III SA/Wa 810/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (spr.), Sędzia WSA Sylwester Golec, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2008 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia [...] września 2007r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ustalającej W.K. (Skarżącemu w niniejszej sprawie) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006r. Z akt sprawy wynika, że Gmina Miejska P., będąc właścicielem działki nr [...] o pow. 0,6751 ha, zabudowanej Domem Pogrzebowym, zawarła ze Skarżącym w dniu 30 czerwca 2006r. umowę o przekazaniu w dzierżawę ww. nieruchomości na okres 3 lat. Dzierżawca zobowiązał się do wykorzystywania przedmiotu dzierżawy na cele pogrzebowe i świadczenia usług zgodnie z obowiązującymi przepisami. W ewidencji gruntów, prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w P. przedmiotowa działka jest sklasyfikowana jako "inne tereny zabudowane" oznaczone symbolem "Bi". W dniu 20 lipca 2006r. Skarżący złożył informację w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego, w której wykazał powierzchnie: gruntów - 6,715 m2 oraz budynków - 174,2 m2 jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na podstawie powyższych danych Burmistrz Miasta P. decyzją z dnia [...] września 2006r. ustalił Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006r., przyjmując za podstawę opodatkowania powierzchnię budynku - 174,2 m2 i działki - 6.715 m2. Budynek i grunt zostały opodatkowane podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawki właściwej dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Skarżący otrzymał przedmiotową decyzję w dniu 21 września 2006r. i nie złożył od niej odwołania. W dniu 4 maja 2007r. złożył natomiast w Urzędzie Miasta P. korektę "Informacji", w której podał mniejszą powierzchnię gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Wyjaśnił, iż faktycznie zajmuje pod prowadzenie działalności powierzchnię wynoszącą 250 m2, a nie 6.715 m2 jak podał w poprzedniej informacji. Pozostałą powierzchnię 6.465 m2 Skarżący zakwalifikował jako las. W następnej korekcie "Informacji" dokonał podziału powierzchni użytkowej budynku na związaną z działalnością gospodarczą - 81,20 m2 i pozostałą- 93,00 m2. Zdaniem Skarżącego taki stan istniał od 1 lipca 2006r. Strona wnosiła o niepopieranie podatku w wysokości wynikającej z decyzji wymiarowej z dnia [...] września 2006r. i dokonanie korekty ustalonego podatku. Po wezwaniu Skarżącego do sprecyzowania charakteru złożonego pisma, uznano wystąpienie to za żądanie wznowienia postępowania. W wyniku wznowienia postępowania w sprawie ustalenia Skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2006r., w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza Miasta P. z dnia [...] września 2006r., po przeprowadzeniu postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] września 2007r. odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] września 2006r., podnosząc, iż w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek przewidzianych w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej powoływanej jako "Ordynacja podatkowa"). Na powyższą decyzję Skarżący wniósł odwołanie, zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie art. 122, art. 187 oraz 188 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu podniósł, że organ pierwszej instancji w prowadzonym postępowaniu nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego, tzn. uwzględnił jedynie umowę dzierżawy zawartą z Gminą P., klasyfikację działki w ewidencji gruntów i fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącego. Nie przeprowadził natomiast oględzin nieruchomości, nie przesłuchał Skarżącego ani świadków w celu ustalenia na jakiej powierzchni działki jest prowadzona działalność. Skarżący wskazał ponadto, że cała działka nie jest wykorzystana do prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ na przeważającej jej części rośnie las, krzewy i inna roślinność, a także część działki jest zajęta pod pasy drogowe. Stan faktyczny na działce nie odpowiada więc jej klasyfikacji w ewidencji. Dodał, że organ pierwszej instancji nie wystąpił do Starostwa Powiatowego o zmianę klasyfikacji działki, pomimo wielokrotnych wniosków w tej sprawie składanych przez Skarżącego. Pomimo, iż zawarta umowa dzierżawy dotyczyła całej działki, jej wykorzystanie w całości do prowadzenia działalności było niemożliwe i powinno to skutkować opodatkowaniem tylko wykorzystywanej części, a nie całej działki. W ocenie skarżącego istnieje przesłanka do zmiany decyzji wymiarowej za rok 2006 na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wskazało, że w przypadku opodatkowania nieruchomości komunalnych lub państwowych, podatnikiem jest zawsze podmiot władający tymi nieruchomościami, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 121, poz. 844 ze zm.; dalej w skrócie "u.p.o.l."). Organ odwoławczy dodał, że Skarżący obejmując w