II SA/Kr 551/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie : WSA Renata Czeluśniak WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi L. B. i W. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki; skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z [...] znak: [...], wydaną na podstawie art. 48 w związku z art. 80, ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z 7.07. 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz.1126 ze zm.) i w trybie art. 104 kpa nakazał C.B. dokonanie rozbiórki na własny koszt samowolnie wybudowanego kurnika na działce nr [...] położonej w P. , gmina Ł. woj. [...]. Organ l instancji podał, że [...] 2001 r. przeprowadził oględziny na działce nr [...] w P. gm. Ł. , na podstawie których ustalił, że C.B. samowolnie bez stosownego pozwolenia na budowę, dobudował do istniejącego budynku gospodarczego zlokalizowanego na w/w działce kurnik o wymiarach w rzucie poziomym [...] x [...] m. Obiekt ten częściowo połączony został z gruntem za pomocą dwóch filarków betonowych i częściowo posadowiony został bezpośrednio na gruncie za pomocą płazów drewnianych. Konstrukcja tego kurnika wykonana została jako drewniana szkieletowa o dachu jednospadowym pokrytym ocynkowaną blachą. Obiekt ten zlokalizowany został bezpośrednio przy granicy działki nr ewid. [...], której właścicielami są L.B. i W.B. . Organ l instancji wskazał, że jak wynika ze złożonych do protokołu oświadczeń obiekt ten wybudowany został w [...] 2001 roku, bez wymaganego prawem, pozwolenia na jego budowę. Organ l instancji wskazał, że w związku z wybudowaniem obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę, działając w oparciu o art. 48 ustawy Prawo Budowlane należało nakazać przymusową rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego będącego samowolą budowlaną. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł C.B. , który wskazał że na budowę przedmiotowego kurnika nie musiał posiadać pozwolenia na budowę, a wystarczyło jedynie dokonać zgłoszenia. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z [...]. znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z 7.07. 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) oraz art. 7 ust. 2 ustawy z 27.03. 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz.718), uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał, że w dniu 11 .07. 2003 r. weszła w życie ustawa z 27.03. 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 718). Ustawa ta zmieniła art. 48 Prawa budowlanego, nadając mu inną treść. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z 11. 07. 2003 r., do spraw wszczętych przed dniem wejścia jej w życie, a nie zakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe z zastrzeżeniem ust. 2 artykułu 48 Prawa budowlanego, który wskazuje, iż do postępowań dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie, albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ - wszczętych przed dniem wejścia w życie cyt. wyżej ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy wprowadzone tą ustawą. Skarżona decyzja organu I instancji została wydana w trybie art. 48 Prawa budowlanego i nie jest rozstrzygnięciem ostatecznym w rozumieniu kpa, zatem zgodnie z brzmieniem art. 7 ust. 2 ustawy z 27.03.2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, zachodzą przesłanki do ponownego rozpatrzenia niniejszej sprawy. Z uwagi na zmieniony stan prawny, należy ponownie przeprowadzić postępowanie w niniejszej sprawie z uwzględnieniem obecnie obowiązujących przepisów prawa. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie od powyższej decyzji złożyli L.B. i W.B. wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy i utrzymanie decyzji l organu instancji. Wskazali, że wzniesiony nielegalnie kurnik przylega bezpośrednio do ich działki, a woda z dachu przedmiotowego kurnika spływa na ich nieruchomość. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a W wyniku dokonanej przez Sąd oceny należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona nią decyzja nie narusza obowiązującego prawa. Już na wstępie należy wskazać, że punktem odniesienia dla oceny legalności kontrolowanej przez Sąd decyzji jest stan faktyczny i prawny z chwili jej wydania tj. z dnia [...]. Dyspozycja art. 48 ustawy z 7.07. 1994 r. - Prawo budowlane ((Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do 10 lipca 2003 r. nakładała na organy nadzoru budowlanego bezwzględny obowiązek orzeczenia nakazu rozbiórki w przypadku obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. W związku z powyższym organ l instancji po ustaleniu, że kurnik na działce nr [...] w P. , gm. Ł. został wzniesiony nielegalnie przez C.B. , w oparciu o w/w dyspozycję art. 48 Prawa budowlanego podjął decyzję w dniu [...] znak: [...] Zarazem jednak na skutek odwołania inwestora od decyzji pierwszoinstancyjnej decyzja ta nie stała się ostateczna i niniejsza sprawa podlegała ponownemu rozpoznaniu przez organ odwoławczy, który zobowiązany był ją rozpoznać z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie rozpatrywanego odwołania. Zgodnie z treścią art. 1 pkt. 41 ustawy z 27.03. 2003 r. o zmianie ustawy -Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) obowiązującej od 11 lipca 2003 r. zostało zmienione brzmienie dotychczasowe art. 48 Prawa budowlanego poprzez odejście od bezwzględnego nakazu rozbiórki i wprowadzenie w ust. 2 możliwości zalegalizowania samowolnie wybudowanego albo będącego w budowie obiektu lub jego części w przypadku gdy budowa pozostaje w zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz gdy nie narusza przepisów, w tym techniczno -budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 w/w ustawy z 27.03. 2003 r. do postępowań dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, bądź pomimo wznieconego sprzeciwu przez właściwy organ - wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy wprowadzone tą ustawą. Ponieważ decyzja organu l instancji nie jest decyzją ostateczną w rozumieniu art. 16 kpa, który stanowi, że decyzje od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne, organ odwoławczy prawidłowo tj. zgodnie z brzmieniem art. 7 ust. 2 cyt. ustawy z 27.03. 2003 r. z uwagi na zmieniony stan prawny tj. nowe brzmienie art. 48 Prawa budowlanego w trybie art. 138 § 2 kpa uchylił decyzję pierwszoinstancyjną i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji przy zastosowaniu przepisów prawa budowlanego obowiązującego od 11 lipca 2003 r. Skoro więc dokonana kontrola nie wykazała, że zaskarżona decyzja narusza prawo, na podstawie art. 151 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji