VI SA/Wa 491/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2008 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia sprzeciwu w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy KARDIOMED nr R-160879 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej L. K. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu sprzeciwu w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy KARDIOMED nr R-160879 udzielonego na rzecz M. Ż. i M. B. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą C., złożonego przez L. K. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą C. w S., decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Sp. [...] wydaną na podstawie art. 246 i art. 247 ust. 2 w związku z art. 129 ust. 1 pkt 2, art. 131 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 131 ust. 2 pkt 1 oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), dalej cyt. jako p.w.p., oddalił sprzeciw oraz orzekł o kosztach postępowania. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wobec decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] lutego 2005 r. o udzieleniu na rzecz M. Z. i M. B. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą C z T., prawa ochronnego na znak towarowy słowny KARDIOMED nr R-160879 przeznaczonego do oznaczania usług zaliczanych do klasy 36: wynajem lokali, w tym gabinetów do celów medycznych, oraz usług zaliczanych do klasy 44: wynajem sprzętu medycznego, urządzeń i aparatury medycznej został złożony sprzeciw. Sprzeciw został złożony przez L. K., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą C., zwaną dalej skarżącą, uprawnioną od [...] sierpnia 2001 r. do znaku towarowego słowno-graficznego KARDIOMED nr R-162886, przeznaczonego do oznaczania usług zaliczanych do klasy 44: usługi medyczne dla ludzi w gabinetach lekarskich, porady i opieka lekarska, diagnostyka medyczna, echokardiografia, ultrasonografia, elektrokardiografia, próby wysiłkowe, zapis pracy serca i ciśnienia, analizy medyczne, fizjoterapia, psychoterapia, usługi paramedyczne. W sprzeciwie podnoszono, iż prawo ochronne na znak towarowy nr R-160879 zostało udzielone z naruszeniem: - art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. wobec podobieństwa spornego znaku słownego KARDIOMED do zarejestrowanego z wcześniejszym pierwszeństwem (8 sierpnia 2001 r.) znaku skarżącej nr R-162886, zawierającego ten sam element słowny KARDIOMED, - art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., gdyż używanie spornego znaku narusza prawa osobiste i majątkowe skarżącej, które wynikają z jej prawa do nazwy firmy, pod która prowadzi działalność od dnia [...] marca 2001 r., podczas, gdy sporny znak został zgłoszony do rejestracji w dniu 30 października 2002 r., - art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p., gdyż jego zgłoszenie nastąpiło z naruszeniem dobrych obyczajów, - art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p., gdyż ze swej istoty znak może wprowadzić odbiorców w błąd co do jego charakteru w związku z tym, że zostało zgłoszone przez C., która ma w swojej nazwie usługi medyczne dla ludności pod kątem chorób serca, podczas, gdy zgłoszenia oznaczenia KARDIOMED dokonała w klasach usługowych w zakresie wynajmu lokali na gabinety do celów medycznych oraz wynajmu sprzętu medycznego, urządzeń i aparatury medycznej, - art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., gdyż oznaczenie KARDIOMED w klasach 36 i 44 zostało zgłoszone w złej wierze, z zamysłem głównego używania tego oznaczenia do oznaczania gabinetów lekarskich wykonujących usługi leczenia ludzi pod kątem chorób serca, a nie nazwy firmy wynajmującej pomieszczenia na gabinety lekarskie oraz wyposażenia tych gabinetów, - art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p., gdyż sporny znak towarowy jest identyczny z elementem słownym KARDIOMED wcześniejszego znaku towarowego skarżącej, do oznaczenia usług w klasie 44, stąd zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd. Skarżąca wskazała, iż prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą C. od dnia [...] marca 2001 r. Od początku działalności używa skróconej nazwy firmy [...] i zajmuje się zgodnie z rejestracją usługami medycznymi dla ludzi pod kątem chorób serca (do sprzeciwu załączono kopię decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2001 r. nr [...] o wpisie do rejestru zakładów opieki zdrowotnej o charakterze niepublicznym pod ww. nazwą pełną i nazwą skróconą [...]. W ocenie skarżącej zgłoszenie oznaczenia KARDIOMED przez M. Z. i M. B. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą C., czyli przez firmę o nazwie kojarzącej się dla odbiorców usług z usługami medycznymi w zakresie leczenia chorób serca, w odniesieniu do usług w klasach 36 i 44 w zakresie wynajmu lokali z przeznaczeniem na gabinety medyczne oraz wynajmu sprzętu, aparatury i urządzeń medycznych, świadczy o wprowadzeniu odbiorców w błąd. Wskazała, iż uprawnieni zgłosili sporny znak towarowy wiedząc o wcześniejszym zgłoszeniu znaku towarowego słowno-graficznego KARDIOMED w odniesieniu do usług medycznych przez wnioskodawcę. [...] Zdaniem skarżącej zgłoszenie znaku towarowego słownego KARDIOMED przez uprawnionych w klasach 36 i 44 w odniesieniu do wynajmu gabinetów i sprzętu medycznego zostało dokonane w złej wierze, w sposób nieuczciwy z naruszeniem dobrych obyczajów, z myślą wykorzystania tego oznaczenia w gabinetach wykonujących usługi medyczne dla ludzi, w szczególności w zakresie chorób serca. Potwierdza to fakt wykorzystywania przez M. Z, tj. jednego z uprawnionych do spornego znaku towarowego, nazwy "kardiomed" w nazwie placówki medycznej wykonującej usługi medyczne w zakresie chorób serca, co zostało stwierdzone w piśmie pełnomocnika uprawnionego (do sprzeciwu załączono kopię pismo rzecznika patentowego M. B. z dnia 7 września 2004 r.). Ponadto skarżąca podnosiła, iż o złej wierze uprawnionych świadczy także zgłoszenie w dniu 30 października 2002 r. drugiego znaku towarowego słowno-graficznego KARDIOMED (nr zgłoszenia Z-256876), który naśladuje jej znak towarowy. Znak zawiera rysunek serca, słowo "KardioMed", w znaku zastosowano ten sam zestaw kolorystyczny niebiesko-czerwonego (do sprzeciwu załączono wydruk potwierdzający zgłoszenie znaku towarowego nr Z-256876). O zgłoszeniu w złej wierze, z naruszeniem praw osobistych i majątkowych wnioskodawcy, z naruszeniem dobrych obyczajów i zasad współżycia społecznego, a więc z naruszeniem art. 131 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. w ocenie skarżącej świadczy również fakt, [...] Skarżąca wskazała ponadto, iż poprzez pełnomocnika wystąpiła w dniu 4 sierpnia 2004 r. z pismem ostrzegawczym w sprawie zaprzestania używania oznaczenia KARDIOMED w obrocie gospodarczym (do sprzeciwu załączono kopię ww. pisma pełnomocnika skarżącej skierowanego do uprawnionego). W odpowiedzi pełnomocnik uprawnionych wystosował przytoczone już wyżej pismo z dnia 7 września 2004 r. Ponadto skarżąca wystąpiła do organu z uwagami w sprawie zgłoszonych przez uprawnionego znaków towarowych słownego KARDIOMED i słowno-graficznego "KardioMed" (do sprzeciwu załączono kopię pisma skarżącej z dnia 4 sierpnia 2004 r. skierowanego do organu). Ponadto w dniu 19 października 2004 r. strona skarżąca wystosowała kolejne pismo, zawierające uwagi w sprawie zgłoszeń dwóch ww. znaków towarowych uprawnionego (kopia ww. pisma załączono do sprzeciwu). Uprawnieni – M. Z. i M. B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą C., dalej cyt. jako uczestnik postępowania, w piśmie z dnia [...] lutego 2006 r. nie zgodzili się z zarzutami skarżącej i wnieśli o oddalenie sprzeciwu. Podnieśli, iż działalność gospodarczą prowadzą od [...] marca 2001 r., a więc tak samo długo jak skarżąca. Wskazali, iż nie prowadzili działalności o charakterze medycznym, polegającej na diagnostyce, leczeniu i opiece nad pacjentami i nie prowadzili tym samym tak rozumianej placówki medycznej z wykorzystaniem spornego znaku towarowego. Prowadzona działalność polega na wynajmie sprzętu medycznego i pomieszczeń na prowadzenie działalności zawodowej przez lekarzy pielęgniarki i specjalistów ds. rehabilitacji. Odnosząc się do zarzutów skarżącej wskazali, iż sporny znak towarowy posiada dostateczne znamiona odróżniające i z uwagi na różny profil działalności nie narusza praw majątkowych i osobistych skarżącej. Inny rodzaj usług świadczy o braku podobieństwa przeciwstawionych znaków towarowych w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. W ocenie uczestnika postępowania nieuzasadniony jest również zarzut, że sporny znak towarowy wprowadza w błąd co do charakteru świadczonych usług, albowiem odbiorcą ich usług jest personel medyczny. Co prawda człon "kardio" sugeruje związek z chorobami serca, ale jest związany z tym, iż w początkowym stadium rozwoju firmy posiadali wyłącznie sprzęt i urządzenia do diagnostyki chorób serca i układu krążenia, apotem w miarę rozwoju firmy i rozszerzenia jej oferty trudno było zmienić jej oznaczenie, które już zdążyło utrwalić się w świadomości odbiorców. Uczestnik postępowania nie zgodził się z zarzutem, iż dokonał zgłoszenia znaku w złej wierze, wskazując, iż w Polsce istnieje kilka przychodni lekarskich o nazwie KARDIOMED, stąd brak pewności, iż przychodnia skarżącej zaczęła działać pierwsza. [...] Odnosząc się do zarzutów, iż M. Z, tj. jeden z uprawnionych do spornego znaku towarowego, używa nazwy KARDIOMED w nazwie placówki medycznej wykonującej usługi medyczne w zakresie chorób serca, wskazał, iż [...] korzysta z usług uprawnionych, jednakże prowadzona przez ten podmiot działalność jest zlecana przez szpital i nie wymaga żadnej reklamy, albowiem pacjent nie wie o jakimkolwiek zaangażowaniu tej firmy w zabiegi ratujące mu życie i nie ma na ten fakt żadnego wpływu. Uczestnik postępowania nie zgodził się również z zarzutem, że jego drugi znak towarowy słowno-graficzny naśladuje znak towarowy skarżącej. Na podstawie art. 