II SA/Bd 488/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: sędzia WSA Krzysztof Gruszecki sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik (spr.) Protokolant Magdalena Tambelli po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 września 2008 r. sprawy ze skargi B. N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego oddala skargę. II SA/Bd 488/08 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006, Nr 156, poz. 1118) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał B. N. doprowadzenie do stanu poprzedniego obiektu na działce nr [...] przy ul. H. [...] w B., poprzez wykonanie drzwi w ścianie zewnętrznej kamienicy od strony podwórza i rozbiórkę ściany zewnętrznej przy oficynie na długości [...], a następnie wymurowanie ściany zewnętrznej tej samej długości w pierwotnym miejscu - z uwagi na wykonanie robót budowlanych bez wymaganego prawem zgłoszenia w Starostwie Powiatowym w B. W uzasadnieniu organ wskazał, że obowiązek zgłoszenia zamiaru wykonania rozpoczętych jesienią [...] robót budowlanych stanowiących remont istniejącego obiektu budowlanego wynika z przepisów art. 30 ust. 1 pkt 2 i art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. Poza tym organ podniósł, iż postanowieniem z dnia [...][...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w T. odmówił uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na remoncie kamienicy i oficyny. Odwołując się od decyzji PINB w B. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego B. N. wniosła o jej uchylenie jako podjętej z naruszeniem prawa. Odwołująca się podniosła, iż zamiar wykonania remontu oficyny i zamurowania otworu drzwiowego zewnętrznego w kamienicy przy ul. H. [...] zgłosiła w Starostwie w B., co potwierdza protokół kontroli PINB z dnia [...], a także postanowienie [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...]. Także ów ostatni wiedział o zamiarze wykonania robót od dnia wystąpienia do niego Burmistrza B. o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dot. przedmiotowych robót. Strona powołała się przy tym na fakt zaskarżenia niekorzystnego dla niej postanowienia organu konserwatorskiego. Nadto B. N. zakwestionowała nałożenie na nią postanowieniem z dnia [...] nr [...] obowiązku dostarczenia zaświadczenia burmistrza o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obwiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na które to postanowienie wniosła zażalenie, lecz [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził w dniu [...] jego niedopuszczalność, informując ją jednocześnie, iż postanowienie z [...] może być zaskarżone tylko w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie w sprawie. W związku z tym powyższe zażalenie winno być potraktowane jako stanowisko w postępowaniu dotyczącym decyzji PINB z dnia [...]. Wskazała też, iż ta ostatnia decyzja wydana została bez znajomości postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Odwołująca się dodatkowo podniosła, że w niniejszym postępowaniu przedkładała własne stanowiska w sprawie, lecz decyzja organu I instancji podjęta została bez ustosunkowania się do nich, co stanowi naruszenie art. 8 i 11 kpa. Decyzją z dnia [...] nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji wynika, że przeprowadzona w dniu [...] na działce nr [...] przy ul. H. [...] w B. przez inspektora nadzoru budowlanego kontrola robót budowlanych polegających na remoncie kamienicy i budynku gospodarczego potwierdziła zawartą w piśmie i postanowieniu [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w T. z dnia [...] informację o stwierdzeniu w trakcie oględzin w dniu [...], iż dokonano dodatkowo poza otynkowaniem, ociepleniem i pomalowaniem budynków, zamurowania drzwi wejściowych do kamienicy od strony podwórza. Poza tym stwierdzono wykonanie nowej ściany zewnętrznej oficyny o długości [...]