II GSK 625/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Sędziowie Małgorzata Korycińska NSA Urszula Raczkiewicz Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. C. D. S. Spółki z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 559/08 w sprawie ze skargi S. C. D. S. Spółki z o.o. w S. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia w sprawie przysługiwania statusu zakładu pracy chronionej oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 559/08 oddalił skargę S. C. D. S. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia potwierdzającego, że S. C. D. S. sp. z o.o. przysługuje od dnia [...] lipca 2006 r. statusu zakładu pracy chronionej. W uzasadnieniu Sąd wskazał między innymi, że utrzymując w mocy postanowienie Wojewody W. odmawiające wydania zaświadczenia o treści żądanej, Minister Pracy i Polityki Społecznej podniósł, iż w myśl art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, a także gdy strona ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Status zakładu pracy chronionej jest przyznawany, stosownie do art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123 poz. 776 ze zm., dalej: ustawa o rehabilitacji zawodowej), przez wojewodę w drodze decyzji, która potwierdza spełnianie warunków, o których mowa w art. 28 lub 29 ustawy o rehabilitacji zawodowej. Nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o posiadaniu przez skarżącą statusu zakładu pracy chronionej, skoro status taki nie został jej przyznany w drodze decyzji wydanej przez wojewodę. Organ podkreślił, że zaświadczenie potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji. Wojewoda mógłby wydać zaświadczenie o treści żądanej przez spółkę, gdyby wcześniej wydał decyzję przyznającą stronie status zakładu pracy chronionej z dniem [...] lipca 2006 r. Skoro taka decyzja do chwili obecnej nie została wydana, brak było podstaw do wydania zaświadczenia potwierdzającego nieistniejący stan prawny. Sąd pierwszej instancji uzasadniając oddalenie skargi na powyższe postanowienie wskazał, że zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga ono o prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać o istnieniu lub nie istnieniu obowiązku. Jest wyłącznie przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji - potwierdza bowiem istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji, bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Nie można zatem wydać zaświadczenia stwierdzającego nieistnienie faktów lub nieistnienie określonego stanu prawnego. Sąd podniósł, że obowiązek wydania na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 2 k.p.a. zaświadczenia urzędowo potwierdzającego określone fakty lub stan prawny, wynikające z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następuje w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowieniu. Skarżąca domagała się wydania zaświadczenia potwierdzającego, że w konsekwencji podziału z dniem [...] lipca 2006 roku C. sp. z o.o., posiadającej na mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2004 r. status zakładu pracy chronionej, uprawnienie to przeszło z mocy prawa na skarżącą będącą spółką przejmującą. Z kolei Minister Pracy i Polityki Społecznej stoi na stanowisku, że spółka sukcesorka nie nabyła uprawnień spółki dzielonej, gdyż nie uzyskała ona decyzji przyznającej status zakładu pracy chronionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że odmienne rozumienie przez strony skutków prawnych jakie wywołał podział C. sp. z o.o. powoduje w konkretnej sprawie stan nieoczywisty, wątpliwy, co musi prowadzić do odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez spółkę. S. C. D. S. sp. z o.o. z siedzibą w S. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: I. Przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej p.u.s.a.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że przepis ten nie został zastosowany w stanie faktycznym i prawnym uzasadniającym jego zastosowanie w ten sposób, że Sąd nie wywiązał się ze sformułowanego w tym przepisie obowiązku dokonania kontroli zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem; 2. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że przepis ten nie został przez Sąd zastosowany w ten sposób, iż Sąd nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na jakiej podstawie uznał, że fakt przejścia na skarżącą z dniem podziału wszelkich praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej i przysługujących dotąd spółce dzielonej jako pracodawcy prowadzącemu zakład pracy chronionej był nieoczywisty i wątpliwy (odmienne stanowisko Ministra co do wystąpienia w niniejszej sprawie sukcesji nie może być w tej mierze uznane za miarodajne); 3. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że przepis ten został zastosowany w stanie faktycznym i prawnym, w którym nie powinien być zastosowany wobec spełnienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), a także art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.; 4. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że przepisy te nie zostały zastosowane w stanie faktycznym i prawnym uzasadniającym ich zastosowanie, w ten sposób, że Sąd nie stwierdził nieważności zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia, w sytuacji spełnienia się przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. tj. dopuszczenia się przez organ rażącego naruszenia prawa materialnego – art. 531 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. 2000, Nr 94, poz. 1037 ze zm.; dalej: k.s.h.) oraz rażącego naruszenia prawa procesowego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 218 § 1, art. 217 § 2 pkt 2, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 oraz art. 124 § 2 k.p.a.; ewentualnie, w przypadku przyjęcia, że zaskarżone postanowienia organów I i II instancji nie naruszały prawa w sposób rażący, zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że przepisy te nie zostały zastosowane w stanie faktycznym i prawnym uzasadniającym ich zastosowanie, wskutek czego Sąd nie uchylił zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, podczas gdy zostały one wydane z ewidentnym naruszeniem: - art. 531 § 2 k.s.h. w ten sposób, iż wbrew jednoznacznemu przepisowi ustawy organ wydając zaskarżone postanowienie przyjął, iż nie znajduje on zastosowania w sprawie, przyjmując jednocześnie, wbrew jednoznacznemu brzmieniu art. 531 § 2 k.s.h., że w prawie administracyjnym zasada sukcesji ogólnej nie znajduje zastosowania; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że przepis ten nie został przez Sąd zastosowany w stanie faktycznym i prawnym uzasadniającym jego zastosowanie w ten sposób, że Sąd nie uchylił zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, podczas gdy zostały one wydane z ewidentnym naruszeniem: a) art. 218 § 1 i art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie brak było podstawy prawnej do wydania zaświadczenia w sytuacji gdy zachodziły przesłanki zobowiązujące organy do jego wydania; b) art. 6, 7, 8, 9, 11 oraz 124 § 2 k.p.a. poprzez naruszenie wyrażonych w powołanych przepisach ogólnych zasad postępowania administracyjnego: zasady praworządności, uwzględniania interesów stron, pogłębiania zaufania, udzielania informacji oraz wyjaśniania stronom zasadności przesłanek. II. Naruszenie przepisu prawa materialnego tj.: art. 531 § 2 k.s.h. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, że przejście na spółkę przejmującą z dniem podziału wszelkich praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej i przysługujących dotąd spółce dzielonej jako pracodawcy prowadzącemu zakład pracy chronionej jest nieoczywiste i wątpliwe. W uzasadnieniu skarżąca podała między innymi, że zgodnie z art. 531 § 1 k.s.h. spółki przejmujące lub spółki nowo zawiązane powstałe w związku z podziałem wstępują z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w prawa i obowiązki spółki dzielonej, określone w planie podziału. Stosownie natomiast do art. 531 § 2 k.s.h. na spółkę przejmującą lub spółkę nowo zawiązaną powstałą w związku z podziałem przechodzą z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, pozostające w związku z przydzielonymi jej w planie podziału składnikami majątku spółki dzielonej, a które zostały przyznane spółce dzielonej, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej. Powyższy przepis stanowi, że w rezultacie podziału, na spółkę przejmującą przechodzą prawa i obowiązki przysługujące dotąd spółce dzielonej. Dotyczy to w szczególności praw i obowiązków o charakterze publicznoprawnym. Sposób redakcji powyższych przepisów i posłużenie się przez prawodawcę zwrotem "w szczególności", wskazuje, że chodzi o wszelkie prawa i obowiązki publicznoprawne wynikające z indywidualnych aktów administracyjnych jakimi są decyzje, a które to prawa i obowiązki przyznawane są w drodze koncesji, licencji i zezwoleń. Przejście tych praw i obowiązków następuje z mocy samego prawa, a zatem nie wymaga władczego rozstrzygania w tym przedmiocie w drodze decyzji administracyjnej. Strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, że przepis art. 531 § 2 k.s.h. stanowi o sukcesji administracyjnoprawnej w przypadku podziału spółki kapitałowej. W rezultacie podziału dochodzi do sukcesji uniwersalnej praw i obowiązków o charakterze publicznoprawnym. Sukcesja nie znajduje zastosowania jedynie gdy wyłączają ją przepisy szczególne albo decyzja administracyjna przyznająca określone prawo lub obowiązek. Ograniczenia sukcesji administracyjnoprawnej nie przewidywała ani ustawa o rehabilitacji zawodowej ani decyzja z dnia [...] sierpnia 2004 r., przyznająca spółce dzielonej C. sp. z o.o. status zakładu pracy chronionej. Według skarżącej, wydanie zaświadczenia wyłącznie na podstawie aktu normatywnego, bez uprzedniego skonkretyzowania jego treści w indywidualnym akcie prawnym (w szczególności w decyzji administracyjnej), jest możliwe gdy uprawnienie lub obowiązek powstało z mocy samego prawa, a sytuacja jest jasna i jej stwierdzenie nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i rozstrzygania decyzją deklaratoryjną. Podstawą wydania decyzji deklaratoryjnej nie może być sama tylko wątpliwość co do treści przepisu prawa, ale musi istnieć jednoznaczna podstawa formalnoprawna do wydania takiej decyzji. Na gruncie niniejszej sprawy na S. C. D. S. sp. z o.o. przeszły z mocy samego prawa z dniem [...] lipca 2006 r. wszystkie prawa i obowiązki związane z posiadaniem statusu zakładu pracy chronionej przez spółkę C. sp. z o.o. