II OZ 849/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 2 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prezydenta m. [...] W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2008 r. sygn. akt VII SO/Wa 10/08 wymierzające Prezydentowi m. [...] W. grzywnę w wysokości 1000 zł z tytułu nieprzekazania skargi [...] S.A. na bezczynność p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 czerwca 2008 r. sygn. akt VII SO/Wa 10/08 wymierzył Prezydentowi m. [...] W. grzywnę w wysokości 1000 zł z tytułu nieprzekazania skargi [...] S.A. (dalej "Spółka") na bezczynność organu. W uzasadnieniu wskazano, że skarga Spółki na bezczynność Prezydenta m. [...] W. w sprawie dotyczącej wniosku z dnia 13 kwietnia 2007 r. o wydanie pozwolenia na budowę, wpłynęła do organu dnia 26 października 2007 r. Tymczasem akta sprawy wraz z odpowiedzią na skargę i samą skargą na bezczynność, zostały przekazane dopiero po interwencji Sądu, dnia 25 stycznia 2008 r. (prezentata). Zatem – stwierdził Sąd I instancji – Prezydent m. [...] W. przekazał sądowi administracyjnemu stosowną skargę wraz z odpowiedzią i aktami, ze znacznym przekroczeniem terminu określonego w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1290 ze zm., dalej "P.p.s.a."), nie wskazując przy tym, poza powołaniem się na skomplikowany stan sprawy, przyczyny powyższego uchybienia. Stąd, zważywszy że wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter środka dyscyplinująco-restrykcyjnego i pozostawione jest uznaniu Sądu, w niniejszej sprawie wniosek o wymierzenie grzywny zasługiwał na uwzględnienie w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Prezydent m.[...] W. złożył zażalenie na powyższe postanowienie podnosząc, że przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny, organ wypełnił obowiązek wynikający z art. 54 § 2 P.p.s.a., czego Sąd nie wziął pod uwagę. Ponadto, skarżący wskazał, iż skomplikowany charakter sprawy, aczkolwiek nie usprawiedliwia w pełni opóźnienia w przekazaniu akt do Sądu, jednak powinien być brany pod uwagę w ocenie działania organu. Osoba prowadząca bowiem sprawę w organie skoncentrowała swoje działania na merytorycznym załatwieniu sprawy, co z kolei spowodowało opóźnienie w przekazaniu akt sprawy. W odpowiedzi na zażalenie Spółka wniosła o jego oddalenie podnosząc, iż Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu w prawidłowy sposób zastosował tryb określony w art. 55 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenia nie ma usprawiedliwionej podstawy. Zgodnie z art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o jakich mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a., tj. przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Zatem powołane przepisy przewidują wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie takiej grzywny, tj. stwierdzenie uchybienia przez organ trzydziestodniowemu terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Zważywszy zaś, że w niniejszej sprawie Prezydent m. [...] W. niewątpliwie uchybił określonemu wyżej trzydziestodniowemu terminowi, gdyż skargę Spółki, która wpłynęła do Organu dnia 26 października 2007 r. przekazał do Sądu I instancji wraz z odpowiedzią i aktami, dopiero dnia 25 stycznia 2008 r., a strona złożyła wymagany wniosek, możliwe było wymierzenie stosownej grzywny w trybie cytowanych przepisów, mimo późniejszego nadesłania skargi z aktami i odpowiedzią. Bowiem wbrew stanowisku Organu, dopełnienie obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. z uchybieniem terminu, ale jeszcze przed rozpoznaniem wniosku strony skarżącej o wymierzenie grzywny, nie stanowi o konieczności odstąpienia od wymierzenia grzywny. Sformułowanie zawarte w art. 55 § 1 P.p.s.a. nakazuje przyjąć, że grzywna, o jakiej mowa w tym przepisie, ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Na przyjęcie wyłącznie dyscyplinującego charakteru takiej grzywny nie pozwala dyspozycja tego przepisu w zestawieniu z art. 54 § 2 P.p.s.a.. Zawarte w rat. 55 § 1 ustawy stwierdzenie "W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 , sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" oznacza, że wyłączną materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. To, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Stanowisko takie zostało już przedstawione w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt II OZ 402/08, którym uchylono wcześniejsze orzeczenie Sądu I instancji oddalające przedmiotowy wniosek w niniejszej sprawie. Zważywszy zaś na treść art. 153 P.p.s.a., zarówno ocena prawna, jak i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w tym postanowieniu mają charakter wiążących. W przedstawionym uzasadnieniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano również, że dla dopełnienia przez Organ obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. koniecznym jest przekazanie do Sądu nie tylko samej skargi, ale także odpowiedzi na nią i akt administracyjnych. Zatem nawet, gdyby przyjąć, że sama skarga została przesłana do Sądu z mniejszym opóźnieniem, to i tak dla oceny zasadności wniosku o wymierzenie grzywny, istotna jest data nadesłania kompletu dokumentów. Jednocześnie należy podkreślić, że przy zaistnieniu przesłanek do zastosowania instytucji wymierzenia grzywny, tj. uchybieniu przez organ trzydziestodniowemu terminowi oraz złożeniu przez stronę wniosku, ocena czy zachodzi konieczność wymierzenia grzywny pozostawiona jest wyłącznie uznaniu Sądu. Zważywszy zaś, że w niniejszej sprawie wymienione przesłanki zostały spełnione, nie można stwierdzić, aby Sąd I instancji, poprzez wymierzenie grzywny organowi, naruszył jakiekolwiek przepisy prawa, co pozwoliłoby na uwzględnienie zażalenia. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a., orzekł jak wyżej.