. Roboty te przeprowadzono bez zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej o zamiarze przystąpienia do nich. Jak wskazał organ II instancji, inwestor legitymował się tylko zgłoszeniem zamiaru docieplenia ścian i dachu oficyny. Roboty te faktycznie zostały wykonane. Z kolei przedmiotem postępowania uzgadniającego prowadzonego przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków był, jak stwierdził organ, projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na remoncie istniejących budynków z przeznaczeniem na działalność handlową, dobudowie oficyny wzdłuż granicy z przeznaczeniem na zaplecze magazynowe oraz dobudowa schodów zewnętrznych na I piętro budynku głównego od strony podwórza. Jednak postanowieniem z dnia [...] organ konserwatorski orzekł o nieuzgodnieniu projektu tej decyzji. W uzasadnieniu jednocześnie, w nawiązaniu do powyższej odmowy uzgodnienia podniesiono, że zgodnie z art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków (a takim jest Dzielnica S. M. w B., w której znajduje się ulica H.) wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót od wojewódzkiego konserwatora zabytków. B. N. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej uchylenie wobec naruszenia przepisów art. 7, 10, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa. Skarżąca zarzuciła, że organ II instancji nie odniósł się w sposób wyczerpujący do załączonego przez nią odwołania od decyzji organu I instancji uchybiając w ten sposób obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 kpa, w związku z czym podtrzymuje zarówno jego treść, jak i treść założonych do PINB i WINB pism. Ponadto wg skarżącej organ odwoławczy przed wydaniem rozstrzygnięcia winien dokonać własnych ustaleń faktycznych i swe stanowisko przedstawić w sposób wyczerpujący w jego uzasadnieniu, gdy tymczasem merytoryczna treść uzasadnienia kwestionowanej decyzji jest znacznie ograniczona. Nie została też przez organ odwoławczy zawiadomiona o możliwości ustosunkowania się do zgromadzonych w postępowaniu dowodów. Ponadto skarżąca wskazała na nieprawidłowości związane z wydaniem i doręczeniem jej przez PINB decyzji z dnia [...] (decyzję sporządzono przed zawiadomieniem jej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz doręczono ją dopiero [...] bez odniesienia się w niej do uwag zgłoszonych [...]). W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie uznając podniesione w niej zarzuty za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż rozpatrując skargę ogranicza się do oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Poza tym sąd nie będąc przy ocenie legalności rozstrzygnięcia co do zasady związany granicami skargi, to jest mając uprawnienie wykraczania poza podnoszone w skardze zarzuty i reagowania na niedostrzeżone przez skarżącego wadliwości kontrolowanej decyzji, jest jednak związany granicami sprawy. W związku z tym rozpoznając skargę nie jest władny wykraczać swoimi ocenami prawnymi poza granice sprawy określone przez przedmiot zaskarżonej, konkretnej decyzji, a zatem ogranicza się do zbadania legalności tejże decyzji niezależnie od tego, czy rozwiązanie problemów osoby skarżącej wykracza poza zawarte w decyzji rozstrzygnięcie. Z uwagi na przedmiot zaskarżenia, którym jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie nakazania przywrócenia do stanu poprzedniego wejścia i ściany w obiektach przy ul. H. [...], kontrola Sądowa sprowadzona była w niniejszej sprawie do oceny legalności zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Poza oceną Sądu znalazły się więc i nie wymagały ustosunkowania się w niniejszym wyroku (podobnie zresztą jak w uzasadnieniu organu II instancji) podniesione w odwołaniu z dnia [...] w punktach 2 i 5 oraz piśmie skarżącej z dnia [...] do Państwowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (załączonym do odwołania) kwestie dotyczące postanowień [...] z dnia [...] i nr [...] z dnia [...], tym bardziej jeszcze, iż wydane zostały one w ramach innego postępowania administracyjnego - w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego z gospodarczego na handlowy. Do odwołania i wymienionego pisma odsyła strona w skardze do Sądu. