I SA/Ol 287/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński Sędziowie Sędzia WSA Zofia Skrzynecka Sędzia WSA Ryszard Maliszewski (spr.) Protokolant Anna Gradowska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 4 września 2008 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie: przyznania płatności do gruntów rolnych na 2007 r. Oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia "[...]" o przyznaniu W.B. płatności do gruntów rolnych na rok 2007 w łącznej wysokości 54.619,35 zł. Z akt administracyjnych wynika, że po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2007 Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z dnia "[...]" przyznał W.B. płatności do gruntów rolnych na rok 2007 w wysokości 54.619,35 zł, w tym: z tytułu jednolitej płatności obszarowej (JPO) w wysokości 36.187,82 zł, z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) w wysokości 11.929,11 zł oraz z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (PZ) w wysokości 6.502,42 zł. Organ uwzględnił w całości żądanie strony w odniesieniu do deklarowanej powierzchni w zakresie grupy upraw JPO i UPO. W odniesieniu do płatności zwierzęcych (PZ) płatność została naliczona odnośnie 14,82 ha, zamiast w stosunku do powierzchni 79,56 ha, zgłoszonej we wniosku. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wskazał, iż podstawą prawną rozstrzygnięcia w kwestii przyznania płatności zwierzęcych (PZ) są § 4 ust. 1 pkt 2 oraz § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz.U. nr 46, poz. 309 ze zm.). Organ wyjaśnił, że po uwzględnieniu warunków przyznania płatności zwierzęcej, o których mowa w § 4 powyższego rozporządzenia, powierzchnia, co do której została naliczona płatność wynosi 14,82 ha. Od powyższej decyzji W.B. wniósł odwołanie podnosząc, iż we wniosku na rok 2006 i w latach poprzednich deklarował mieszanki wieloletnie traw z motylkowatymi drobnonasiennymi, z których wytwarzane są sianokiszonki o wysokiej wartości odżywczej. Po zapoznaniu się z instrukcją wypełniania wniosku na rok 2007 i rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007r. oraz po konsultacji z ośrodkiem doradztwa rolniczego, uznał za stosowne wpisanie we wniosku upraw przeznaczonych na paszę jako "płatności zwierzęce" i zadeklarowanie ich jako "trwałe użytki zielone". Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia "[...]" o przyznaniu W.B. płatności do gruntów rolnych na rok 2007 w łącznej wysokości 54.619,35 zł. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przyznanie płatności zwierzęcych (PZ) zależne jest od spełnienia warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz.U. nr 46, poz. 309 ze zm.). Zgodnie z przepisami § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia: 1. Płatność zwierzęca w danym roku kalendarzowym przysługuje, jeżeli: 1) rolnik w okresie od dnia 1 kwietnia 2005r. do dnia 31 marca 2006r. był posiadaczem bydła lub owiec, lub kóz, lub koni, które w tym okresie były wpisane lub zostały przez tego rolnika zgłoszone do rejestru zwierząt gospodarskich oznakowanych lub do rejestru koniowatych, o których mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt; 2) na podstawie wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych złożonego w 2006r. rolnikowi przyznano płatność uzupełniającą do powierzchni trwałych gruntów zielonych lub do powierzchni upraw traw przeznaczonych na pasze uprawianych na gruntach ornych. 2. Płatność zwierzęca przysługuje do powierzchni trwałych użytków zielonych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na dany rok, nie większej jednak niż powierzchnia ustalona jako iloraz liczby zwierząt, o których mowa w ust. 1 pkt 1, przeliczonych na duże jednostki przeliczeniowe (DJP) i współczynnika 0.3 oraz nie większej niż powierzchnia trwałych użytków zielonych lub powierzchnia upraw traw przeznaczonych na pasze uprawianych na gruntach ornych, do której została przyznana płatność, o której mowa w ust. 1 pkt 2. Organ stwierdził, że przepisy w stanie prawnym sprzed 18-go kwietnia 2007r. uniemożliwiały uzyskanie płatności zwierzęcych przez rolników, którzy we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych złożonym w 2006r. zadeklarowali trawy przeznaczone na paszę uprawiane na gruntach ornych. Znowelizowane przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności umożliwiły przyznanie płatności zwierzęcych również tym rolnikom, którzy