I OZ 99/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. M. i W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1164/08 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. G., B. M. i W. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. B. G., B. M. i W. T. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Po śmierci B. G., zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy Woli w Warszawie II Wydział Cywilny z dnia 16 czerwca 2008 r. sygn. akt II Ns [...], spadek po tej skarżącej nabyła B. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1164/08 odmówił B. M. i W. T. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2007 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd na wstępie wyjaśnił, iż przedmiotem ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2007 r., której wstrzymania wykonania domagają się skarżące, jest zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości w trybie art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.- dalej powoływanej jako ugn). W następstwie tego podziału, nieruchomość położona przy ul. S. w W., oznaczona pierwotnie jako działka ew. nr [...] w obrębie 6-12-14 została podzielona na dwie odrębne działki nr [...] o pow. 531 m2 oraz nr [...] o pow. 396 m2 celem realizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na poszerzeniu ulicy P. Ś. w W. Sąd I instancji wskazał również, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej ustawa P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ostateczna decyzja Kolegium w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości nie wywołuje powołanych przez skarżące skutków, tj. zagrożenia drganiami, emisją spalin czy hałasem dochodzącym z ulicy P. Ś. Samo zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości nie uprawnia bowiem do rozpoczęcia na wydzielonej działce prac budowlanych, których wykonanie mogłoby ewentualnie stwarzać wskazywane zagrożenie dla budynku usytuowanego w pobliżu planowanej inwestycji. Brak jest związku między wykazywanym zagrożeniem a wykonaniem zaskarżonej decyzji, nie zachodzą zatem przesłanki do wstrzymania wykonania tego rozstrzygnięcia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł uczestnik postępowania W. G. oraz skarżąca B. M. W. G. w uzasadnieniu zażalenia stwierdził, iż decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału działki nr [...] została wydana z naruszeniem art. 93 pkt 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami i z tego powodu skarżący zaskarżyli to rozstrzygnięcie do WSA w Warszawie. Uczestnik postępowania wskazał także, że plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony Uchwałą Rady Gminy Warszawa Bemowo nr XVIII/142/02 z dnia 5 września 2002 r. zmienił dotychczasowy obszar, na którym znajduje się działka nr [...]. W rezultacie tych zmian po proponowanym podziale działka nr [...] została pozbawiona dostępu do drogi publicznej, co narusza art. 93 pkt 3 ustawy. Brak jest też możliwości zagospodarowania nieruchomości na dotychczasowe cele, co stanowi naruszenie art. 93 pkt 2 powołanej wyżej ustawy. Zdaniem W. G. podział działki i zmiana zagospodarowania w znacznym stopniu zaniża wartość działki, a administracja samorządowa podjęła działania w celu wywłaszczenia, co naraża skarżących na znaczne szkody. B. M. zażaleniem z dnia 30 września 2008 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym), które to zażalenie uzupełniła pismem z dnia 9 grudnia 2008 r. wniosła o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 września 2008 r., zarzucając naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 93 ust. 3 ugn, § 24 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki i Ochrony Środowiska w sprawie o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich wzajemne usytuowanie z drogami publicznymi (Dz. U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62 z póź. zm.) oraz naruszenie zasady przyjętej przez Polskę w zaleceniach Komitetu Ministrów Europy nr R/89/ z dnia 13 września 1989 r. o tymczasowej ochronie sądowej w sprawach administracyjnych. Skarżąca wskazała również na dyskryminację polegającą na gorszym i nierównym traktowaniu strony skarżącej przez sąd administracyjny i działaniu w zmowie z organem administracyjnym w taki sposób, że strona skarżąca zapoznała się z treścią sentencji postanowienia z dnia 4 września 2008 r. na kilka dni przed jej wydaniem tj. w dniu [...] sierpnia 2008 r. Pismem z dnia 9 grudnia 2008 r. skarżąca uzupełniła przedmiotowe zażalenie, wskazując na naruszenie § 11 ust. 12 i ust. 2 oraz §12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 maja 2004 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 109, poz. 1156). W uzasadnieniu zażalenia strona podniosła, że aktualnie odległość niedokończonej trasy komunikacyjnej od ściany budynku wynosi 8,5 m, która już rażąco łamie obowiązujące przepisy o minimalnych odległościach. Krawężnik drogi znajduje się tuż za ogrodzeniem nieruchomości skarżącej, a w drodze tej zlokalizowane jest torowisko tramwajowe, którego skrajna szyna usytuowana jest w odległości 15 m od budynku. Bardzo duże natężenie ruchu drogowego destruktywnie wpływa na budynek, w którym odczuwa się drgania, wibracje, wstrząsy i hałas. Zdaniem skarżących