II SAB/Go 16/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Asesor WSA Michał Ruszyński,, Protokolant starszy specjalista Krzysztof Rogalski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2008 roku sprawy ze skargi M.T. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę. Pismem z dnia [...] r. M.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Burmistrza T. w załatwieniu opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu w obrębie Gminy T., oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Skarżący wniósł w treści skargi o zobowiązanie Burmistrza T. do szybkiego i należytego przedstawienia wskazanej powyżej kwestii radnym i doprowadzenie do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przez niego wnioskowanym. W uzasadnieniu skarżący podał, iż z wnioskiem do Burmistrza T. o ujęcie przedmiotowej działki, której jest właścicielem, w planie zagospodarowania przestrzennego jako działki budowlanej, zwrócił się w piśmie z dnia 6 stycznia 1999 r. Następne, jak wskazał skarżący, wnioski i prośby były przez niego wielokrotnie ponawiane, jednakże Burmistrz jedynie odpowiadał na powyższe pismami, z czego wynikało, że wniosek nie został rozpoznany. W piśmie z dnia 30 października 2006 r. skarżący zwrócił się do Burmistrza z żądaniem rozpoznania jego sprawy, zwracając uwagę, iż domaga się wydania w tej kwestii decyzji, a nie udzielania odpowiedzi pismem. Zdaniem skarżącego brak decyzji pozbawia go możliwości odwołania się do wyższej instancji. M.T. podał w uzasadnieniu skargi, iż Burmistrz przedstawił projekt uchwały na [...] sesji Rady Miejskiej T. w dniu [...] r, ale projekt ten nie został przez radnych przyjęty. W związku z powyższym skarżący spodziewał się wydania przez Burmistrza decyzji w przedmiotowej sprawie, której jednak nie otrzymał. Skarżący podkreślił, iż wniosek na sesję w dniu [...] r. był nieprawidłowo sformułowany, ponieważ wnioskowano o przystąpienie do opracowania planu zagospodarowania, podczas gdy chodziło o dokonanie zmiany w opracowanym planie zagospodarowania. W ocenie skarżącego to nieprawidłowe ujęcie przedmiotu uchwały doprowadziło do tego, że nie została ona podjęta. Nadto skarżący zarzucił Burmistrzowi niedbałe przedstawienie argumentów uzasadniających projekt uchwały. Skarżący podał ponadto, iż pismem z dnia 17 marca 2008 r. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z zażaleniem na niezałatwienie w/w sprawy przez Burmistrza T.. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., pismem dnia 21 kwietnia 2008 r. wskazało, l iż sprawa nie ma charakteru sprawy indywidualnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej i tym samym nie przysługuje skarżącemu na podstawie art. 37 § 1 kpa zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Jednocześnie organ poinformował M. T., że wobec wyczerpania toku zażaleniowego może wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Burmistrza T.. Kolegium podkreśliło, iż zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym przy ocenie dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej na bezczynność organu nie ma znaczenia w sprawie sposób rozpoznania zażalenia strony przez organ wyższego stopnia. W odpowiedzi na skargę Burmistrz T. wniósł o oddalenie skargi. Burmistrz wskazał, iż został przygotowany projekt uchwały uwzględniającej wniosek skarżącego M. T. o przystąpienie do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w T. W projekcie tym w całości uwzględnione zostały oczekiwania skarżącego w kwestii ujęcia działki nr [...] jako działki budowlanej. Niestety na sesji Rady Miejskiej T. w dniu 29 czerwca 2008 r. radni nie przychylili się do w/w wniosku, głosując w większości przeciwko projektowi uchwały. Nadto w odpowiedzi na skargę Burmistrz dodał, iż skarżący nie skorzystał z przysługującej mu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, drogi do wniesienia zastrzeżeń dotyczących przeprowadzonej procedury podejmowania uchwały przez Radę Miejską. Burmistrz podkreślił, iż przewidziane przez ustawodawcę obowiązki wykonał, wniosek przedstawiony Radzie Miejskiej był jego zdaniem kompletny i przygotowany zgodnie z żądaniem skarżącego, a argumentacja Burmistrza za podjęciem uchwały w takim kształcie była jednoznacznie zgodna z interesem skarżącego. Ponadto Burmistrz podkreślił, iż nie ma kompetencji do podjęcia w w/w zakresie decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności, jeszcze przed merytoryczną oceną zarzutu bezczynności organu l instancji Burmistrza T., z uwagi na okoliczności przedmiotowej sprawy, należy przedstawić kilka uwag natury ogólnej dotyczącej skargi na bezczynność organu. Instytucja zażalenia na bezczynność organu