia na budowę. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w wyroku.