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej sprzeciw został przekazany do rozpatrzenia w trybie postępowania spornego. Pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia [...] kwietnia 2006 r. uzupełnił materiał dowodowy załączając do akt sprawy m.in. pisma procesowe dotyczące postępowania przed Sądem Polubownym ds. Domen Internetowych przy Polskiej Izbie Informatyki i Telekomunikacji w [...] oraz wyrok tego Sądu z dnia [...] lutego 2006. Na rozprawie w dniu [...] maja 2007 r. pełnomocnicy stron podtrzymali dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że sporny znak towarowy jest używany niezgodnie z rejestracją. Sprecyzował podstawę prawną zastępując art. 132 ust. 2 pkt 2 artykułem 132 ust. 1 pkt 2 p.w.p. Zdaniem pełnomocnika sporny znak towarowy jak i drugi znak zgłoszony przez uczestnika postępowania został celowo zgłoszony w ustalonym zakresie, aby obejść fakt wcześniejszego zgłoszenia znaku przez skarżącą. Jednocześnie podniesiono, że postępowanie w sprawie domeny zostało zakończone wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] września 2006 r. sygn. akt [...], który oddalił skargę od wyroku Sądu Polubownego ds. Domen Internetowych, złożona apelacja została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia [...] listopada 2006 r. sygn. akt [...]. Przedłożono kopie ww. wyroków oraz kserokopię zaświadczenia Urzędu Miasta T. o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, z którego wynikało, iż M. Z. prowadzi usługi lekarskie w zakresie kardiologii. Pełnomocnik uprawnionych podniósł, że sprawa domen internetowych nie została ostatecznie rozstrzygnięta, a materiały dotyczące powyższego postępowania nie powinny być dołączone do niniejszego postępowania. Pełnomocnik ponownie ustosunkował się do podniesionych zarzutów. Pełnomocnik uczestnika postępowania złożył do akt kopię skargi kasacyjnej z [...] lutego 2007 r. oraz wydruki stron internetowych dotyczących gabinetów i przychodni działających pod nazwą "Kardiomed". Na rozprawie w dniu [...] listopada 2007 pełnomocnik skarżącej ponownie sprecyzował podstawę prawną wniosku stwierdzając naruszenie art. 129 ust. 1 pkt 2, art. 131 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 131 ust. 2 pkt 1 oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo własności przemysłowej. Naruszenie art. 129 ust. 1 pkt 2 uzasadnił tym, że znak sporny jest znakiem słownym i przeznaczonym do oznaczania wynajmu lokali i sprzętu medycznego. Zgłoszenie znaku nastąpiło po dacie zgłoszenia znaku towarowego przez skarżącą. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. pełnomocnik podniósł, że odbiorcami usług oznaczanych przeciwstawionymi znakami towarowymi są m.in. te same osoby, a mianowicie lekarze. Jednocześnie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko odnośnie uzasadnienia wszystkich zarzutów. Pełnomocnik uczestnika postępowania podniósł, że usługi wymienione w klasach 36 i 44 dokładnie pokrywają się z wpisem do ewidencji działalności gospodarczej Urzędu Miasta T. w zakresie wspólnej działalności obu wspólników, a więc jest absolutnie prawidłowym postępowaniem zgłoszenie do ochrony znaków towarowych właśnie w zakresie tych usług. Dołączył do akt sprawy materiał dowodowy w postaci m.in. umów najmu oraz faktur za wynajem gabinetów (lokalów). Ponadto przedstawił oświadczenie uczestnika postępowania, w którym stwierdzają, iż nie korzystali i nie korzystają z możliwości płatnej lub bezpłatnej reklamy internetowej firmy jako firmy świadczącej usługi o charakterze medycznym. Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. [...] sprzeciw oddalił oraz orzekł o kosztach postępowania. W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu stanu faktycznego wskazał, iż w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające unieważnienie prawa ochronnego udzielonego na sporny znak towarowy. W ocenie organu nie sposób uznać, że sporny znak towarowy nie spełnia kryteriów zawartych w art. 129 ust. 2 p.w.p.. Znak ten składa się bowiem z elementu słownego, który nawet jeśli jest nośnikiem pewnych informacji o usługach (jest znakiem sugerującym), to przede wszystkim jest oznaczeniem fantazyjnym. Słowo KARDIOMED nie stanowi bowiem nazwy żadnego desygnatu i nie służy do określania określonego rodzaju usług. Wprawdzie składa się on z dwóch członów, których znaczenie dość łatwo rozszyfrować to jednak zestawienie tych dwóch wyrazów (lub ich części) należy uznać za fantazyjne. Skoro zatem sporny znak towarowy składa się z elementu fantazyjnego, nie można twierdzić że znak taki nie posiada dostatecznych znamion odróżniających dla odróżnienia towarów lub usług. W ocenie organu argumentacja skarżącej dowodzi, że zupełnie błędnie dokonano interpretacji powyższego przepisu. Fakt, że sporny znak towarowy stanowi jednocześnie część nazwy innego przedsiębiorstwa nie ma znaczenia dla oceny zdolności odróżniającej znaku na podstawie art. 129. Wymagania dotyczące dostatecznych znamion odróżniających nie można mylić ani z podobieństwem znaku w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. do innego znaku towarowego zarejestrowanego z wcześniejszym pierwszeństwem, ani z naruszeniem prawa do nazwy innego przedsiębiorstwa. Organ nie podzielił również poglądu skarżącej o naruszeniu art. 131 ust. 1 pkt 1 ustawy p.w.p., gdyż przedmiotowe prawo ochronne nie narusza praw osobistych lub majątkowych osób trzecich. Stwierdził, że w orzecznictwie ugruntowane jest już stanowisko, że w przypadku kolizji między nazwą/firmą a znakiem towarowym pierwszeństwo należy przyznać ochronie nazwy/firmy wcześniej zaistniałej na rynku, niż prawu ochronnemu na znak towarowy. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że nazwa C. pod którą skarżąca prowadzi działalność gospodarczą zaistniała wcześniej zanim sporny znak towarowy KARDIOMED został zgłoszony do Urzędu Patentowego celem rejestracji. Działalność skarżącej pod wspomnianą nazwą rozpoczyna się [...] marca 2001 r., zaś sporny znak towarowy został zgłoszony 30 października 2002 r. Samo ustalenie pierwszeństwa nie determinuje jednak wspomnianej kolizji, gdyż prawo do firmy podlega określonym ograniczeniom. Stwierdzenie kolizji łączone jest z działalnością konkurencyjną, gdzie występują lub mogą wystąpić tożsame towary(usługi). Organ wskazał, iż prawo ochronne udzielone na znak towarowy jest prawem formalnym, a jego zakres wyznacza wykaz towarów i usług zawarty w decyzji udzielającej takie prawo. Przedmiotem oceny, w kontekście naruszenia prawa do firmy, nie jest zatem faktyczna działalność uprawnionych lecz ściśle określony w decyzji Urzędu Patentowego zakres prawa ochronnego oraz zakres działalności skarżącej. Ustalenia zawarte w wyroku Sądu Polubownego ds. Domen Internetowych przy Polskiej Izbie Informatyki i Telekomunikacji w [...] z [...] lutego 2006 r. dotyczą innych okoliczności i związane są z faktyczną działalnością uczestnika postępowania (np. zamieszczeniem na stronach internetowych informacji dotyczących usług medycznych innego podmiotu). W ocenie organu sporny znak towarowy przeznaczony jest do oznaczania wynajmu lokali, w tym gabinetów do celów medycznych, wynajmu sprzętu medycznego, urządzeń i aparatury medycznej. Zakresy działalności skarżącej i przeznaczenia spornego znaku towarowego są inne i nie pozostają względem siebie w stosunku konkurencyjnym. Czym innym są bowiem usługi medyczne polegające na leczeniu ludzi, a czym innym specjalistyczna działalność polegająca na wynajmie (wypożyczaniu) sprzętu medycznego. Usługi te nie są także względem siebie alternatywne, gdyż osoba poszukująca opieki lekarskiej nie może skorzystać w zamian z usług wynajmu sprzętu medycznego. Odnosząc się do naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p, organ wskazał, iż już samo porównanie usług stron postępowania dowodzi, iż omawiany zarzut jest bezpodstawny. Zakresy praw udzielonych na przeciwstawione znaki towarowe są inne i nie pozostają względem siebie w stosunku konkurencyjnym. Rozpatrując zarzut naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. organ nie może odnosić się jednak do nazwy uczestnika postępowania, pod którą prowadzi działalność i rozstrzygać kolizyjność firm, gdyż Urząd Patentowy nie może wkraczać w kompetencje sądów powszechnych. Zakres usług wymienionych w wykazach towarów i usług dowodzi, że adresowane są one do zupełnie innego odbiorcy. Usługi te nie są ani identyczne, ani podobne, ani komplementarne. Nie zmienia tego fakt, że lekarz jest także potencjalnym pacjentem. Porównywane usługi można co najwyżej umieścić w szeroko rozumianej branży medycznej. O ile jednak usługi skarżącej skierowane są bezpośrednio do pacjenta, o tyle usługi uprawnionych leżą poza jakąkolwiek sferą zainteresowania tych ostatnich, gdyż nie mogą w rzeczywistości z nich skorzystać. Za bezpodstawny uznano również zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p. Zdaniem organu uczestnikowi postępowania przysługuje prawo podmiotowe do używania spornego oznaczenia w ustalonym zakresie i wykonywanie powyższego prawa nie może powodować bezprawności. Skarżąca bliżej nie wyjaśniła na czym miałoby polegać powyższe naruszenie, niemniej z wypowiedzi jej pełnomocnika wynika, że powyższy zarzut uzasadnia zachowaniem uczestnika postępowania. Jednocześnie skarżąca łączy naruszenie powyższego przepisu ze zgłoszeniem znaku towarowego w złej wierze, która to okoliczność stanowi samodzielną przesłankę unieważnienia prawa ochronnego i jest wyodrębniona w oddzielnym przepisie. Odnosząc się do zarzutu używania oznaczenia sprzecznie z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami organ stwierdził, że powyższa sprzeczność dotyczyć może wyłącznie samej postaci znaku. W postaci spornego znaku nie sposób natomiast dostrzec sprzeczności z porządkiem publicznym czy dobrymi obyczajami. Znak towarowy nie zawiera, ani nie jest kojarzony z treściami wulgarnymi czy obraźliwymi. Organ stwierdził, iż znak nie zawiera też elementów, które mogą być oceniane z punktu widzenia ich etycznego charakteru, a zatem powyższa sprzeczność nie została przez organ dostrzeżona. W ocenie organu przedmiotowe prawo ochronne nie wydane zostało również z naruszeniem art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że to znak towarowy ma wprowadzać odbiorców w błąd, a nie nazwa uprawnionego. Pełnomocnik skarżącej podnosząc powyższy zarzut uzasadnia go nie treścią informacyjną znaku towarowego lecz okolicznościami