I SAB/Wa 26/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie Asesor WSA Mirosław Gdesz Asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Ewa Nieora po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi J. K. – Ż. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość. 1. zobowiązuje Prezydenta Miasta W. do wydania orzeczenia w sprawie z wniosku J. K. – Ż. i Z. K. o przyznanie odszkodowania za grunt o powierzchni [...] m2 wchodzący w skład dawnej nieruchomości [...], oznaczonej jako "[...]" działka nr [...] – w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku Sądu wraz z uzasadnieniem i aktami administracyjnymi; 2. zasądza od Prezydenta Miasta W. na rzecz J. K. – Ż. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. K. wniosła w dniu 12 grudnia 2007 r. (data doręczenia skargi przesłanej przez Sąd organowi) skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W. w sprawie przyznania odszkodowania za grunt o powierzchni [...] m. kw. położony w W. przy ul. [...], wchodzący w skład dawnej nieruchomości warszawskiej oznaczonej jako "[...]" działka nr [...] obecnie stanowiący część działki ewidencyjnej nr [...], z obrębu [...], będący własnością Skarbu Państwa. Jak wynika z przekazanych przez organ akt administracyjnych w/w nieruchomość [...], o całkowitej powierzchni [...] m kw. stanowiła pierwotnie współwłasność H. S. i J. J. Nieruchomość ta została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy ( Dz. U. Nr 50, poz. 279 ). Aktami notarialnymi zawartymi w dniach [...] września 1949 r. i [...] sierpnia 1950 r. P. K. nabyła od w/w współwłaścicielek roszczenia do przedmiotowej nieruchomości, wynikające z przywołanego wyżej dekretu. Decyzją z dnia [...] listopada 1975 r. nr [...] Naczelnik Dzielnicy [...] – działając trybie uchwały nr 11 Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 1965 r. w sprawie oddania niektórych terenów na obszarze miasta W. w wieczyste użytkowanie (M.P. Nr 6, poz. 10 ) - ustanowił na rzecz P. K. prawo użytkowania wieczystego do gruntu położonego przy ul. [...] o powierzchni [...] m kw., zaś odmówił ustanowienia tego prawa - w odniesieniu do gruntu o powierzchni [...] m. kw. Następnie, mając na uwadze treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 1990 r. sygn. akt IV SA 52/90, Burmistrz Dzielnicy [...] decyzją z dnia [...] marca 1991 r. nr [...] - orzekając na zasadzie art. 155 k.p.a. – zmienił w/w decyzje z dnia [...] listopada 1975 r. w ten sposób, iż ustanowił na rzecz P. K. prawo użytkowania wieczystego do opisanej na wstępie nieruchomości [...], w części o powierzchni [...] m. kw., orzekł również o przywróceniu własności budynku mieszkalnego a odmówił ustanowienie powyższego prawa - co gruntu o powierzchni [...] m. kw., stanowiącego częściowo ulicę [...]. Powyższa decyzja została uchylona w trybie instancji odwoławczej (decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia [...] czerwca 1994 r. nr [...]). W dniu 9 grudnia 1997 r. zmarła P. K. a spadek po niej nabyły Z. K. i J. K. ( vide: postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r. sygn. akt III [...]). Kolejną zatem decyzją z dnia [...] marca 2000 r. nr [...] Zarząd Gminy [...] orzekł o ustanowieniu na rzecz Z. K. i J. K. prawa użytkowania wieczystego do gruntu o powierzchni [...] m. kw., zabudowanego budynkiem mieszkalnym, zwrocie własności budynku oraz odmowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do pozostałej części gruntu dawnej nieruchomości "[...]" tj. do gruntu o powierzchni [...] m. kw. Następstwem w/w decyzji było zawarcie ze spadkobierczyniami P. K. odpowiedniej umowy notarialnej w dniu [...] września 2000 r. Rep. A Nr [...]. W dniu 28 grudnia 2001 r. J. K. i Z. K. wystąpiły z wnioskiem o przyznanie odszkodowania za pozostały grunt wchodzący w skład dawnej działki nr [...], stanowiący [...] m. kw. Z uwagi na przedłużające się postępowanie, w dniu 10 grudnia 2004 r. wnioskodawczynie złożyły zażalenie do Wojewody [...] – w trybie art. 37 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] Wojewoda [...] uznał w/w zażalenie za nieuzasadnione z tego powodu, iż w dniu 21 stycznia 2005 r. Prezydent Miasta W. decyzją nr [...] orzekł o odmowie uwzględnienia wniosku. Nadmienić w tym miejscu wypada, że decyzja ta została zaskarżona przez strony odwołaniem. W trakcie trwania postępowania odwoławczego, J. K. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z przedmiotową skargą na bezczynność Prezydenta miasta W. W dniu [...] marca 2008 r. Wojewoda [...] decyzją nr [...] uchylił decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] stycznia 2005 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Jak wynika z treści decyzji organu odwoławczego tego rodzaju rozstrzygnięcie zostało podyktowane brakiem ustaleń faktycznych - w kontekście art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - i koniecznością przeprowadzenia w tej mierze postępowania dowodowego. Jednocześnie polecono nadać bieg wnioskowi zawartemu w piśmie z dnia 9 maja 2005 r. – zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną. Skarżąca, w piśmie z dnia 7 maja 2008 r. kierowanym do Sądu podtrzymała skargę na bezczynność Prezydenta Miasta W. w sprawie o przyznanie odszkodowania za przedmiotowy grunt o powierzchni [...] m. kw. W odpowiedzi na skargę, wniesionej w lutym 2008 r. Prezydent Miasta W. wniósł o jej oddalenie akcentując, iż nie jest bezczynnym bo w dniu [...] stycznia 2005 r. wydał w/w decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało uznać za uzasadnioną, choć zaznaczyć wypada, że największa przewlekłość postępowania wystąpiła w tej sprawie w trakcie postępowania odwoławczego przed Wojewodą [...]. Przedmiotowa skarga dotyczyła jednak bezczynności Prezydenta Miasta W. i w związku z tym Sąd był związany tak określonymi granicami sprawy. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że choć sąd administracyjny, dokonując oceny legalności zaskarżonego aktu lub czynności, bierze pod uwagę stan prawny i faktyczny obowiązujący w dacie orzekania przez organ, to zasada ta nie obowiązuje w przypadku skargi na bezczynność. W tym z kolei przypadku miarodajny jest stan, jaki zachodzi w chwili orzekania przez Sąd. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy trzeba stwierdzić, że choć w dacie wniesienia skargi nie była ona uzasadniona, bo Prezydent Miasta W. wydał w 2005 r. decyzję dotyczącą dochodzonego odszkodowania, to na skutek uchylenia tej decyzji przez Wojewodę [...], co nastąpiło w miesiącu marcu 2008 r., należało przyjąć, że organ I instancji - w dacie wydawania przez Sąd wyroku - stał się bezczynnym. Sąd wydał bowiem w tej sprawie wyrok w dniu 12 sierpnia 2008 r. i ponieważ do tego momentu sprawa nie została rozstrzygnięta na nowo przez organ I instancji a od wydania rozstrzygnięcia przez Wojewodę do dnia orzekania przez Sąd upłynęło ponad cztery miesiące czasu Sąd uznał, że został w tym przypadku przekroczony termin, o którym mowa w art. 35 § 3 k.p.a., co uzasadniało uwzględnienie skargi na bezczynność. Zaznaczenia wymaga, że okoliczność, iż akta administracyjne w tym okresie czasu pozostawały Sądzie, nie miała wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż organ w okresie ponad czterech miesięcy akta te mógł wypożyczyć z Sądu lub ewentualnie je powielić. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd zobowiązał Prezydenta Miasta W. do wydania orzeczenia w niniejszej sprawie uznając, że okres czasu dwóch miesięcy, licząc od dnia doręczenia organowi wyroku Sądu wraz z uzasadnieniem i aktami administracyjnymi będzie terminem adekwatnym do wydania w tej sprawie orzeczenia. Z tych względów - na zasadzie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – orzeczono jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte na art. 200 cytowanej wyżej ustawy procesowej.