przewidziana przepisem art. 37 k.p.a. stanowi w swej istocie szczególny środek prawny mający za zadanie wyłącznie zwalczenie bezczynności organu administracji poprzez otwarcie drogi do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tę bezczynność. Celem skargi na bezczynność organu jest bowiem uzyskanie wyroku Sądu zobowiązującego organ do wydania aktu lub dokonania czynności bądź przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a jej wniesienie jest możliwe dopiero po złożeniu zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa jest zatem wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 kpa ma więc charakter incydentalny związany ściśle z zażaleniem strony zarzucającej organowi niższego stopnia bezczynność. Stanowisko to nie może zatem kończyć postępowania w sprawie, jak również nie może rozstrzygać sprawy co do istoty, gdyż uprawnionym do tego jest najpierw organ pierwszej instancji. Stosownie do art. 37 § 2 k.p.a. w razie uznania zażalenia za uzasadnione, organ wyższego stopnia wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwieniu sprawy w terminie, podejmując w razie potrzeby stosowne czynności prewencyjne Wskazany wyżej przepis nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, ma zażalenie to rozstrzygnąć. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a., a jego treść powinna odnosić się wyłącznie do kwestii zażalenia na bezczynność organu niższego stopnia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. l OSK 306/05). W razie zatem negatywnego załatwienia zażalenia, o jakim mowa w art. 37 k.p.a., stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w formie postanowienia, powinno ograniczać się wyłącznie do kwestii niezasadności zażalenia i przybrać w sentencji odpowiednią do tego formułę, bez względu na przyczyny nieuwzględnienia zażalenia. Bezzasadność tego zażalenia, jako kwestia merytoryczna co do bezczynności organu, bez względu na przyczynę takiej oceny, w tym także z powodu uznania, że sprawa nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej lub ma charakter cywilny ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2006 r. II GSK 138/06 ). Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść do sądu skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność organu może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 kpa Podkreślić też trzeba, że skarga na bezczynność nie musi być poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 4 lipca 2006 r. w sprawie, sygn. akt l OSK 777/06, w którym uznał, że przepis art. 52 § 4 p.p.s.a nie może mieć zastosowania do skarg na bezczynność, gdyż do tych skarg stosuje się jedynie regulację zawartą w art. 52 § 1 i 2 ww. ustawy. W sprawach ze skargi na bezczynność przepis art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) nie ma zastosowania. Powołany przepis wyraźnie odsyła do art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy, który z kolei mówi o innych niż określone w pkt 1-3 aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Bezczynności organu nie można uznać za akt lub czynność w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy, a ponadto skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy. Ponadto w odniesieniu do skarg na bezczynność organów administracji publicznej nie znajdują zastosowania ograniczenia czasowe we wnoszeniu skargi, określone w art. 53 p.p.s.a. Celem skargo na bezczynność jest przede wszystkim wymuszenie na organie zachowań określonych w przepisach art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Tak więc skargę na bezczynność można wnieść aż do czasu załatwienia przez właściwy organ sprawy przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjecie czynności. Zgodnie z art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 24 marca 1999 r. sygn. akt III SA 7254/98, LEX nr 43843). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne i możliwe tylko wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., jako że zażalenie, o którym mowa w podanym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 tej ustawy. Przepis art. 37 k.p.a. stanowi wprost, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. przysługuje stronie zażalenie do organu wyższego stopnia. Artykuł 52 § 2 p.p.s.a., podając definicję "wyczerpania środków zaskarżenia", stanowi, że przez to pojęcie należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a zatem nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Strony powinny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie warunek wyczerpania trybu zażaleniowego został spełniony. Skarżący przed wniesieniem przedmiotowej skargi złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. zażalenie. SKO