II SA/Gl 403/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik, Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Protokolant Referent Anna Cyganek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2008 r. sprawy ze skargi T. P., G. P. i R. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] oraz orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 2. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz skarżących kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] roku skarżący T. P., G. P. i R. P. zwrócili się do Prezydenta Miasta S. o wypłatę odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną. We wniosku wskazali, iż chodzi o część nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] oznaczonej numerem geodezyjnym [...] (po podziale [...]) o powierzchni [...] m2. Wnieśli ponadto o ustalenie rekompensaty za bezumowne korzystanie z tej nieruchomości oraz o zwrot kosztów poniesionych na jej rozgraniczenie w kwocie [...] złotych. Przed złożeniem tego wniosku Wojewoda decyzją z dnia [...] roku Nr [...] , stwierdził nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 roku przez Gminę S., własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną gminną – ul. [...] w S., oznaczonej na mapie projektu podziału przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego pod numerem [...], działką o numerze [...] o pow. [...] m2, która wydzielona została z działki o numerze [...] ujawnionej w księdze wieczystej Nr [...] Sądu Rejonowego w S., stanowiącej w dniu [...] roku współwłasność E. i T. P., G. P. oraz R. P. E. P. zmarła w dniu [...] roku, a spadek po niej nabyli w równych częściach obecnie skarżący (postanowienie Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] roku, sygn. akt II [...]). W uzasadnieniu wykazano spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.), zwanej dalej Przepisy wprowadzające. Pouczono także, że strona może złożyć stosowny wniosek o ustalenie i przyznanie odszkodowania w trybie art. 73 ust. 4 powołanej ustawy. W toku postępowania zainicjowanego wymienionym na wstępie wnioskiem, organ pierwszej instancji zlecił wykonanie operatu szacunkowego, wyznaczył i przeprowadził rozprawę administracyjną i wydał w dniu [...] roku decyzję o ustaleniu i wypłacie odszkodowania. Na skutek wniesionego przez skarżących odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] roku uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] roku Prezydent Miasta S. ponownie orzekł o ustaleniu i wypłacie odszkodowania, jednakże na skutek kolejnego odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] roku ponownie uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wreszcie decyzją z dnia [...] roku (która bezpośrednio poprzedza zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję) organ pierwszej instancji orzekł o przyznaniu odszkodowania za przedmiotową nieruchomość i ustalił jego wysokość w oparciu o operat szacunkowy na kwotę [...] złotych. Ustalił ponadto, że uprawnionymi do otrzymania odszkodowania są obecnie skarżący. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że podstawę do ustalenia odszkodowania stanowi wartość nieruchomości według stanu z dnia [...] roku, przy czym nie uwzględnia się wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego trwałymi nakładami poczynionymi po utracie przez osobę uprawnioną prawa do władania gruntem (art. 73 ust. 5 Przepisów wprowadzających). Dalej stwierdzono, że w ponownie prowadzonym postępowaniu zlecono wykonanie operatu szacunkowego, a rzeczoznawca majątkowy E. K. w operacie szacunkowym z dnia [...] roku ustaliła wartość przedmiotowego odszkodowania. Organ wyjaśnił ponadto, że nie ma możliwości zwrotu kwoty [...] złotych za rozgraniczenie nieruchomości, albowiem zmiana w ewidencji gruntów mogła nastąpić wyłącznie po udokumentowaniu przez właściciela faktycznego zasięgu granic prawnych nieruchomości. W odwołaniu od tej decyzji, jak również w toku całego postępowania, skarżący kwestionowali w pierwszej kolejności wysokość przyznanego im odszkodowania. Powołali się na okoliczność, że w toku postępowania w sprawie podatku od spadku, Urząd Skarbowy w S. w [...] roku wycenił przedmiotową działkę na kwotę [...] zł za 1 m2. Wskazali na art. 130 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami twierdząc, iż wartość nieruchomości winna była zostać określona na dzień wydania decyzji, a nie na dzień [...] roku. Zwrócili się o przyznanie nieruchomości zamiennej oraz podtrzymali wniosek o rekompensatę z tytułu bezpodstawnego użytkowania gruntu i o zwrot kosztów rozgraniczenia. Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podzielił stanowisko prezentowane w decyzji pierwszoinstancyjnej. Wskazał, że ustalenie wysokości odszkodowania nastąpiło na podstawie operatu szacunkowego, który spełniał wymogi określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 roku w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 z późn. zm.). W szczególności rzeczoznawca wycenił przedmiotową nieruchomość zgodnie z § 36 ust. 5 w związku z ust. 1 i 2 pkt 2 tego rozporządzenia przy zastosowaniu podejścia porównawczego przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów zajętych pod drogi z rynku lokalnego miasta S. Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że wartość nieruchomości została ustalona według jej stanu na dzień [...] roku oraz cen obowiązujących w dacie sporządzenia wyceny. Przepis art. 73 Przepisów wprowadzających stanowi bowiem regulację szczególną w stosunku do przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z kolei wycena dokonana przez Urząd Skarbowy na potrzeby postępowania w przedmiocie podatku od spadku pozostaje w ocenie organu bez znaczenia, albowiem podatek ten dotyczył działki zabudowanej, a w przedmiotowej sprawie wycenie podlegała działka niezabudowana zajęta pod drogę publiczną. Organ wskazał ponadto, ze obowiązujące przepisy nie nakładają na organy obowiązku zaoferowania nieruchomości zamiennej w ramach odszkodowania. Zwrócono także uwagę, że przepis art. 73 Przepisów wprowadzających nie wyłącza możliwości dochodzenia innych roszczeń, w tym z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości, jednakże roszczenia te mogą być dochodzone jedynie w postępowaniu cywilnym przed sądami powszechnymi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości. Wskazali, że organy stosują przepis art. 73 ust. 5 Przepisów wprowadzających pomimo, iż wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 marca 2000 roku został on uznany za niezgodny z art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, a także z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Ponownie podkreślili, że wysokość odszkodowania winna zostać ustalona według stanu i wartości wywłaszczonej nieruchomości w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu. Zaznaczyli, że w pojęciu "odszkodowanie" mieści się wszelki uszczerbek dotykający osobę bez prawnego uzasadnienia. Pojęcie szkody winno być na gruncie prawa administracyjnego interpretowane zgodnie z wykładnią dokonaną w ramach prawa cywilnego. Wskazali, iż wartość nieruchomości powinna być oszacowana na kwotę [...] złotych za 1 m2. Nie zgodzili się z odmową zwrotu kwoty [...] złotych tytułem kosztów poniesionych na rozgraniczenie nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do kwestii zgodności art. 73 ust. 5 Przepisów wprowadzających z Konstytucją organ zauważył, że powołany przez skarżących wyrok Trybunału Konstytucyjnego przesądził właśnie o zgodności tego przepisu z kontrolowanymi wzorcami konstytucyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jej argumenty są zasadne. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie są w ocenie składu orzekającego zgodne z prawem, albowiem wydane zostały bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy i dogłębnej analizy zgromadzonych w sprawie dowodów. Prawo własności jest prawem chronionym konstytucyjnie (art. 21 Konstytucji RP), a ingerencja organów administracji publicznej w to prawo nastąpić może wyłącznie w przypadkach służących realizacji celu publicznego, na podstawie ustawy. W tym przypadku ingerencja w prawo własności poprzez jego odjęcie dotychczasowemu właścicielowi nastąpiła na mocy ustawy - art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Rolą organu było na podstawie ustawy ustalenie wysokości odszkodowania, przy czym ustalając to odszkodowanie nie można było pominąć jego słusznej wysokości (art. 21 ust. 2 in fine Konstytucji RP). Dla ustalenia tej słusznej wysokości ustawodawca wprowadził unormowania, które nakazują uwzględnienie określonych parametrów przy sporządzaniu wyceny nieruchomości. Zgodnie z art. 73 ust. 4 Przepisów wprowadzających odszkodowanie za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne jest ustalane i wypłacane według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości. Tymi przepisami są z kolei przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 roku, Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) oraz wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze, a w szczególności rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 roku w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Zgodnie z § 36 ust. 5 powołanego rozporządzenia przepisy ust. 1 i ust. 2 pkt 2 stosuje się odpowiednio do określenia wartości nieruchomości lub ich części dla ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 4 Przepisów wprowadzających, z tym że stan tych nieruchomości przyjmuje się na dzień [...] r., a ceny na dzień wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania. Nie uwzględnia się nakładów dokonanych przez osobę uprawnioną po utracie prawa do władania gruntem. Z kolei § 36 ust. 1 stanowi, że przy określaniu wartości rynkowej gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne stosuje się podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne, zaś zgodnie z ust. 2 pkt 2 tego przepisu w przypadku braku cen, o których mowa w ust. 1, wartość gruntów zajętych pod drogi publiczne określa