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., powołując się na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu przysługiwania jej statusu zakładu pracy chronionej. Obowiązek wydania zaświadczenia w sytuacji, o której mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., spoczywa na organie administracji wówczas, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, które wynikają z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wojewoda W. i Minister Pracy i Polityki Społecznej uznali, że brak jest podstaw do wydania skarżącej zaświadczenia o żądanej treści, z uwagi na brak decyzji przyznającej jej status zakładu pracy chronionej. Innymi słowy według organów, nie dysponowały one danymi pozwalającymi na urzędowe potwierdzenie posiadania przez S. C. D. S. sp. z o.o. statusu zakładu pracy chronionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem stwierdził, że odmienne rozumienie przez strony skutków prawnych jakie wywołał podział C. sp. z o.o. powoduje w konkretnej sprawie stan nieoczywisty, wątpliwy, co musi prowadzić do odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą. Sąd powołując się na stanowisko wyrażone w literaturze (Zbigniew R. Kmiecik: Instytucja zaświadczenia w prawie administracyjnym. Wydawnictwo UMCS, Lublin 2002), wyraził pogląd, że jeżeli uprawnienie lub obowiązek powstaje z mocy samego prawa, jednakże nie ma pewności co do ostatecznej, wiążącej mocy powstałej sytuacji prawnej, należy ustalić ją w drodze decyzji administracyjnej o charakterze deklaratoryjnym. S. C. D. S. sp. z o.o. domagała się potwierdzenia przez właściwy organ administracji publicznej w drodze wydania zaświadczenia, że przysługuje jej status zakładu pracy chronionej, przyznany uprzednio C. sp. z o.o. Nie budzi wątpliwości, że tak określone żądanie skarżąca wywodziła z treści art. 531 § 2 k.s.h. Zgodnie z powołanym przepisem na spółkę przejmującą lub spółkę nowo zawiązaną powstałą w związku z podziałem przechodzą z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, pozostające w związku z przydzielonymi jej w planie podziału składnikami majątkowymi spółki dzielonej, a które zostały przyznane spółce dzielonej, chyba, że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowią inaczej. Jak wynika z treści art. 531 § 2 k.s.h., ustanowiona w nim została ogólna zasada dopuszczalności sukcesji administracyjnoprawnej w przypadku podziału spółek jako następstwa sukcesji uniwersalnej na płaszczyźnie prawa cywilnego. Regulacja dotycząca sukcesji administracyjnoprawnej ma jednak charakter ograniczony, gdyż na spółkę przejmującą przechodzą z dniem podziału w szczególności zezwolenia, koncesje i ulgi, które zostały przyznane spółce dzielonej, przy czym warunkiem jest by przyznanie to nastąpiło po wejściu w życie k.s.h. Kolejne ograniczenia mogą wynikać z ustawy albo z decyzji przyznającej zezwolenie, koncesję lub ulgę. Z uwagi na mogące wystąpić ograniczenia należy przyjąć, że co do zasady spółka sukcesorka ma interes prawny w żądaniu potwierdzenia przejścia na jej rzecz zezwoleń, koncesji oraz ulg przyznanych spółce dzielonej. W literaturze wyrażono pogląd, że "...jest możliwe wydanie zaświadczenia o prawach czy obowiązkach konkretnego podmiotu jedynie na podstawie aktu normatywnego, bez uprzedniego skonkretyzowania treści tego przepisu decyzją administracyjną ani innym aktem indywidualnym (...). Wydanie takiego zaświadczenia będzie dopuszczalne wówczas, gdy uprawnienie lub obowiązek powstały z mocy samego prawa, a sytuacja jest jasna i jej stwierdzenie nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i rozstrzygania deklaratoryjnym aktem prawnym – aktem woli. Zatem w przypadku gdy organ stwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku, które powstały z mocy samego prawa, z decyzją administracyjną (deklaratoryjną) mamy do czynienia tylko wtedy, gdy chodzi o ustalenie tej sytuacji w sposób wiążący, tj. ustalenie w sposób wiążący, że w danych okolicznościach wynikają z mocy ustawy dla adresata aktu określone uprawnienia lub obowiązki. Wiążące ustalenie zaś powinno mieć miejsce wtedy, gdy okoliczności (przesłanki), z którymi przepis prawa wiąże powstanie określonych skutków prawnych ipso iure , są niejasne, gdy ich występowanie w konkretnym przypadku budzi wątpliwości, a zwłaszcza wtedy, gdy istnieje co do tego spór. Jeżeli natomiast fakt spełnienia przesłanek, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne, jest oczywisty i bezsporny, wówczas nie może być mowy o rozstrzyganiu czegokolwiek, a zatem stwierdzenie istnienia stanu prawnego związanego ze spełnieniem takich przesłanek nie wymaga wydawania decyzji administracyjnej, lecz zaświadczenia." (Zbigniew R. Kmiecik: Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści. Państwo i Prawo 2004, z. 10, s. 61). Przytoczony pogląd, który Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Należy bowiem zauważyć, że kwestia potwierdzenia stanu prawnego powstałego po podziale C. sp. z o.o. jest sporna. Świadczy o tym chociażby dotychczasowy przebieg postępowań administracyjnych, w których skarżąca podejmuje próby uzyskania potwierdzenia posiadania statusu zakładu pracy chronionej. Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu wiadomo, że poza rozpoznawaną sprawą skarżąca podjęła starania o zmianę decyzji przyznającej C. sp. z o.o. status zakładu pracy chronionej (wyrok NSA z 14 października 2008 r., sygn. akt II GSK 349/08, niepubl.) oraz o nadanie jej statusu zakładu pracy chronionej (wyrok NSA z 1 grudnia 2009 r., sygn. akt II GSK 236/09, niepubl.). We wszystkich postępowaniach organy administracji publicznej odmawiają potwierdzenia, że skarżąca posiada status zakładu pracy chronionej. Zasadne jest zatem stanowisko, że co do powstania w sferze uprawnień publicznoprawnych skutków prawnych wynikających z podziału C. sp. z o.o. istnieje spór. Ustalenie w sposób wiążący, że w wyniku wspomnianego podziału skarżąca z mocy art. 531 § 2 k.s.h. uzyskała status zakładu pracy chronionej powinno zatem nastąpić w drodze decyzji deklaratoryjnej. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 2008 r. podnosząc, że stwierdzenie posiadania statusu zakładu pracy chronionej, z uwagi na wymagania pewność obrotu prawnego prowadzonego z udziałem spółki przejmującej wymaga wydania deklaratoryjnej decyzji administracyjnej. Podkreślenia wymaga, że w ramach postępowania w sprawie wydania zaświadczenia, które ma charakter uproszczony, postępowanie wyjaśniające prowadzone jest jedynie w koniecznym zakresie. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do wnioskodawcy, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ich ewentualnych dysponentów (por. wyrok NSA z 25 października 2000 r., sygn. akt V SA 760/00, Lex nr 50109). W postępowaniu w sprawie wydania zaświadczenia nie może zatem dojść do wyjaśnienia, czy w konkretnym wypadku nie zachodzą okoliczności ograniczające sukcesję uprawnień publicznoprawnych. W rozpoznawanej sprawie właśnie ta okoliczność jest sporna, gdyż organy administracji publicznej stoją na stanowisku, że ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych wyłącza możliwość sukcesji uprawnień i obowiązków związanych z przyznaniem statusu zakładu pracy chronionej. W świetle powyższych rozważań zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej należało uznać za chybione. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca niesłusznie zarzuciła naruszenie art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny przeprowadził kontrolę, o której mowa w art. 1 § 1 p.u.s.a., stosując kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 p.u.s.a.). Strona skarżąca nie wykazała by sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia odbyła się przy zastosowaniu jakiegoś innego, pozaustawowego kryterium. W skardze kasacyjnej nietrafnie zarzucono także naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Podnoszone przez skarżącą mankamenty uzasadnienia zaskarżonego wyroku w istocie nie wystąpiły. Wbrew stanowisku skarżącej, Sąd pierwszej instancji nie uznał za nieoczywisty i wątpliwy fakt przejścia na skarżącą z dniem podziału wszelkich praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej, przysługujących dotąd spółce dzielonej, lecz stwierdził że odmienne rozumienie skutków prawnych jaki wywołał podział C. sp. z o.o. powoduje w sprawie stan nieoczywisty i wątpliwy. Podkreślenia wymaga, że WSA w ogóle nie wypowiadał się w kwestii sukcesji przez skarżącą uprawnień i obowiązków przysługujących dotychczas C. sp. z o.o. Naczelny Sąd Administracyjny z przyczyn podanych wcześniej, uznał za chybione pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jak już wskazano Sąd pierwszej instancji słusznie oddalił skargę, stwierdzając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W okolicznościach sprawy brak było bowiem podstaw do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą, a tym samym do uwzględnienia skargi. WSA słusznie nie dopatrzył się naruszenia przez organy naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tym bardziej takich, które mogłyby stanowić podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafny okazał się także zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 531 § 2 k.s.h. przez jego błędną wykładnię. Zauważyć należy, że Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku w ogóle nie dokonał wykładni powołanego przepisu, a zatem nie mógł dopuścić się zarzucanego uchybienia. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.