Sąd I instancji nie dopatrzył się rażącego naruszenia art. 93 ust. 3 i ust. 2 ugn przy podejmowaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu działki skarżących o nr ew. [...] na dwie działki, z których jedna zabudowana domem mieszkalnym po podziale nie gwarantuje ani racjonalnego zagospodarowania, ani nie przewiduje dostępu do drogi publicznej, co właściwie dyskwalifikuje ten podział jako niedopuszczalny. W dalszej części uzasadnienia, strona skarżąca stwierdziła, iż niewstrzymanie zaskarżonej decyzji podjętej z rygorem natychmiastowej wykonalności skutkuje nieodwracalnymi następstwami prawnymi. Została już wydana decyzja z dnia [...] sierpnia 2008 r. Nr LD [...] o ustaleniu lokalizacji drogi przebiegającej przez nieruchomość skarżących, a "Zarząd Dróg Miejskich jest w trakcie wystąpienia do Prezydenta m.st. Warszawy o wydanie pozwolenia na budowę drogi bez konieczności przestrzegania przepisów prawa budowlanego". Zdaniem skarżącej wszystkie dotychczasowe działania administracji publicznej zmierzają konsekwentnie do realizacji inwestycji niekoniecznie z zachowaniem zasady przestrzegania przepisów prawa, co spowoduje niewątpliwie dla skarżącej trudne i niemożliwe do odwrócenia skutki. Naczelny Sąd Administracyjny zważał co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma na celu ochronę skarżącego przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody, przed dokonaniem przez sąd merytorycznej kontroli tej decyzji. Z tego względu, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, sąd bierze pod uwagę jedynie okoliczności, które mogą zaistnieć przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, a nie wszystkie skutki będące konsekwencją wykonania decyzji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, iż Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lutego 2007 r., utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] listopada 2006 r. o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości położonej w W. przy ul. S. [...] na działki nr [...] i nr [...]. Żądanie skarżących wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinno być poparte okolicznościami, które wskazywałyby, iż na skutek wykonania tego konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem strony skoncentrowały swą uwagę przede wszystkim na próbie podważenia zasadność wydanej decyzji, co będzie przedmiotem oceny dopiero w toku dalszych czynności Sądu przy merytorycznym rozpoznaniu wniesionej skargi. Powyższy wniosek nie spełnia zatem przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ponadto Sąd I instancji zasadnie przyjął, iż samo zatwierdzenie podziału nieruchomości nie skutkuje jeszcze rozpoczęciem na wydzielonej działce żadnych prac budowlanych, których wykonanie może ewentualnie stwarzać zagrożenia w postaci drgań, emisji spalin czy hałasu dochodzących z ulicy P. Ś. dla budynku usytuowanego w pobliżu planowanej inwestycji. Brak bezpośredniego związku między wykazywanym zagrożeniem, a wykonaniem zaskarżonej decyzji oznacza, iż nie ma podstaw do jej wstrzymania. Zauważyć raz jeszcze należy, iż sprawa niniejsza dotyczy wyłącznie podziału nieruchomości oznaczonej nr [...] na dwie działki [...] o pow. 531 m2 i nr [...] o pow. 396 m2 w związku z planowaną inwestycją celu publicznego poprzez poszerzenie ulicy P. Ś. w W. Podnoszone w zażaleniu argumenty, iż strona skarżąca na skutek podziału przedmiotowej nieruchomości została pozbawiona możliwości zagospodarowania jej na dotychczasowe cele, co narusza art. 93 pkt 2 ugn, a podział działki i zmiana zagospodarowania w znacznym stopniu zaniżają wartość działki, nie stanowią przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podziałowej. Nieodwracalne skutki wykonania decyzji muszą być realne i odnosić się do zagrożeń, jakie wywołuje bezpośrednio decyzja, której wstrzymania strona się domaga. Powoływanie się przez skarżących na okoliczności przyszłe nie stanowi w żadnym przypadku o zasadności ich wniosku. Na marginesie wskazać należy, iż podnoszone okoliczności, że nieruchomość po podziale straci na wartości również nie są przesłanką do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Kwestia przyznania ewentualnego odszkodowania będzie bowiem rozpatrywana w sprawie dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości. W świetle powyższych ustaleń trzeba podkreślić, iż przedmiotowa decyzja ogranicza się jedynie do wyodrębnienia z jednej działki dwóch działek, a zatem nie grozi, ani niebezpieczeństwem wyrządzenia szkody, ani nieodwracalnych skutków. Natomiast kwestie skutków, które mogą spowodować dalsze decyzje podejmowane w sprawie przedmiotowej nieruchomości, będą mogły być rozważane w innych odrębnych postępowaniach, a nie w niniejszej sprawie. Nietrafne są także pozostałe zarzuty, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Argumenty te nie mogą być przedmiotem rozpoznania na obecnym etapie postępowania przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem nie dotyczą one postanowienia wydanego w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Merytoryczne zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji nie stanowią przesłanki wstrzymanie zaskarżonego aktu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.