się jako iloczyn wartości 1 m2 gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych i ich powierzchni, z tym że jeżeli przeznaczenie gruntów przyległych powoduje, że ich wartość jest niższa niż wartość gruntów przeznaczonych pod drogi, tak ustaloną wartość powiększa się o 50%. W świetle powyższych unormowań pierwszorzędne znaczenie dla oceny prawidłowości operatu szacunkowego, stanowiącego jedyny dowód, na podstawie którego określono wysokość odszkodowania, miało ustalenie, czy można było przyjąć ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne. Z treści tego operatu wynika, że badaniem objęto obszar rynku nieruchomości miasta S. i rejonów bezpośrednio przyległych. Stwierdzono, że stan i rozwój rynku jest wystarczający dla ustalenia zbioru transakcji dotyczących nieruchomości gruntowych przeznaczonych pod pasy drogowe. Ze zbioru transakcji obejmujących dane od [...] do [...] roku wybrano 25 działek, które są porównywalne do działki wycenianej z uwagi na przeznaczenie. Do operatu dołączono zbiór 28 transakcji w przedziale od [...] do [...] zł za 1 m2 , a porównywane transakcje miały miejsce w okresie od [...] r. do [...] roku. Nie wskazano przy tym (poza wskazaniem nazw ulic), w jakich rejonach (dzielnicach) miasta nieruchomości te są położone. Zarzuty skarżących sprowadzały się w głównej mierze do wysokości ustalonego przez organy odszkodowania. W takim stanie rzeczy wątpliwości organu odwoławczego, wobec wyraźnego wskazania przez skarżących na okoliczność, że ceny rynkowe okolicznych nieruchomości sięgają [...] złotych za metr kwadratowy, winny dotyczyć motywów, jakimi kierował się rzeczoznawca sporządzający operat szacunkowy, dokonując wyboru transakcji. Ta kwestia wydaje się tym bardziej zasadna, że miasto S. z uwagi na swój obszar i porządek urbanistyczny, charakteryzuje się znacznym zróżnicowaniem cen nieruchomości w poszczególnych swoich dzielnicach. Taki stan rzeczy przemawia także za koniecznością ograniczenia obszaru badanego rynku do jednej lub dwóch sąsiadujących ze sobą dzielnic o podobnym poziomie cen rynkowych. W sytuacji natomiast, gdyby na terenie takich dzielnic brak było wystarczającej liczby transakcji dotyczących gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne, to zastosowanie winien znaleźć § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Powyższe wątpliwości nie zostały wyjaśnione przez organy w toku postępowania. Do zadań organów administracji publicznej należy dokonanie oceny, czy operat zawiera wymagane elementy oraz odpowiada zasadom określonym przepisami prawa. Nie sposób jednak przyjąć, że zadania organów w tym zakresie ograniczyć się mają wyłącznie do tej oceny. Zgodnie bowiem z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Faktem jest, że w sprawie o odszkodowanie organ ustalając wysokości tego odszkodowania ma obowiązek posłużenia się operatem szacunkowym sporządzonym przez uprawnioną osobę. Nie może jednak bezkrytycznie przyjąć ustaleń takiego operatu, w szczególności, kiedy nie wyjaśnia on okoliczności przyjęcia do wyceny takich, a nie innych transakcji. Wskazać w tym miejscu przyjdzie, że w myśl art. 130 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustalenie odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości. Opinia taka nie jest jednak wiążąca dla organów orzekających. Sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy stanowi dowód, że opisana w nim nieruchomość ma określoną wartość, a z kolei wartość ta jest podstawą określenia ceny. Rzeczoznawca ma pewien wpływ na ustalenie wartości nieruchomości, skoro organ dokonuje tego określenia na podstawie sporządzonego przez niego oszacowania nieruchomości. Nie oznacza to jednak związania organu ustaleniami uzyskanej opinii rzeczoznawcy majątkowego. O wysokości odszkodowania decyduje właściwy organ. On więc ocenia wiarygodność otrzymanej opinii. Na organie spoczywa również obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz podjęcia niezbędnych działań zmierzających do prawidłowego ustalenia wartości nieruchomości i należnego za nią odszkodowania. Ustalenie wartości nieruchomości wymaga wiadomości specjalnych, którymi niewątpliwie dysponuje rzeczoznawca majątkowy. Jeżeli przyjęta w operacie szacunkowym wartość nieruchomości nasuwa uzasadnione wątpliwości, to organ zobowiązany jest podjąć w tym zakresie dodatkowe czynności. Może między innymi zwrócić się do innego rzeczoznawcy o dokonanie wyceny tej samej nieruchomości lub do organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych o ocenę prawidłowości sporządzonego operatu. Z kolei stosownie do art. 134 ustawy o gospodarce nieruchomościami podstawą ustalenia wysokości odszkodowania (z zastrzeżeniem art. 135) stanowi wartość rynkowa nieruchomości (ust. 1), przy określeniu której uwzględnia się w szczególności aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (ust. 2). Wartość rynkową nieruchomości stanowi najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa do uzyskania na rynku, określona z uwzględnieniem