I SA/Po 397/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Jaśniewicz(spr.) Sędziowie As. sąd. WSA Karol Pawlicki As. sąd. WSA Roman Wiatrowski Protokolant sekr. sąd. Magdalena Rossa- Śliwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości Przedsiębiorstwa A z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2005 r. oddala skargę /-/R.Wiatrowski /-/M. Jaśniewicz /-/K. Pawlicki Decyzją z dnia (...) Burmistrz Gminy K. na podstawie art.21 § 1 pkt.1, § 2 i § 3, art.207 i art.210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005, Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej Ordynacja podatkowa), art.2-7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 roku Nr 9, poz. 84 z późn. zm; dalej ustawa o podatkach i opłatach lokalnych) określił dla Przedsiębiorstwa A, z siedzibą w L. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2005 r. w kwocie (...) zł. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu (...). złożona została deklaracja w sprawie podatku od nieruchomości (skorygowana w dniu (...)), w której wykazano stawkę za grunty pozostałe w wysokości (...) zł za 1 m² jak za grunty nie związane z działalnością gospodarczą. Organ nie uwzględnił powyższej deklaracji i wskazał, że w art.1a ust.1 pkt.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca zdefiniował pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Organ podatkowy kierując się tą definicją uznał, że grunty będące w posiadaniu Przedsiębiorstwa A są gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem powinny być opodatkowane wg stawki przewidzianej w gminie K. dla takich gruntów. Organ podatkowy wskazał również, że ogłoszenie upadłości nie powoduje utraty statusu przedsiębiorcy przez podmiot upadły. Organ podatkowy obliczył, że podatek od nieruchomości należny Gminie K. wynosi (...) zł. Od decyzji tej Syndyk Masy Upadłości Przedsiębiorstwa A z siedzibą w L. wniósł w terminie odwołanie, w którym wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji. Syndyk zarzucił, iż zaskarżona decyzja została wydana wskutek błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art.1a ust.1 pkt.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art.2 powołanej ustawy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m. in. grunty, od których wysokość stawek podatku od nieruchomości stosownie do art.5 ustawy została zróżnicowana w zależności od tego czy grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej czy też nie. Syndyk wskazał, że Burmistrz Gminy K. błędnie przyjął, że grunt w K. jest gruntem związanym z działalnością gospodarczą. Skoro bowiem została ogłoszona w dniu (...) upadłość Przedsiębiorstwa A w L. i to upadłość likwidacyjna, to upadły nie może tym samym prowadzić już działalności gospodarczej. Z chwilą ogłoszenia upadłości podejmowane są tylko działania mające na celu likwidację masy upadłości poprzez sprzedaż przedsiębiorstwa w całości lub jego zorganizowanej części i zaspokojenie wierzycieli. Nieuzasadnione było w ocenie Syndyka opłacanie podatku od nieruchomości wg stawek przewidzianych dla działalności gospodarczej. Decyzją z dnia (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając wskazano, że nie ma racji odwołujący twierdząc, że po ogłoszeniu upadłości nieruchomość objęta zaskarżoną decyzją straciła status nieruchomości "związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej". Zgodnie z art.2 ust.1 pkt.1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty, natomiast stawka podatku będzie zróżnicowana w zależności od tego czy grunty te są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też nie. Odpowiedzi na pytanie kiedy grunty są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy szukać w słowniczku definicji ustawowych (legalnych) przyjętym przez ustawodawcę w art.1a ust.1 pkt.3) ustawy o podatkach, w którym ustawodawca postanowił, że "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art.5 ust.1 pkt.1 lit.b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych". Istotne dla zakwalifikowania danego przedmiotu jako "związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest samo posiadanie tego przedmiotu przez przedsiębiorcę, a nie faktyczne wykorzystywanie go na cele związane z działalnością gospodarczą. Statusu związania tego z działalnością gospodarczą nie tracą grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, w stosunku do którego ogłoszona została upadłość. Stanowisko to jest prezentowane w orzecznictwie administracyjnym, m.in. przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie FSK 91/04 (LEX nr 183150), który stwierdził, że : "Posiadanie gruntu przez właściciela - spółkę akcyjną które było podstawą kwalifikowania spornych gruntów jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej do chwili ogłoszenia upadłości Spółki, po tym zdarzeniu, pozostaje nadal posiadaniem samoistnym. Brak jest zatem uzasadnionych podstaw, aby z chwilą objęcia obowiązków przez syndyka posiadanie gruntów przez podatnika, które jest stanem faktycznym nadal istniejącym, miało przestać decydować o kwalifikacji gruntów." Z istoty wykonywanych przez syndyka zadań jest on wyłącznie dzierżycielem, gdyż rzeczą faktycznie włada za przedsiębiorcę (zgodnie z art. 338 kodeksu cywilnego). Grunty objęte zaskarżoną decyzją nadal pozostają w posiadaniu upadłego przedsiębiorcy, tj. Przedsiębiorstwa A i z tego tytułu słusznie zostały zakwalifikowane przez organ podatkowy za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkowane wyższą stawką. W skardze z dnia (...) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Syndyk Masy Upadłości Przedsiębiorstwa A z siedzibą w L. zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art.1a ust.1 pkt.3) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie podatkowym z mocy art.122 i art.187 § 1 Ordynacji podatkowej i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Gminy K. Uzasadniając podniósł, że obydwa organy pominęły istotę pojęcia "działalność gospodarcza", które zostało zdefiniowane w art.2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku - prawo o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z tą normą działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Postanowieniem z dnia (...) w sprawie (...) Sąd Rejonowy w L. (...) ogłosił upadłość w celu likwidacji Przedsiębiorstwa A z siedzibą w L. Zgodnie z art.312 prawa upadłościowego i naprawczego wyjątkowo tylko możliwe jest dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa upadłego, albowiem zasadą jest zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej i likwidacja masy. Postanowienie Sądu Rejonowego w L. w sposób jednoznaczny wskazuje, iż upadły nie może prowadzić działalności gospodarczej. Zgodnie z art.75 ust.1 prawa upadłościowego i naprawczego w przypadku upadłości likwidacyjnej upadły traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania i rozporządzania majątkiem wchodzącym do masy upadłości. Tym samym w świetle normy art.4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku - prawo o swobodzie działalności gospodarczej, stanowiącym iż przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą, grunty znajdujące się we władaniu syndyka masy upadłości nie mogą być uznane za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wskazano, iż syndyka zarządzającego w myśl art.160 i art.173 prawa upadłościowego i naprawczego, nie można traktować na równi z przedsiębiorcą, gdyż z istoty postępowania upadłościowego wynika, iż jego sytuacja jest trudniejsza - koncentrować się on musi na likwidacji masy i równomiernym zaspokojeniu wierzycieli przy maksymalnym ograniczeniu kosztów tego postępowania. Wobec tego podatek od nieruchomości powinien być naliczony według stawki określonej w uchwale Nr (...) Rady Miejskiej K. z dnia (...) w § (...), tj. jak dla gruntów pozostałych według stawki (...) zł za 1 m2. Skarżący podniósł ponadto, że taką linię przyjęto w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) o nr (...) uchylającej decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia (...) i umarzająca postępowanie. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, iż "pomimo, że właścicielem przedmiotowych gruntów jest w dalszym ciągu Przedsiębiorstwo A z siedzibą w L. to w/w podatnik nie posiadał już spornych gruntów od momentu wydania orzeczenia sądowego o ogłoszeniu upadłości w celu likwidacji przedsiębiorstwa. Bowiem to syndyk masy upadłościowej zarządza masą upadłościową stanowiącą własność Podatnika (...) grunty wchodzące w skład masy upadłościowej winny być zatem opodatkowane według stawek przewidzianych dla gruntów pozostałych. Własność przedmiotowych gruntów oderwała się bowiem od ich posiadania przez Podatnika będącego w stanie upadłości w celu jego likwidacji". Do skargi dołączono jako załącznik decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...). Skarżący podniósł, że okoliczność ta była podnoszona w postępowaniu zarówno przed Burmistrzem Gminy K. jak i Samorządowym Kolegium Odwoławczym, a oba organy nie odniosły się do tego faktu, w związku z czym dopuściły się naruszenia art.122 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zdaniem skarżącego w trakcie postępowania przed organem I i II instancji doszło do naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, który zobowiązuje organ podatkowy, by zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, który to obowiązek organy obydwu instancji w niniejszej sprawie zaniedbały. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo wskazano, że orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr (...) z dnia (...) jest odrębną decyzją, która nie wiąże Kolegium w niniejszej sprawie, a uzasadnienie w niej zawarte nie stanowi wykładni obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje : Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Na podstawie art.134 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które to związane są z materią zaskarżonych decyzji. Granice rozpoznania skargi przez Sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów podatkowych w zaskarżonej sprawie , a z drugiej przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego ( zakaz reformationis in peius ). Skarga okazała się bezzasadna. Istota sporu w pierwszej kolejności sprowadza się do interpretacji art.1a ust.1 pkt.3) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W przepisie tym zawarto definicję legalną gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej określając je jako grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt.1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Powołana ustawa nie zawiera definicji "przedsiębiorcy", a w art.1a ust.1 pkt.4) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych określa działalność gospodarczą jako działalność, o której mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej. Opierając się na art.2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku - prawo o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. nr 155 poz.1095 ze zm.; dalej Prawo o swobodzie działalności gospodarczej) w związku ze wskazanymi w skardze przepisami ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. nr 60 poz.535 ze zm.; dalej Prawo upadłościowe i naprawcze) skarżący wywodzi, iż podmiot, który ogłosił upadłość obejmującą likwidację majątku upadłego de facto nie prowadzi już działalności gospodarczej. Z poglądem tym nie można się zgodzić, gdyż pomija on zarówno inne przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak i unormowania Prawa działalności gospodarczej i Prawa upadłościowego i naprawczego. Dla pełnej rekonstrukcji normy dotyczącej opodatkowania przedsiębiorców należy jeszcze na wstępie powołać, iż w uchwale nr (...) Rada Miejska w K. na podstawie art.5 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych określiła stawki podatku od nieruchomości od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na (...) zł za 1 m². Poza sporem pozostaje także to, że opodatkowane grunty są w posiadaniu Syndyka Masy Upadłości Przedsiębiorstwa A z siedzibą w L., co wypełnia zakres podmiotowy z art.3 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zakres czasowy prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę wbrew stanowisku skarżącego nie jest wyznaczany poprzez art.2 Prawa działalności gospodarczej. Stanowi bowiem o tym art.6 ust.1 Prawa działalności gospodarczej, który przewiduje, że podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej jest wolne dla każdego na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Do chwili zatem zakończenia procesu upadłości dany podmiot nie traci przymiotu przedsiębiorcy. Z kolei przepis ten odsyła m.in. do przepisów Prawa upadłościowego i naprawczego jako określającego warunki zakończenia działalności gospodarczej. Przepis art.75 ust.1 Prawa upadłościowego i naprawczego stanowiący, że jeżeli ogłoszono upadłość obejmującą likwidację majątku upadłego, upadły traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania i rozporządzania mieniem wchodzącym do masy upadłości, nie stanowi, iż upadły traci status przedsiębiorcy. Jedynie przechodzi on w inną, końcową fazę, w której najczęściej dochodzi do "wygaszania" działalności gospodarczej. Objęcie majątku upadłego przez syndyka polega na stworzeniu takiej sytuacji faktycznej i prawnej, w której syndyk ma zapewnione całkowite władztwo nad majątkiem upadłego, z wyłączeniem osób trzecich. Termin więc "czynności zarządu syndyka" obejmuje tylko czynności faktyczne i prawne oraz czynności postępowania związane z bieżącym utrzymywaniem majątku upadłego, jak również prowadzeniem jego przedsiębiorstwa, o czy stanowi właśnie art.312 Prawa upadłościowego i naprawczego (por. komentarz do art.173 w A.Jakubecki, F.Zedler, Prawo upadłościowe i naprawcze. Komentarz, Zakamycze, 2003). Błędne jest także stanowisko strony skarżącej, iż wydanie w dniu (...) przez Sąd Rejonowy w L. postanowienia o ogłoszeniu upadłości Przedsiębiorstwa A w celu likwidacji oznacza zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. W żadnej mierze wniosku takiego nie można wyprowadzić z brzmienia przepisu art.312 Prawa upadłościowego i naprawczego, który wręcz odwrotnie expreiss verbis stanowi, że w razie ogłoszenia upadłości obejmującej likwidację majątku upadłego można prowadzić dalej przedsiębiorstwo upadłego, jeżeli możliwe jest zawarcie układu z wierzycielami lub możliwa jest sprzedaż przedsiębiorstwa upadłego w całości lub jego zorganizowanych części. Co więcej na prowadzenie przedsiębiorstwa przez okres ponad trzech miesięcy od daty ogłoszenia upadłości syndyk musi uzyskać zezwolenie, albo rady wierzycieli stosownie do art.206 ust. 1 pkt.1) Prawa upadłościowego i naprawczego, albo sędziego-komisarza w przypadku z art.213 ust.1 Prawa upadłościowego i naprawczego. Sprawa niniejsza zaś dotyczy 2005 r., co niezbicie świadczy o dalszym prowadzeniu działalności gospodarczej ponad okres trzech miesięcy. Jak trafnie wskazano w literaturze "ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika nie oznacza jednak i nie powinno oznaczać, że natychmiast należy zaprzestać dalszej działalności w ramach przedsiębiorstwa dłużnika. Przeciwnie, jeżeli kontynuowanie działalności ma sens ekonomiczny oraz społeczny (utrzymanie miejsc pracy), dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa należy uznać nie tylko za dopuszczalne, ale wręcz pożądane. Czynności poprzedzające likwidację masy wymagają bowiem czasu i brak jest szczególnych powodów, aby w tym "przejściowym" okresie zaniechać prowadzenia przedsiębiorstwa" ( (por. t.2 do art.312 w A.Jakubecki, F.Zedler, op. cit.). Te okoliczności prawne przesądzają zatem o dalszym prowadzeniu przez upadłego zarządzanego przez syndyka działalności gospodarczej. Także przedłożony przez skarżącego odpis z Rejestru Przedsiębiorców KRS wskazuje, że na dzień 2.04.2008 r. postępowanie upadłościowe obejmujące likwidację majątku dłużnika nie zostało ukończone (k.27-29 akt sądowych). W dotychczasowym orzecznictwie wypowiadano już poglądy, że brak jest uzasadnionych podstaw, aby z chwilą objęcia obowiązków przez syndyka posiadanie gruntów przez podatnika, które jest stanem faktycznym nadal trwającym, miało przestać decydować o kwalifikacji gruntów. O wysokości stawki podatku od nieruchomości, opłacanego przez podmiot będący spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości, decyduje pozycja prawna i faktyczna właściciela, a nie syndyka masy upadłości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2004 r. w sprawie FSK 90/04, publ. ONSAiWSA 2004/3/62). Już wcześniej w orzecznictwie wskazano, że przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie przewidują zwolnienia od podatku od nieruchomości, ustalonego od budynków lub gruntów wchodzących w skład masy upadłościowej upadłego przedsiębiorstwa państwowego, a ogłoszenie stanu upadłości nie przesądza, że budynki lub grunty wchodzące w skład masy upadłościowej upadłego podmiotu gospodarczego nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej przez inne jednostki gospodarcze (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie III SA 794/94, publ. Wspólnota 1995/12/23). Jak wskazano zaś powyżej wejście w życie od dnia 1.01.2003 r. Prawa upadłościowego i naprawczego nie spowodowało w tym względzie żadnej jakościowej zmiany. Godzi się także zauważyć, że w literaturze wskazuje się, iż z definicji z art.1a ust.1 pkt.3) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nawet różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna), należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W definicji nie ma bowiem warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Posiadanie zaś w myśl tego przepisu nie może być odnoszone tylko i wyłącznie do posiadania w rozumieniu art.336 Kodeksu cywilnego. Również władający nieruchomością na podstawie innych tytułów prawnych niż objętych zakresem przedmiotowym Kodeksu cywilnego jest posiadaczem w rozumieniu przyjętym na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W niektórych ustawach ustawodawca posługuje się tym terminem w celu oznaczenia władztwa ekonomicznego nad rzeczą, pozwalającego na korzystanie z niej bez względu na to, czy władztwo to jest wyrazem prawa (własności, użytkowania, dzierżawy), czy też nie jest z takim prawem związane. Sam fakt objęcia we władanie przez przedsiębiorcę nieruchomości powoduje, że staje się on jej posiadaczem (por. t.3 do art.1a w L.Etel, w Podatek od nieruchomości, rolny, leśny, C.H.Beck, 2005, str.38-41). Brak jest także przesłanek do stwierdzenia, aby zaskarżone decyzje naruszały prawo procesowe. Przede wszystkim nie uwzględnienie przez organ odwoławczy poglądu wyrażonego wcześniej w decyzji z dnia (...) Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczącej podatku od nieruchomości za 2004 r. nie stanowi naruszenia ani zasady prawdy materialnej z art.122 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, ani też zasady kompletności materiału dowodowego z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednakże z uwagi na wskazana powyżej zasadę oficjalności należało rozważyć, czy zmiana interpretacji przepisów prawa dokonana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w niniejszej decyzji w odniesieniu do decyzji z dnia (...) o nr (...) dotyczącej podatku od nieruchomości za okres od czerwca do grudnia 2004 r. nie podważyła zaufania skarżącego do organów podatkowych. Wymaga jednak podkreślenia, że każde postępowanie dotyczące podatku od nieruchomości było odrębnym postępowaniem podatkowym dotyczącym innego okresu. W tym aspekcie, nie można zatem mówić o naruszeniu przez organy podatkowe normy przewidzianej w art.121 Ordynacji podatkowej. Zasada zaufania nie może być rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem i powielających poprzednie błędy ( vide t.2 do art.121 w Ordynacja podatkowa. Komentarz , S.Babiarz i inni, Wydawnictwo prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004 , str.411 i powołane tam orzecznictwo). Zasada ta nie może być bowiem podstawą do odstępowania od zasady legalizmu wynikającej z art.120 Ordynacji podatkowej. Z tych przyczyn, nie dopatrując się naruszenia procesowego i materialnego prawa podatkowego , orzeczono jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a. /-/ R. Wiatrowski /-/ M. Jaśniewicz /-/ K. Pawlicki