działając jako organ wyższego stopnia, na skutek zażalenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. udzieliło skarżącemu pisemnej informacji, że sprawa nie ma charakteru sprawy indywidualnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej podlegającej załatwieniu w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Mając na uwadze przedstawione wyżej wywody natury prawnej nie można zgodzić się ze sposobem załatwienia sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Nie ma to jednakże decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej skargi, gdyż zgodnie z wskazanym już stanowiskiem dla uznania wyczerpania toku zażaleniowego przez stronę w sprawie dotyczącej bezczynności organu, wystarczające jest wykazanie składania przez stronę stosownego zażalenia do organu administracji wyższego stopnia. Przy ocenie dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej na bezczynność organu znaczenia decydującego nie może mieć natomiast sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia. Niezależnie od formy załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu l instancji, stronie zostaje bowiem otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu l instancji Przechodząc do merytorycznej oceny zarzutów skargi stwierdzić należy, że są one nieuzasadnione. Na wstępie należy zauważyć, iż zagadnienia dotyczące procedury oraz obowiązku uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego są uregulowane w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.). Uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie następuje w postępowaniu administracyjnym uregulowanym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz według odrębnej procedury, przewidzianej cytowaną wyżej ustawą. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym w art. 2 ust. 1 stanowi, iż ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, z zachowaniem warunków określonych w ustawach i należy zasadniczo do zadań własnych gminy. Ustawa ta przewiduje możliwość zgłoszenia zarzutu do projektu wyłożonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez osobę, której interes prawny (lub uprawnienie) został tym planem naruszony (art. 24 ust. 1), jednakże nie zmienia to faktu, iż procedura planistyczna jest całkowicie odrębnie uregulowana i nie prowadzi do załatwienia sprawy administracyjnej, podczas gdy takie właśnie postępowanie administracyjne określa właśnie Kodeks postępowania administracyjnego (art. 1 pkt 1 k.p.a.). Odrębność postępowania dotyczy także podjęcia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak też wniesienia do sądu administracyjnego skargi na tę uchwałę na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminny (Dz. U. z 2001 r. Nr. 142, póz. 1591 z późn. zm.). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) uchwalanym przez organ stanowiący gminy, tj. radę gminy. Artykuł 15 ust. 2 pkt 1 tej ustawy stanowi, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. W zakresie określenia w planie miejscowym sposobu zagospodarowania podlegających ochronie gruntów rolnych i leśnych jest konieczne odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Z ustawy tej wynika, że ochrona gruntów rolnych i leśnych polega m.in. na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze lub nieleśne (art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1), przy czym przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne rozumie się ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych (art. 4 pkt 6). Z kolei z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika, że przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgody właściwego organu wymaga przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha, gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas IV, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 1 ha, gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas V i VI, wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego i torfowisk, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 1 ha, pozostałych gruntów leśnych. W świetle przepisu art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy stwierdzić, że każda zmiana planu zagospodarowania przestrzennego, będąca zmianą przepisu gminnego, wymaga przestrzegania ustalonego w art. 17 powyższej ustawy trybu postępowania, jak przy sporządzaniu planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym nie ma żadnych możliwości pominięcia, bez względu na rodzaj i zakres zmian, czynności przewidzianych w art. 17 pkt 1, 3, 5 oraz 10-14 cytowanej ustawy. Pominięcie tych czynności stanowiłoby istotne naruszenie trybu uchwalania zmian planu, powodujące nieważność uchwały na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy. Burmistrz T. przygotował projekt uchwały w sprawie przystąpienia do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w mieście T., uwzględniający wniosek skarżącego w przedmiocie objęcia działki nr [...] procedurą planu, jako działki budowlanej. Projekt uchwały rozpatrywany był na sesji Rady Miejskiej w T. w dniu [...]r., jednakże w wyniku przeprowadzonej procedury głosowania większość radna była przeciwna projektowanej zmianie planu zagospodarowania przestrzennego. Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że Burmistrz T. formalnie w drodze decyzji administracyjnej nie powiadomił go o wyniku głosowania i nie pouczył go o możliwości złożenia odwołania od podjętej przez Radę Miejska w T. uchwały nie uwzględniającej projektu uchwały o przystąpieniu do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego działki nr [...] jako działkę budowlaną. Żaden z przepisów prawa nie nakłada na Burmistrza ani obowiązku powiadamiania osób zainteresowanych o podjętych przez Radę Miejską uchwałach, a tym bardziej wydawania w tym przedmiocie decyzji administracyjnych, ani też pouczania o możliwości odwołania się od nich. Nie znajduje również akceptacji zarzut skarżącego dotyczący niewłaściwego, błędnego opracowania projektu uchwały. W pierwsze kolejności Sąd zwraca uwagę na treść przepisu art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z nim rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa - nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Ustawodawca wyraźne wyłączył więc możliwości weryfikacji rozstrzygnięć, o których mowa w cytowanym wyżej przepisie art. 7 u.p.z.p., co uniemożliwia poszukiwanie podstaw do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w zakresie środków odwoławczych od decyzji administracyjnych i postanowień w procedurach sporządzania projektów planu zagospodarowania przestrzennego województwa, studium gminnego oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Możliwość zaskarżania działań planistycznych powstaje dopiero po podjęciu uchwał w sprawie wymienionych wyżej aktów. W okolicznościach przedmiotowej sprawy trudno też doszukiwać się podstaw do kwestionowania działań planistycznych w drodze skargi na bezczynność organów, tym bardziej w sytuacji, gdy sporządzony został projekt uchwały w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w części dotyczącej działki nr [...] nie został uchwalony przez Radę Miejską w T. 8 Podstawą do zaskarżenia uchwał rady gminy w sprawach z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego jest niewątpliwie tylko przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Poza tym należy zauważyć, że uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowe, poza przypadkami, kiedy wymagają tego przepisy odrębne (art. 14 ust. 7 powyższej ustawy). Inicjatywa podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy do tej rady lub wójta (burmistrza, prezydenta miasta) (art. 14 ust. 1 i 4 ustawy). Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego gmina sporządza fakultatywnie w zależności od potrzeb (zob. Z. Niewiadomski, Nowe prawo o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Warszawa 2003 s.29). Wobec tego odstąpienie od czynności fakultatywnych czyli dalszych prac planistycznych nie może stanowić naruszenia interesu prawnego lecz jedynie interesu faktycznego. Burmistrz T., sporządzając projekt uchwały sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej działki nr [...], w rzeczywistości postanowił wystąpić do Wojewody z wnioskiem o zgodę na zmianę przeznaczenia terenu działki nr [...] na cele nieleśne. Jest rzeczą oczywistą i powszechnie znaną, że bez zgody właściwego organu nie jest możliwa zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. A zatem Burmistrz T. podjął wszystkie przewidziane prawem czynności w celu przekształcenia działki skarżącego nr [...] z działki leśnej w działkę o charakterze budowlanym. Z powyższego wynika, że organem wyłącznie właściwym do podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w której określa się granice obszaru objętego projektem planu, jest Rada Miejska w T. l to ona ponosi odpowiedzialność za kształt podjętej uchwały. Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W sprawie niniejszej Sąd nie ma znalazł podstaw do "zobowiązania Burmistrza T. do szybkiego i należytego przedstawienia sprawy radnym i doprowadzenie do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu w obrębie Gminy T., oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...]". Wobec powyższego skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270). 10