cen transakcyjnych (art. 151 ust. 1 ustawy). Z powyższych przepisów wynika, że proces wyceny nieruchomości powinien być poprzedzony wnikliwą analizą rynku nieruchomości, w tym wszechstronną, opartą na wszelkich dostępnych danych, analizą cen występujących na tym rynku, przy czym obszar tego rynku musi być określony z uwzględnieniem różnic występujących na terenie danego miasta bądź nawet, w uzasadnionych przypadkach, na terenie danej dzielnicy. Nie sposób również nie zauważyć, że od daty zawarcia transakcji przyjętych do porównania przez rzeczoznawcę majątkowego do daty wydania decyzji przez organ pierwszej instancji upłynął okres ponad jednego roku w przypadku najpóźniejszych transakcji ([...]) i blisko trzech lat w przypadku transakcji najstarszych ([...]), co przy powszechnie znanej dynamice cen na rynku nieruchomości sprawia, że wysokość odszkodowania może nie odpowiadać cenom nieruchomości na dzień wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania, co byłoby sprzeczne z § 36 ust. 5 rozporządzenia. Co prawda zgodnie z art. 156 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami operat szacunkowy może być wykorzystany do celu, dla którego został sporządzony przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, jednakże tylko o tyle, o ile nie wystąpiły zmiany czynników, o których mowa w art. 154. Do takich czynników niewątpliwie zalicza się dane o cenach nieruchomości podobnych. W ocenie Sądu w takiej sytuacji organ winien był co najmniej zwrócić się do autora operatu o wyjaśnienie, czy po roku [...] występowały podobne transakcje, a jeżeli tak, to dlaczego nie wziął ich pod uwagę przy podejściu porównawczym. Ta uwaga staje się tym bardziej zasadnicza w świetle okoliczności, że do rozpoznania odwołania skarżących doszło po roku od jego wniesienia. Stanowi to nie tylko o naruszeniu art. 35 § 3 kpa, ale również o ostatecznym załatwieniu sprawy po upływie ponad dwóch lat od daty ostatnio przyjętej do porównania transakcji. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżących w kwestii niezgodności art. 73 ust. 5 Przepisów wprowadzających z Konstytucją RP, to wskazać przyjdzie, że słusznie organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę zauważył, iż wyrokiem z dnia 14 marca 2000 roku Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. P 5/99 orzekł, że art. 73 ust. 1 i ust. 5 Przepisów wprowadzających jest zgodny z art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175; zm.: z 1998 r. Nr 147, poz. 962) i nie jest niezgodny z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (OTK z 2000 r., Nr 2, poz. 60). Również słusznie organ odwoławczy wskazał, że dochodzenie odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości może mieć miejsce jedynie w postępowaniu cywilnym przed sądami powszechnymi (vide: uchwała Sądu Najwyższego z 26 maja 2006 r., sygn. III CZP 19/05, OSNC z 2006 r., Nr 12, poz. 195 oraz wyrok Sądu Najwyższego z 14 lutego 2007 r., sygn. II CSK 456/06, Lex 274153). Z kolei jeśli chodzi o żądanie zwrotu kwoty [...] złotych z tytułu kosztów rozgraniczenia nieruchomości, to wskazać przyjdzie, iż postępowanie w tym przedmiocie zostało zakończone ostateczną decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] roku, Nr [...] wydaną w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 roku – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Poniesione w tym postępowaniu koszty nie mieszczą się w pojęciu odszkodowania, o którym mowa w art. 73 Przepisów wprowadzających, a zatem nie mogły być objęte postępowaniem zakończonym zaskarżoną decyzją. Do kosztów tych znajdują zastosowanie przepisy art. 261 i nast. kpa, zaś dochodzenie ich ewentualnego zwrotu winno się odbywać w odrębnym postępowaniu. Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd uznał zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji za wydane z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7 i 77) a naruszenie to w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To z kolei powoduje konieczność uchylenia kontrolowanych decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.s.a. W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.s.a., a na ich wysokość składa się uiszczony przez skarżących wpis sądowy. Rozpoznając ponownie wniosek skarżących organ pierwszej instancji będzie miał na uwadze wszystkie wywiedzione wyżej okoliczności i doprowadzi do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z przepisami prawa. W szczególności organ zgromadzi dowody, na podstawie których ustali wysokość odszkodowania na poziomie cen nieruchomości na dzień wydania decyzji, a do tego celu niezbędne będzie zlecenie sporządzenia nowego operatu szacunkowego. Organy winny mieć również na uwadze przepisy dotyczące terminów załatwiania spraw (art. 35 i 36 kpa), którym uchybiły w niniejszym postępowaniu, nie podając przy tym przyczyn tego uchybienia (za wyjątkiem pisma Wojewody z dnia [...] roku, przy czym wskazany w nim termin załatwienia sprawy również nie został dochowany).