posiadanie działkę nr 252 wraz z istniejącym na tej działce budynkiem, w wyniku umowy zawartej z właścicielem, stał się podatnikiem podatku od tych nieruchomości i prowadził na wydzierżawionej nieruchomości działalność gospodarczą w zakresie usług pogrzebowych, zgodnie z wpisem do ewidencji działalności gospodarczej, nr wpisu 1844. Wyjaśnił przy tym, że klasyfikacja działki nr [...] w ewidencji gruntów jako "inne tereny zabudowane" oznaczone symbolem "Bi" oraz prowadzenie na tej działce działalności gospodarczej, przesądza o jej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Odnosząc się do postulowanego przez Skarżącego, w odwołaniu i korekcie informacji, podziału działki na części: wykorzystywane do prowadzenia działalności i las, SKO w C. podniosło, iż okoliczność powyższa nie może być uwzględniona w postępowaniu podatkowym, bowiem organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do przeznaczenia gruntu. Dla celów wymiaru podatku istotne jest sklasyfikowanie i stosowne oznaczenie danego gruntu w ewidencji gruntów i budynków, stosownie do treści art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.; dalej powoływanej jako "Prawo geodezyjne"), w myśl którego za podstawę m.in. wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków jak również w treści poszczególnych ustaw podatkowych odsyłających do ewidencji gruntów jako do dokumentu wiążącego dla organów podatkowych w zakresie ustalenia rodzaju gruntu dla celów wymiaru podatku. Organ drugiej instancji podniósł ponadto, że zmiana klasyfikacji gruntu może być dokonana wyłącznie przez organ prowadzący ewidencję, tj. starostę powiatowego w postępowaniu prowadzonym na wniosek właściciela gruntu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zgodziło się również ze stwierdzeniem Skarżącego, iż aktualne dane z ewidencji gruntów stanowią fałszywy dowód w sprawie. Za niedopuszczalny w świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. uznało ponadto wniosek Skarżącego o wydzielenie z powierzchni budynku powierzchni "pozostałej", stwierdzając, że cały budynek jest w posiadaniu podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a zatem od całej powierzchni użytkowej tego budynku należy naliczać podatek wg stawki o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu podniósł, że organ odwoławczy błędnie ocenił, że sam fakt sklasyfikowania działki nr [...] w ewidencji gruntów i budynków jako "inne tereny zabudowane" przesądza o zastosowaniu najwyższych stawek podatku od nieruchomości dla gruntu i położonego na niej budynku. Wskazał, że zaskarżona decyzja oparta została wyłącznie na zasadzie prawdy formalnej, wbrew zasadzie przewidzianej w art. 122 Ordynacji podatkowej. W jego ocenie w sprawie naruszony został również art. 187 Ordynacji podatkowej, który nakłada na organy podatkowe obowiązek zgromadzenia i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, koniecznego do zbudowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego. Skarżący mając na uwadze orzecznictwo SN, sądów administracyjnych, a także stanowisko doktryny podkreślił ponadto, że o wymiarze podatku od nieruchomości decyduje stan faktyczny, a ewidencja gruntów i budynków może stanowić dokument wyjściowy do ustalenia podstawy opodatkowania, ale wyłącznie w przypadku, gdy dane wynikające z tej ewidencji są zgodne ze stanem faktycznym. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego podniósł, że działka nr [...] w ewidencji gruntów i budynków figuruje jako "inne tereny zabudowane" oznaczone symbolem "Bi". Na przeważającej jej części rośnie las, krzewy i inna roślinność, część działki jest również zajęta pod pasy drogowe, przeznaczone do użytku publicznego. Na działce znajduje się także transformator oraz linie energetyczne. Z tych też względów Skarżący z przyczyn od siebie niezależnych nie jest w stanie prowadzić działalności gospodarczej na terenie całej działki. Z powyższych powodów Skarżący zwracał się również do organów podatkowych o dokonanie pomiaru gruntu i budynku faktycznie zajętego pod działalność gospodarczą. Wielokrotnie także wnioskował do Burmistrza Miasta P., jako właściciela działki, o przekwalifikowanie jej na zgodną z jej stanem faktycznym. Skarżący zarzucił również organom podatkowym naruszenie art. 32 Konstytucji RP i wyrażonej w niej zasady równości. Wskazał ponadto, że organ pierwszej instancji przy wydaniu decyzji wymiarowej za 2006r. błędnie ustalił datę powstania obowiązku podatkowego, niezgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l., który określa, że obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Przedmiotową nieruchomość Skarżący objął bowiem w użytkowanie, zgodnie z umową dzierżawy z dniem 01 lipca 2006r. a podatek również został naliczony od dnia 1 lipca 2006r, czyli niewłaściwie. Odnosząc się do przesłanki wznowienia postępowania przewidzianej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej Skarżący podniósł, że tego rodzaju