podmiotowymi. Tymczasem naruszenie powyższego przepisu może mieć miejsce, gdy znak towarowy zawiera takie elementy opisowe (ogólnoinformacyjne), które mogą wywołać fałszywe wyobrażenie przeciętnego odbiorcy co do rodzaju, przeznaczenia, cech użytkowych towaru. Sporny znak towarowy KARDIOMED może sugerować, że usługi nim oznaczane świadczone są w sektorze medycznym. W ocenie organu nie można jednak zawężać powyższej działalności jedynie do usług leczniczych. Jeżeli znak towarowy przeznaczony jest do oznaczania usług wynajmowania gabinetów medycznych lub samego sprzętu medycznego to oznaczenie KARDIOMED nie wprowadza odbiorcy w błąd. Organ nie dostrzegł przeszkód, które zabraniałyby podmiotowi wynajmującemu sprzęt medyczny rejestracji znaku towarowego, którego człon stanowi sylaba informacyjna - med, gdyż powyższy sprzęt znajduje zastosowanie właśnie w medycynie. Również zastosowanie przedrostka kardio - zdaniem organu znajduje to samo uzasadnienie. Organ nie podzielił również poglądu skarżącej o działaniu uczestnika postępowania w złej wierze, tj. zarzutu naruszenia art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Zdaniem organu całokształt okoliczności występujących w sprawie nie może prowadzić do wniosku, że zgłoszenie spornego znaku towarowego nastąpiło w złej wierze. Z natury rzeczy udzielenie prawa z rejestracji wprowadza ograniczenia dla innych podmiotów, które nie mogą już używać takiego oznaczenia. Sam fakt zgłoszenia znaku nie świadczy o złej wierze, albowiem muszą zaistnieć dodatkowe okoliczności wskazujące na naganne postępowanie zgłaszającego, a takich nie wykazano. Powoływanie się na propozycję "odstąpienia" skarżącej spornego znaku towarowego przez uczestnika postępowania nie zostało poparte żadnymi dowodami i pozostało gołosłowne. Zgłoszenie znaku w celach spekulacyjnych może mieć miejsce, gdy zgłaszający nie prowadzi działalności na tym samym rynku lub w ogóle nie prowadzi działalności i nie pozostaje z nią nawet w pośrednim związku. Okoliczność ta w niniejszej sprawie w ocenie organu nie ma jednak miejsca, bowiem z okoliczności tej sprawy wynika, że uczestnik postępowania dokonał zgłoszenia znaku towarowego w celu jego używania. Do akt sprawy dołączono przykładowe faktury VAT potwierdzające, że uczestnik postępowania wynajmował gabinety (lokale) innym podmiotom. Zgłoszenie znaku nie nastąpiło zatem w innym celu niż używanie znaku tj. np. w celu wymuszenia ustępstw finansowych czy zawarcia umowy licencyjnej. Nie zachodzi również sytuacja w której np. zgłaszający dokonał zgłoszenia znaku towarowego podmiotu, z którym łączy go szczególny stosunek zaufania w związku z np: zawartą umową agencyjną lub dystrybucyjną. Świadomość istnienia tożsamej nazwy pod którą inna osoba prowadzi działalność gospodarczą nie determinuje złej wiary, zwłaszcza że osoba ta świadczy inny rodzaj usług. uzyskanie prawa ochronnego nie miało na celu jedynie zablokowanie innemu podmiotowi skutecznego ubiegania się o ochronę swojego znaku towarowego. Organ wskazał, iż wynika to choćby z faktu, że to skarżąca uzyskała z uprzednim pierwszeństwem prawo ochronne udzielone na znak towarowy przez co próby "blokowania" nawet jeśli można hipotetycznie założyć takie intencje uprawnionym nie mogły jej dotyczyć. W ocenie organu o złej wierze może nie świadczyć także zgłoszenie kolejnego znaku towarowego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w imieniu L. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą C. złożył pełnomocnik – rzecznik patentowy K. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucając jej: 1. sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego w sprawie materiału poprzez uznanie, że w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające unieważnienie prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy słowny KARDIOMED nr R-160879, w związku z artykułem 129 ust. 1 pkt 2, art. 131 ust. 1 pkt 1, 2, 3, art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., 2. niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, a mianowicie błędne zastosowanie przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej w odniesieniu do tekstu jednolitego ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym z 2003 roku Nr 119, poz. 1117 ze zm., podczas gdy zgłoszenie spornego znaku towarowego słownego KARDIOMED nastąpiło w dniu 30 października 2002 r., czyli w czasie obowiązywania tekstu ustawy z 2000 roku (Dz. U. Nr 49 poz. 508 z późn. zm.), 3. niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, a mianowicie błędną wykładnię w odniesieniu do spornego znaku słownego KARDIOMED w związku z art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. w świetle faktu, że sporny znak stanowi jedno słowo, a nie "kombinację słów" i że fantazyjne słowo KARDIOMED już wcześniej zostało zgłoszone przez skarżącą jako część słowna znaku słowno-graficznego w odniesieniu do usług skierowanych nie tylko do przeciętnych ludzi korzystających z usług medycznych zwłaszcza kardiologicznych, lecz również do obsługujących ich lekarzy w tej dziedzinie, oraz że ocena nie została dokonana z punktu widzenia usług i warunków obrotu w "branży medycznej", 4. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w przyjęciu, że podobieństwo znaków towarowych, których przedmiotowa sprawa dotyczy, nie jest tego rodzaju, że jego używanie może spowodować wprowadzenie części odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym, w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., 5. naruszenie prawa materialnego, przejawiające się w przyjęciu, że: a) używanie spornego znaku towarowego nie narusza praw osobistych ani majątkowych skarżącej, mimo przywołania orzecznictwa przyznającego pierwszeństwo firmie, która pierwsza zarejestrowała swoją firmę i pierwsza zgłosiła swój znak towarowy o identycznej nazwie KARDIOMED, b) używanie spornego znaku towarowego nie jest sprzeczne z dobrymi obyczajami, podczas, gdy wielokrotnie podkreślano, że został zgłoszony aby oznaczać tą nazwą wynajmowane lokale na gabinety lekarskie, co potwierdzają złożone odpowiednie dokumenty, c) używanie spornego znaku towarowego nie wprowadza nabywców w błąd co do charakteru wykonywanej usługi, d) sporny znak towarowy nie został zgłoszony w złej wierze do organu w celu uzyskania ochrony mimo, że w wypowiedziach uczestnika postępowania zawarte były wielokrotne zapewnienia, że nie jest używany do oznaczania gabinetów lekarskich i na dodatek świadczących usługi leczenia chorób serca, a załączone przez skarżącą dowody potwierdziły, że jest to nieprawda, 6. naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego na okoliczność, że: a) sporny znak towarowy nie posiada dostatecznych znamion odróżniających w obrocie usług dla których został zgłoszony, w świetle faktu pokrywania się jak to zostało określone w "szerokim zakresie" w odniesieniu do "branży medycznej" (usługi są zgłoszone w klasie 44) z częścią słowną znaku towarowego nr R-162886 wcześniej zgłoszonego przez skarżącą, b) ze swojej istoty może wprowadzać nabywców w błąd, w szczególności co do charakteru oferowanej usługi, w świetle mylącego charakteru tego znaku, c) wcześniej, tj. dnia 8 sierpnia 2001 r. został zgłoszony przez skarżącą w odniesieniu do usług czysto medycznych, znak towarowy KARDIOMED, również wcześniej skarżąca zarejestrowała swoją firmę w Polsce, d) sporny znak towarowy został świadomie zgłoszony do ochrony przez uczestnika postępowania w złej wierze, w celu nie tylko używania go w odniesieniu do usług wynajmu lokali, w tym gabinetów do celów medycznych, wynajmu sprzętu medycznego, urządzeń aparatury medycznej lecz do wykorzystywania tego znaku do oznaczania lokali do celów medycznych, do czego z kolei uprawnionym jest skarżąca, mimo załączenia na to dowodów takiego postępowania, e) używanie spornego znaku towarowego narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich, f) używanie spornego znaku towarowego słownego jest sprzeczne z dobrymi obyczajami w świetle faktu zarzucanej złej wiary zgłaszających sporny znak. W uzasadnieniu skargi skarżąca przytoczyła analogiczną argumentację, którą prezentowała w postępowaniu administracyjnym wskazując m. in.: iż zgodnie z art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. ocenę, czy zgłoszony znak posiada dostateczne znamiona odróżniające należy dokonywać w odniesieniu do wcześniej zgłoszonego i chronionego znaku towarowego słowno-graficznego KARDIOMED nr R-62886, który uzyskał ochronę w tej samej klasie usług 44, tj. "usług medycznych". Ponadto skarżąca podkreśliła, że nazwa "Kardiomed" stanowi część nazwy jej firmy o wcześniejszej rejestracji w Polsce, a także nazwę skróconą jej firmy. Jej zdaniem ocena zdolności odróżniającej spornego znaku towarowego wykazanych usług w klasach 36 i 44 nie została odniesiona do zwykłych warunków obrotu, a więc możliwości pełnienia przez ten znak funkcji wskazywania na pochodzenie usług w kręgu "usług medycznych". W ocenie skarżącej zarówno jej działalność jak i działalność uczestnika postępowania dotyczy tej samej branży, tj. branży medycznej, co stwarza niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców, w szczególności jeśli wziąć pod uwagę zakładanie przez uczestnika domen internetowych ze słowem "kardiomed" w nazwie. Zarzucała, iż organ nie dokonał całościowej oceny okoliczności zgłoszenia spornego znaku towarowego, zwłaszcza w świetle zarzucanej zgłaszającemu złej wiary, potwierdzonej faktycznym używaniem oznaczaniem KARDIOMED placówki medycznej działającej pod adresem uczestnika postępowania, potwierdzonej załączonymi kopiami stron czasopisma, a które zostały całkowicie pominięte przez organ przy wydawaniu decyzji. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 3 p.w.p. skarżąca wskazała, że mylący charakter spornego znaku wynika z jego treści, która kojarzy się z usługami czysto medycznymi, w zakresie leczenia chorób serca, zwłaszcza w zestawieniu z nazwą firmy uczestnika postępowania, która nie kojarzy się z usługami objętymi prawem ochronnym. Skarżąca podnosiła, iż przedstawione przez nią okoliczności potwierdzone dowodami w pełni potwierdzają złą wiarę zgłaszającego sporny znak towarowy, iż zamiarem zgłaszającego było uzyskanie prawa ochronnego do oznaczania placówek wykonujących usługi medyczne dla ludzi. Zwracała uwagę, iż załączyła dowody potwierdzające wykorzystywanie znaku do oznaczania placówki medycznej świadczącej usługi medyczne dla ludzi i to pod kątem chorób serca, które zostały pominięte przez organ. Zarzucała pominięcie również dokumentu wydanego przez Urząd Miasta w odniesieniu do M. Z. Nie zgadzała się ze stwierdzeniem organu, iż usługi ze spornego znaku adresowane są do zupełnie innego odbiorcy niż usługi z jej prawa ochronnego, usługi mieszczą się w jednej klasie 44: "Usługi medyczne", co przy identyczności oznaczenia spowodować może wśród części odbiorców błąd polegający na skojarzeniu między znakami. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wnosił o jej oddalenie. Wskazał, że dokonana przez organ analiza przedstawionych w sprawie zarzutów została przeprowadzona w sposób wszechstronny i całościowy. Wyjaśniono treść przepisów będących podstawą prawną decyzji oraz wskazano, jakie okoliczności mogłyby potwierdzać ich naruszenie. Organ podkreślił, iż część materiału dowodowego złożonego przez skarżącą pozostawała bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż dotyczyła zupełnie innych okoliczności. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2008 r. do skargi ustosunkował się uczestnik postępowania, reprezentowany przez rzecznika patentowego. Powtórzył swoje stanowisko reprezentowane podczas całego postępowania administracyjnego, w szczególności podkreślając, iż wbrew obowiązującym przepisom skarżąca nie akceptuje faktu, iż znaki o takiej samej lub bardzo podobnej warstwie słownej mogą zostać zarejestrowane dla różnych podmiotów gospodarczych, jeżeli znaki te oznaczają różne towary i/lub usługi. Odnosząc się do zarzutu zastosowania niewłaściwych przepisów ustawy p.w.p. wskazał, iż skarżąca wnosząc sprzeciw powołała się na przepisy, które nie obowiązywały w dacie zgłoszenia znaku towarowego do rejestracji i Urząd Patentowy mógł na podstawie art. 255 ust. 4 p.w.p. wniosek oddalić bez merytorycznej oceny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Naruszenie polegało na naruszeniu zarówno przepisów procedury administracyjnej jak i prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Zgodnie z art. 246 ust. 1 ustawy - Prawo własności przemysłowej każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu prawa ochronnego w ciągu 6 miesięcy od opublikowania w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa. W przedmiotowej sprawie ogłoszenie o udzieleniu prawa ochronnego znaku KARDIOMED zostało zamieszczone w WUP-ie [...]. Zgodnie z art. 247 ust. 2 p.w.p., jeżeli uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie, podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na skutek złożonego sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny, Urząd Patentowy rozpatruje w trybie postępowania spornego. Stosownie do art. 164 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione, w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa. Stosownie do treści art. 144 p.w.p. wydanie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy następuje po sprawdzeniu przez Urząd Patentowy, czy są spełnione ustawowe warunki wymagane dla uzyskania prawa. Według art. 123 ust. 1 p.w.p. pierwszeństwo do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy oznacza się, z zastrzeżeniem art. 124 i 125, według daty zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym. Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę (art. 255 ust. 4 p.w.p.). Zgłoszenie spornego znaku towarowego zostało dokonane w dniu 20 października 2002 r., zatem zgodnie z regułami wskazanymi w ww. przepisach p.w.p. ocena, czy nie zostały naruszone ustawowe warunki wymagane dla uzyskania tego prawa, wskazane w sprzeciwie winna nastąpić na podstawie przepisów obowiązujących w dacie zgłoszenia. Skarżąca sprzeciwiając się rejestracji wskazała podstawy prawne i zakres żądania cytując treść przepisów w brzmieniu z różnych dat obowiązywania ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej. Tak sformułowany wniosek, zmieniony w części co do jednego przepisu, był podstawą prowadzonego postępowania. W toku postępowania administracyjnego sprawa różnic w treści powoływanych przepisów była podnoszona przez uczestnika postępowania (załącznik do protokołu z rozprawy w dniu [...] maja 2007 r.), w aktach znajduje się również niepełne zestawienie treści powoływanych w sprzeciwie przepisów prawnych p.w.p. z daty zgłoszenia znaku towarowego i przywoływanych w sprzeciwie. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ uznał różnice za nieistotne cytując raz przepisy obowiązujące w dacie zgłoszenia, innym razem przepisy obowiązujące po tej dacie. Porównując brzmienie przepisów, zwłaszcza art. 131 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 oraz 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. należy stwierdzić, iż treść tych przepisów - po dacie zgłoszenia spornego znaku – uległa zmianie. W pierwotnej wersji wszystkie, wymienione w art. 131 ust. 1 p.w.p. bezwzględne przeszkody uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy uznawane były przez ustawodawcę nie za przeszkody tkwiące w znaku jako takim, ale w jego używaniu. Po nowelizacji ustawodawca uznał wskazane wyżej przeszkody za tkwiące w samym znaku, a nie wynikające z jego używania. Zdaniem Sądu Urząd Patentowy, jako organ powołany do rozstrzygnięcia sporu, w granicach przedstawionych przez strony, winien działać w oparciu o przepisy, wskazane w podstawie wniosku, w brzmieniu właściwym dla daty zgłoszenia znaku do rejestracji w Urzędzie Patentowym. Wskazanie przez skarżącą niewłaściwej treści przepisów nie mogło w żadnym razie, jak twierdzi uczestnik postępowania, prowadzić do oddalenia wniosku. Braki formalne wniosku, stosownie do art. 255¹ ust. 6 p.w.p. mogą być powodem umorzenia postępowania, ale dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia usterek lub braków we wskazanym terminie. W ocenie Sądu wniosek skarżącej spełniał wymogi formalne wskazane w art. 255¹ ust. 3 p.w.p. Skarżąca sprzeciwiając się udzielonemu prawu podnosiła, iż usługi w spornym znaku jak i objętych jej prawem są usługami tego samego rodzaju z racji skierowania ich m. in. do tej samej grupy odbiorców, tj. lekarzy. Dla oceny podobieństwa znaków towarowych niezbędne jest dokonanie oceny podobieństwa (jednorodzajowości) towarów (usług). Przy ocenie podobieństwa (jednorodzajowości) towarów stosuje się różnorakie kryteria, takie jak: rodzaj towarów, przeznaczenie towarów, zasada działania, krąg odbiorców do których są skierowane towary, sposób działania, sposób sprzedaży (dystrybucji) towarów, czas użytkowania, pomocniczo wygląd wyrobów. Oceny podobieństwa towarów należy dokonywać w powiązaniu z podobieństwem oznaczeń. Im bardziej podobne porównywane znaki (oznaczenia) tym większa istnieje możliwość skojarzenia znaków przez odbiorców. Im większa zdolność odróżniająca znaku towarowego tym większy zakres ochrony i ryzyko pomylenia porównywanych znaków. Spornemu znakowi zostało udzielone prawo na usługi: wynajem lokali, w tym gabinetów do celów medycznych, wynajem sprzętu medycznego, urządzeń i aparatury medycznej, znakowi skarżącej: usługi medyczne dla ludzi w gabinetach lekarskich, porady i opieka lekarska, diagnostyka medyczna, echokardiografia, ultrasonografia, elektrokardiografia, próby wysiłkowe, zapis pracy serca i ciśnienia, analizy medyczne, fizjoterapia, psychoterapia, usługi paramedyczne. Podstawowe znaczenie przy ocenie podobieństwa usług ma rodzaj porównywanych usług oraz miejsce ich świadczenia. Należy rozróżnić usługi materialne i usługi niematerialne, następnie ocena, czy mogą być świadczone przez to samo przedsiębiorstwo, przy badaniu jednorodzajowości należy również porównać wszystkie cechy porównywanych usług. W ocenie Sądu organ porównując usługi objęte prawem skarżącej i uczestnika postępowania kierował się wyłącznie literalnym brzmieniem usług, pominął wszystkie okoliczności, podnoszone przez stronę w sprzeciwie, w tym: nazwę uczestnika postępowania, pod którą występuje w obrocie, wskazującą na przedmiot działalności pokrywający się z chronionymi usługami skarżącej, rodzaj usług świadczonych w wynajmowanych gabinetach i przy użyciu wynajmowanego sprzętu, krąg odbiorów usług pokrywający się w obydwu prawach, zamieszczania znaku jako nazwy gabinetu lekarskiego, w którym świadczone są identyczne usługi leczenia chorób serca. W literaturze podkreśla się, że w praktyce powinna być stosowana zasada, zgodnie z którą "wszelkie wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść uprawnionego do znaku z wcześniejszym pierwszeństwem. Powyższa zasada jest konsekwencją przekonania, że przedsiębiorca, który dla towarów tego samego rodzaju wybiera znak towarowy podobny do znaku z wcześniejszym pierwszeństwem działa na własne ryzyko i wątpliwości powinny być rozstrzygane na jego niekorzyść. Ten przedsiębiorca ma bowiem do dyspozycji wiele innych oznaczeń, a wybiera znak towarowy, którego możliwość użycia jest dyskusyjna." (zob. R. Skubisz: Prawo znaków towarowych. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Warszawa 1997, str. 97 i 98). Prawidłowa ocena podobieństwa usług ma w przedmiotowej sprawie kluczowe znaczenie, z racji konsekwencji tej oceny - uznania, czy przepisy, powołane przez skarżącą we wniosku (sprzeciwie) o unieważnienie prawa ochronnego, zostały naruszone przy rejestracji spornego znaku towarowego. Ocena jednorodzajowości usług jest ustaleniem stanu faktycznego w sprawie, niewłaściwie dokonana ocena stanowi naruszenie przepisów procesowych, które miało istotny wpływ na wynik w sprawie. W tej sytuacji Sąd nie badał dalszych zarzutów podnoszonych w skardze, organ ponownie rozpatrując sprawę uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym wyroku oceniając w całości zgromadzony materiał dowodowy. Mając powyższe na uwadze skargę uznano za zasadną. Dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Na zasadzie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2, 3 i 4 p.p.s.a. oraz na podstawie § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. Nr 212, poz. 2076 z późn. zm.).