m.in. we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych złożonym w 2006 roku zadeklarowali trawy przeznaczone na pasze uprawiane na gruntach ornych. Organ stwierdził, że zastosowanie wykładni celowościowej przepisu § 4 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia wskazuje, iż ustawodawca nie przewiduje możliwości przyznawania płatności zwierzęcych rolnikom, którym na podstawie wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych złożonym w roku 2006, przyznana została płatność uzupełniająca do mieszanki wieloletnich traw z motylkowatymi drobnonasiennymi. Wskazuje natomiast w § 1 ust. 1 pkt 13, iż mieszanki roślin motylkowatych drobnonasiennych z trawami, uprawiane w plonie głównym, objęte są wyłącznie płatnością uzupełniającą (UPO). Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji w sposób prawidłowy rozstrzygnął, iż płatności zwierzęce (PZ) przysługują producentowi rolnemu do powierzchni 14,82 ha, a nie do deklarowanej przez niego powierzchni 79,56 ha. Powierzchnia ustalona jako iloraz liczby zwierząt, przeliczonych na duże jednostki przeliczeniowe (135,75 DJP) i współczynnika 0,3 wynosi 452,5 ha, natomiast producent we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w roku 2006 zadeklarował powierzchnię 14,82 ha trwałych użytków zielonych (łąki i pastwiska trwałe), zatem zgodnie z przepisem § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, powierzchnia kwalifikująca się do przyznania płatności zwierzęcych (PZ) wynosi 14,82 ha. Natomiast do powierzchni 64,74 ha, będącej różnicą pomiędzy powierzchnią deklarowaną przez wnioskodawcę do płatności PZ (79,56 ha), a powierzchnią, do której została przyznana płatność PZ (14,82 ha), może zostać przyznana jedynie jednolita płatność obszarowa (JPO). Powierzchnia mieszanki wieloletnich traw z motylkowatymi drobnonasiennymi, deklarowana przez stronę we wniosku w roku 2006 nie uprawnia do przyznania na tę powierzchnię płatności zwierzęcych w roku 2007. Na powyższą decyzję producent rolny wniósł skargę domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej płatności zwierzęcych, oddalającej częściowo wniosek skarżącego o przyznanie płatności zwierzęcych do powierzchni 64,74 ha, a także o przeprowadzenie dowodów z dokumentów powołanych w uzasadnieniu skargi. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 2 i 2a Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 zmienionego rozporządzeniem Komisji WE nr 239/2005 z dnia 11 lutego 2005r., zawierających definicje "trwałych użytków zielonych" oraz "trawy lub inne uprawy zielne", poprzez ich niezastosowanie; - punktu 1 preambuły Rozporządzenia Komisji WE nr 239/2005 z dnia 11 lutego 2005r. poprzez jego niezastosowanie; - art. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady WE Nr 146/2008 z dnia 14 lutego 2008r. zmieniające rozporządzenie WE nr 1782/2003 ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia (Dz. Urz. UEL 2008, 46 str.) poprzez jego pominięcie, a zgodnie z którym drobne uchybienia skarżącego zgodne z ochroną środowiska nie mają wpływu na sankcje w płatności; - art. 78 k.p.a. poprzez pominięcie wyjaśnień strony dotyczących przeznaczenia posiadanych użytków zielonych; - § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie rodzaju roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowe warunki i tryb przyznawania tej płatności, poprzez przyjęcie, iż ww. rozporządzenie wprowadzające definicję ,.trawy" zamiast definicji określonej w art. 2a Rozporządzenia (WE) nr 769/2004 - "trawy lub inne uprawy zielne" w przypadku braku spójności z Rozporządzeniem (WE) nr 796/2004 ma wyższą rangę niż rozporządzenie Komisji WE; - art. 1 ust. 1 pkt b ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez uznanie, iż decyzja w punkcie 3 wyczerpuje zadania i definicje zawarte w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 796/2004; - art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej (Dz. U. Nr 35, poz. 217), poprzez wadliwe uwzględnienie do płatności jedynie trwałych użytków zielonych, podczas, gdy w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 796/2004 rozdzielono pojęcia użytków zielonych na "trwałe użytki zielone" i "trawy lub inne uprawy zielne". W uzasadnieniu skarżący podniósł, że przy wydawaniu decyzji należało uwzględnić rozporządzenie Komisji (WE) nr 239/2005 z dnia 11 lutego 2005r., zmieniające i sprostowujące rozporządzenie (WE) nr 796/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników. Po powyższych zmianach powstały dwa terminy: "trwałe użytki zielone" oraz "trawy lub inne uprawy zielne". Zdaniem skarżącego norma krajowa w zakresie definicji traw na gruntach ornych jest sprzeczna z prawe wspólnotowym, określającym w sposób szczegółowy zawartą w art. 2 i 2a rozporządzenia Komisji (WE) definicję trwałych i zmiennych użytków zielonych. Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie rodzaju roślin objętych płatnością uzupełniającą powinno stosować w definicji prawo wspólnotowe, nie może określać innych definicji. Powołując się na opinię prof. dr hab. K. G. skarżący podniósł, że nie występują naturalnie ani zasiane użytki rolne składające się jedynie z traw. Są to zbiorowiska trawiaste, a na gruntach podanych przez skarżącego do płatności PZ występują ponadto skupiska naturalnie dziko rosnących gatunków motylkowatych. Z tego względu skarżący prawidłowo wypełnił deklarację w 2006r. podając mieszanki traw z motylkowatymi, gdyż takie są jego użytki zielone na gruntach ornych. Zdaniem skarżącego dopłata PZ powinna być przyznana do całości zadeklarowanego areału. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organ administracji, jeżeli mogło mieć to wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jeżeli zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd obowiązany jest skargę oddalić. Sąd nie jest natomiast właściwy do oceniania decyzji z punktu widzenia słuszności czy też celowości rozstrzygnięć podejmowanych przez organy administracji publicznej. Sąd w toku kontroli legalności zaskarżonego aktu podjętego w postępowaniu administracyjnym, nie stwierdził istotnego naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W sprawie stan faktyczny nie jest sporny. Skarżący wskazywał, że chodzi o mieszanki wieloletnie traw z motylkowatymi drobnonasiennymi. Organy administracyjne nie kwestionowały tego faktu. Skarżący w piśmie z dnia 7 marca 2008r. skierowanym do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR przyznał, że we wniosku o przyznanie płatności obszarowych w roku 2006 wskazał, że chodzi o mieszanki wieloletnie traw z motylkowatymi drobnonasiennymi. Uzasadniał to tym, że wieloletnie mieszankami są wykorzystywane do wypasu bydła i wytwarzania sianokiszonki o wysokiej wartości odżywczej co pozytywnie wpływa na wydajność krów mlecznych. Wskazał, że od kilku lat tak faktycznie są robione zasiewy, aby plony i jakość upraw była wysoka. Po zmianie Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13.03.2007 roku , uznał on za stosowne, aby wpisać we wniosku uprawy przeznaczone na pasze jako "Płatności Zwierzęce" i zadeklarować je jako trwałe użytki zielone. Tym samym przyznał, że tych upraw w 2006r i wczesnej nie kwalifikował jako trwałych użytków zielonych. W związku z tym nie jest zasadny zarzut skargi w przedmiocie naruszenia art. 78 kpa. Organ bowiem miał prawo przyjąć, że skarżący we wniosku o przyznanie płatności w 2006 wskazał mieszanki wieloletnie traw z motylkowatymi drobnonasiennymi, a nie trwałe użytki zielone. Spór natomiast dotyczy stosowania przepisów prawa materialnego. Istnieją dwie formy naruszenia prawa materialnego: poprzez jego błędną wykładnię, przez którą należy zrozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, jak i niewłaściwe zastosowanie, oznaczające dokonanie wadliwej subsumcji do ustalonego stanu faktycznego. Przyznanie płatności zwierzęcych (PZ) uwarunkowane jest spełnieniem warunków określonych w § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 4 ust. 2 rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz.U. nr 46, poz. 309 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą. Rolnikowi przysługuje płatność zwierzęca (PZ) do powierzchni trwałych użytków zielonych lub do powierzchni upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach ornych. W § 1 ust. 1 pkt 13 cytowanego rozporządzenia normodawca posługuje się kategorią "mieszanki roślin motylkowatych drobnonasiennych z trawami, uprawiane w plonie głównym". Są one objęte płatnością uzupełniającą (UPO). Natomiast w § 4 przy określaniu płatności zwierzęcej (PZ) wskazał, że uprawnienie jest związane z posiadaniem "powierzchni trwałych użytków zielonych lub powierzchni upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach ornych". Z powyższego zestawienia wynika, że skarżący błędnie interpretuje treść § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 4 ust. 2 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że zakwestionowane zostały grunty orne z mieszankami roślin motylkowatych drobnonasiennych z trawami, uprawiane w plonie głównym. Nie są to trwałe użytki zielone. Ustawa z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. nr 35, poz. 217 ze zm.) w art. 2 pkt 8 definiuje, że trwałe użytki zielone to trwałe użytki zielone w rozumieniu art. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 796/2004. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 2 (w brzmieniu uwzględniającym zmiany wprowadzone rozporządzeniem Komisji (WE) nr 239/2005 z dnia 11 lutego 2005r.) rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U.UE.L.08.95.63) "trwałe użytki zielone" oznacza grunt zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielnych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (zasianych), niewłączony do płodozmianu w gospodarstwie przez pięć lat lub dłużej, z wyłączeniem gruntu objętego systemami ugorowania zgodnie z art. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1251/1999, gruntu objętego systemami ugorowania zgodnie z art. 54 ust. 2 i art. 107 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, obszarów ugorowanych zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE) nr 2078/92 oraz obszarów ugorowanych zgodnie z art. 22-24 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999. Takiej uprawy nie można również zakwalifikować jako "powierzchni upraw traw przeznaczonych na paszę uprawianych na gruntach ornych". Jest to bowiem kategoria odrębna w stosunku do mieszanki roślin motylkowatych drobnonasiennych z trawami, uprawianych w plonie głównym. W analizowanym przypadku w 2006r. skarżący zadeklarował we wniosku o przyznanie płatności powierzchnię 14,82 ha trwałych użytków zielonych i ta powierzchnia została uwzględniona w zakresie przyznania płatności uzupełniającej zwierzęcej. Tylko w tym zakresie spełnił przesłankę z ust. 2 § 4 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą. W przestawionym stanie faktycznym za bezpodstawny należy uznać zarzut naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego. Nie można zgodzić się również z zrzutem skargi, że przepisy prawa krajowego, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia, pozostają w sprzeczności z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników. W cytowanym rozporządzeniu Komisji wyraźnie określono, że chodzi o grunt zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielnych naturalnych (samosiewnych) lub powstałych w wyniku działalności rolniczej (zasianych), niewłączony do płodozmianu w gospodarstwie przez pięć lat lub dłużej. A zatem to rolnicy byli zobowiązani zadeklarować utrzymanie powierzchni trwałych użytków zielonych przez okres co najmniej pięciu lat. Normodawca krajowy miał prawo uznać, że ta deklaracja powinna być złożona przez rolnika najpóźniej w 2006 r. W związku z tym organ miał prawo nie uznać mieszanek wieloletnich traw z motylkowatymi drobnonasiennymi jako trwałych użytków zielonych. Nie zostały one bowiem zadeklarowane prze skarżącego jako trwałe użytki zielone w 2006 r. i wcześniej. Te mieszanki były płodozmianem, gdyż były one odsiewane. Ten fakt potwierdził skarżący w piśmie z dnia 7 marca 2008r. skierowanym do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR. Sąd oddalił wniosek dowodowy skarżącego. Stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zgodnie z art. 106 § 5 p.p.s.a. do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. W myśl art. 244 kpc § 1 kpc dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej i inne organy państwowe w zakresie ich działania, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez organizacje zawodowe, samorządowe, spółdzielcze i inne organizacje społeczne w zakresie zleconych im przez ustawę spraw z dziedziny administracji publicznej. Natomiast zgodnie z art. 245 kpc dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Przedłożona opinia nie jest dokumentem w rozumieniu art. 244 i 245 kpc. W kodeksie postępowania cywilnego opinia biegłych jest odrębnym dowodem ( art. 278-291 kpc). W związku z tym nie może być ona dowodem w postępowaniu przed sądem administracyjnym. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, należało skargę, jako nieuzasadnioną, oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).