przesłanką są złożone przez niego korekty informacji, z których wynika, iż jedynie część przedmiotowej nieruchomości jest wykorzystywana na potrzeby działalności gospodarczej. Okoliczności te, zdaniem Skarżącego, były istotne dla sprawy, ponieważ nie fakt sklasyfikowania działki w ewidencji gruntów i budynków, lecz stan faktyczny decyduje o tym jaka powinna zostać zastosowana stawka podatku, istniały one również w dniu wydania decyzji, a nie były znane organowi pierwszej instancji, który wydał ostateczną decyzję, gdyż korekty złożył dopiero po jej wydaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ustalającej Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006r. Jest to wiec decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym wzruszania decyzji ostatecznych. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją (od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania), jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą (przesłanki wznowienia) określoną w art. 240 Ordynacji podatkowej. Przed przystąpieniem do omówienia zasadności zarzutów skargi, warto poczynić kilka uwag natury ogólnej. Wskazać należy, iż jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest zasada trwałości decyzji podatkowych, wyrażona w art. 128 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Wskazana zasada, pełni ważną funkcję w zakresie ochrony praw nabytych przez stronę, jak również urzeczywistnia potrzebę stabilizacji porządku prawnego, nadając decyzjom ostatecznym walor trwałości i domniemania prawidłowości. W konsekwencji, wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Odstępstwem od powyższej zasady są tzw. tryby nadzwyczajne wzruszania decyzji ostatecznych, w tym tryb wznowienia postępowania. W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych (przesłanek wznowienia), wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (zob. W. Dawidowicz, Postępowanie administracyjne. Zarys wykładu, Warszawa 1983, str. 242; B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, str. 275; B. Gruszczyński (w:) S. Babiarz, B. Dauter. B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka -Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, str. 611; wyroki NSA z dnia 22 kwietnia 1998r., sygn. akt II SA 1747/97, LEX nr 41683 i z dnia 15 listopada 1999r., sygn. akt FSA 1/99, ONSA 2000, z. 2, poz. 45). Ponieważ wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych, przesłanki wznowienia podlegają wykładni ścisłej (zob. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, str. 626; oraz wyroki: WSA z dnia 9 sierpnia 2004r., sygn. akt SA/Rz 1824/03, LEX nr 132974 i NSA z dnia 9 września 2001 r., sygn. akt 1 SA 1788/99, LEX nr 75514 oraz z dnia 26 października 1999r., sygn. akt IV SA 1739/97, LEX nr 47859). W uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02 (ONSA 2003, z. 3, poz. 86), wskazano, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, a w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej, doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że dotychczasowa decyzja wydana została z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania, dotyczą w końcowym rezultacie, bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. W tych rozważaniach ogólnych należy jeszcze uwypuklić zasadnicze różnice postępowania zwykłego i nadzwyczajnego. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Zakres kompetencji organu odwoławczego w postępowaniu zwykłym jest szerszy niż organów prowadzących weryfikację decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania. O ile w postępowaniu instancyjnym odwołanie daje podstawę do ponownego, całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, bez względu na wagę uchybień (naruszeń prawa) związanych z tym postępowaniem, o tyle w postępowaniu wznowionym, organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy postępowanie w którym wydano decyzję ostateczną obarczone było taką wadą, która przez ustawodawcę uznana została za wadę kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Powyższe znajduje dobitne potwierdzenie w szeregu orzeczeń sądów administracyjnych. W niniejszej sprawie Skarżący jako podstawę żądania wznowienia postępowania wskazał art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W myśl tego przepisu możliwe jest wznowienia postępowania, gdy ujawnią się nowe dowody lub okoliczności, istotne dla sprawy, istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który tę decyzję wydał. W ocenie Skarżącego nową i istotną okolicznością, której organ nie znał w dniu wydawania decyzji wymiarowej są złożone przez niego korekty informacji, z których wynika, iż jedynie część przedmiotowej nieruchomości jest wykorzystywana na potrzeby działalności gospodarczej. Odnosząc się do powyższego należy przypomnieć, że przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy: - ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, - okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego. Powyższe okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (wyrok NSA z 1 października 2003 r., III SA 2923/01, Biuletyn Skarbowy 2004 nr 3, s. 22). Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy także rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, LEX nr 146074). Zgodnie ponadto z orzecznictwem sądowym "Przez nową okoliczność istotną dla sprawy (...) należy rozumieć taką okoliczność, która by mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego" (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2000 r., V SA 188/99, LEX nr 50152). Sąd biorąc pod uwagę okoliczności przedstawione przez Skarżącego podzielił stanowisko organów podatkowych, iż okoliczności na które powoływał się Skarżący w toku postępowania wznowieniowego w świetle zasady trwałości decyzji administracyjnej nie mogą być uznane za istotne dla ostatecznego wyniku sprawy. W ocenie składu orzekającego wynika to z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., obowiązującym w 2006r., zgodnie z którym za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Przepis ten definiuje pojęcie gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazując jednocześnie, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę nieruchomości skutkuje tym, że budynek, budowla i grunty są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu według najwyższych stawek podatkowych. W definicji tej nie ma warunku faktycznego wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cel związany z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Czasowe ich niewykorzystywanie lub zawieszenie działalności, a także wykonywanie działalności, jak twierdzi Skarżący, na części nieruchomości, nie ma znaczenia dla zasadności ich opodatkowania stawkami jako przy działalności gospodarczej. Z akt administracyjnych bezspornie wynika, że Gmina Miejska P., będąc właścicielem działki nr [...] o pow. 0,6751 ha, zabudowanej Domem Pogrzebowym, zawarła ze Skarżącym w dniu 30 czerwca 2006r. umowę o przekazaniu w dzierżawę ww. nieruchomości na okres 3 lat. Dzierżawca zobowiązał się do wykorzystywania przedmiotu dzierżawy na cele pogrzebowe i świadczenia usług zgodnie z obowiązującymi przepisami. Nieruchomość została mu wydana do korzystania. A zatem w świetle powyższej umowy Skarżący był posiadaczem spornej nieruchomości. Z tego względu organ pierwszej instancji prawidłowo naliczył podatek od całej jej powierzchni, wg stawki o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił przy tym stanowiska Skarżącego, iż o wymiarze podatku od nieruchomości decyduje sposób, w jaki jest ona wykorzystywana. Stosownie do treści art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego, podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów wskazuje także bezpośrednio art. 2 ust. 2 u.p.o.l., w którym wymienia się tę ewidencję jako dokument decydujący o klasyfikowaniu gruntów. Rację należy zatem przyznać organom podatkowym, które przy dokonywaniu wymiaru podatku przyjęły klasyfikację gruntu wynikającą z rejestru ewidencji gruntów. W aktach sprawy znajduje się potwierdzony za zgodność z oryginałem wypis z rejestru gruntów dla przedmiotowej działki, z którego wynika, że stanowiąca przedmiot opodatkowania działka oznaczona jest symbolem "Bi". Takie oznaczenie w ewidencji gruntów działki gruntu Skarżącego wyklucza możliwość uznania jej jednocześnie za grunt zadrzewiony i zakrzewiony. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Prowadzenie ewidencji jak i aktualizacja znajdujących się w niej danych należy do kompetencji starosty. W przypadku wprowadzenia zmian w ewidencji organy podatkowe zobowiązane będą do ich uwzględnienia w postępowaniu w sprawie ustalenia wysokości podatku należnego z tytułu własności nieruchomości. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi za niezasadny należało również uznać zarzut pobieżnego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz naruszenia zasady prawdy materialnej przewidzianej w art. 122 Ordynacji podatkowej. Materiał dowodowy został zgromadzony w sposób zupełny. Wypis z ewidencji gruntów i budynków oraz informacja Skarżącego w sprawie podatku od nieruchomości były wystarczające do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości. Ocenę faktyczną i prawną materiału dowodowego dokonaną przez organy podatkowe należy uznać za prawidłową. Zwrócić ponadto należy uwagę w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowienia postępowania nie prowadzi się pełnej kontroli kwestionowanej decyzji ostatecznej. Temu służy tryb odwoławczy, z którego strona nie skorzystała. Sąd nie odniósł się merytorycznie do podniesionych przez Skarżącego zarzutów naruszenia art. 32 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 u.p.o.l., bowiem nie mogły one być skutecznie podniesione w toku postępowania wznowieniowym. Skarżący mógł je skutecznie podnieść w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).