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę zwolniona jest jedynie budowa obiektów wymienionych w art. 29 ust.1 ustawy, a także niektóre roboty budowlane o których mowa w ust. 2 tego przepisu, a wśród nich remont istniejących obiektów budowlanych oraz docieplenie budynków o wysokości do 12 m. Znaczna jednak część wyszczególnionych w art. 29 ust. 1 i 2 wyłączeń obwarowanych zostało przez ustawodawcę w art. 30 ustawy obowiązkiem zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej przez inwestora zamiaru wykonywania robót budowlanych. Dotyczy to między innymi remontu i docieplenia. Kwestia rozbiórki obiektu budowlanego uregulowana została odrębnie w art. 31 ustawy. Jak wynika z zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, nałożony na skarżącą obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego, budynku głównego i budynku oficyny dotyczy dokonanego przez nią w końcu [...] zamurowania (likwidacji) drzwi zewnętrznych kamienicy od podwórza oraz rozebrania ściany zewnętrznej oficyny o długości [...] i wybudowania nowej ściany z przesunięciem powodującym poszerzenie obiektu. Przeprowadzenie przez skarżącą powyższych prac jest, w świetle treści powołującego się na dokonane [...] oględziny postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] Nr [...] oraz ustaleń przeprowadzonej w dniu [...] przez inspektorów nadzoru budowlanego kontroli wykonanych w obiektach na nieruchomości przy ul. H. [...] robót, bezsporne. Wskazane wyżej roboty budowlane w ocenie Sądu nietrafnie zakwalifikowane zostały jednak przez organ jako podlegający tylko zgłoszeniu remont. Definicję remontu zawiera art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego nie stanowiących bieżącej konserwacji. Inaczej mówiąc remont polega na wykonaniu robót niezbędnych do utrzymania obiektu w odpowiednim stanie technicznym, by nie uległ on pogorszeniu z powodu eksploatacji. Tak więc za remont nie mogą być uznane roboty, w wyniku których powstają nowe elementy, jak to w niniejszym przypadku miało miejsce. Wśród robót budowlanych, obok remontu, wymienia się w art. 3 pkt 7 ustawy budowę, przebudowę, montaż i rozbiórkę. Likwidacja otworu drzwiowego (również np. okiennego) poprzez jego zamurowanie stanowi przebudowę, podobnie zresztą jak wykonanie nowego otworu drzwiowego, nawet w miejscu, w którym niegdyś on istniał. Remontem byłaby tylko wymiana drzwi (czy okna). Przebudową jest bowiem wykonanie wszelkich prac budowlanych powodujących zmianę układu funkcjonalnego obiektu budowlanego (zmianę parametrów użytkowych lub technicznych) dotyczącą elementów wypełniających lub konstrukcyjnych, nie powodującą zmiany parametrów charakterystycznych obiektów, takich jak np. kubatura, powierzchnia, długość, szerokość itp. (vide art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego). Wykonanie zaś w nieco innym miejscu nowej ściany sutereny, skutkujące zmianą szerokości, a zatem i powierzchni tego obiektu (nawet w niewielkim stopniu) uznać należy za rozbudowę, będącą rodzajem robót zaliczanych do budowy (art. 3 pkt 6 ustawy). Prawo budowlane nie zawiera definicji rozbudowy. Jednak w doktrynie i orzecznictwie przyjęto, że rozbudową jest zmiana - powiększenie parametrów istniejącego obiektu budowlanego takich jak kubatura, wysokość, długość szerokość i granice obiektu (zwiększenie powierzchni zabudowy). Roboty budowlane polegające na przebudowie nie zostały wymienione w art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego, zaś budowa (której rodzajem jest rozbudowa) obiektu budowlanego, jakim jest budynek nie znajduje się wśród wyliczeń zawartych w art. 29 ust. 1 ustawy. Katalog obiektów, jak i robót budowlanych zamieszczony we wskazanym artykule nie może być, co wymaga w tym miejscu podkreślenia, interpretowany rozszerzająco. Tak więc zarówno zamurowanie drzwi, jak i wybudowanie nowej ściany przez skarżącą nie mogąc być zakwalifikowane do wyłączeń spod działania art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., o których mowa w art. 29, wymagały uzyskania przez nią przed rozpoczęciem prac ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Z kolei rozebranie uprzednio istniejącej ściany oficyny winno być poprzedzone otrzymaniem pozwolenia na rozbiórkę. Jakkolwiek bowiem często tego rodzaju roboty nie wymagają decyzji organu, to jednak w przypadku obiektów budowlanych wpisanych do rejestru zabytków lub objętych ochroną konserwatorską, jak stanowi art. 31 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego, pozwolenie organu jest konieczne. Ze wspominanego wyżej postanowienia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] oraz jego pisma z tej samej daty do PINB w B. wynika zaś, iż ulica H., na której usytuowana jest działka nr [...], znajduje się na terenie Dzielnicy S. M. B. wpisanego do rejestru zabytków decyzją [...]. Pojęcie "objęcia ochroną konserwatorską" należy natomiast interpretować w powiązaniu z art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). W świetle poczynionych w toku postępowania w niniejszej sprawie ustaleń wykonane przez skarżącą, wymienione w sentencji decyzji I instancji roboty nie były objęte uprzednim zgłoszeniem o nich w Starostwie Powiatowym w B. Gdyby jednak nawet miało ono miejsce, nie byłoby skuteczne, jako dotyczące robót wymagających wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i rozbiórkę. Bezsprzecznie jednak przede wszystkim zamurowując drzwi oraz likwidując ścianę i stawiając nową skarżąca nie dysponowała w tym przedmiocie pozwoleniem na budowę. Nadmienić należy, że nawet ewentualne podjęcie przez skarżącą czynności zmierzających do uzyskania pozwolenia w postaci wystąpienia o warunki zabudowy dla inwestycji, nie pozbawiałoby jej działań cechy bezprawności bowiem przystępując do wskazanych wyżej robót winna posiadać mającą charakter ostateczny decyzję o pozwoleniu na omawiane roboty. Konsekwencje wykonanych bez wymaganego pozwolenia robót budowlanych zostały przez ustawodawcę ustatuowane w powołanym w podstawach prawnych decyzji I i II instancji art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 48 ust. 1 tejże ustawy. Z art. 48 ust. 1 ustawy wynika dla organu nadzoru budowlanego obowiązek nakazania rozbiórki wybudowanego bez pozwolenia na budowę obiektu budowlanego lub jego części chyba, że zachodzą przewidziane w ust. 2 warunki do podjęcia czynności zmierzających do zalegalizowania samowoli. Z kolei zgodnie z art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., jeśli roboty budowlane inne, niż określone w art. 48, wykonane zostały w sposób wymieniony w art. 50 ust. 1, w tym - według punktu 1 – bez wymaganego pozwolenia, należy, zastosować odpowiednio przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2. Na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, zaś na mocy pkt 2 nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Wybór merytorycznego rozstrzygnięcia spośród możliwych na gruncie art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 zależy od rodzaju samowoli budowlanej, jej zakresu i skutków, jak również sposobów oraz samej możliwości uzyskania stanu zgodnego z prawem. Orzekające w niniejszej sprawie organy trafnie rozstrzygały w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego o doprowadzeniu do stanu poprzedniego kamienicy i sutereny poprzez wykonanie na nowo zlikwidowanych przez skarżącą drzwi w ścianie zewnętrznej kamienicy od strony podwórza oraz wymurowanie w poprzednim miejscu, tej samej długości rozebranej przez skarżącą ściany. Z interpretacji wskazanego przepisu w powiązaniu z art. 48 ust. 1 wynika bowiem iż ma on zastosowanie do wykonanych nielegalnie robót budowlanych w postaci przebudowy oraz rozbiórki, a takowe w niniejszym przypadku miały miejsce. Nie zachodziła jednocześnie możliwość doprowadzenia powyższych prac do stanu zgodnego z prawem w oparciu o ust. 1 pkt 1 wymienionego artykułu, bowiem – jak słusznie podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z powołaniem się na art. 39 ust. 1 - ustawy prowadzenie wymagających pozwolenia na budowę robót budowlanych w kamienicy i suterenie znajdujących się na wpisanym do rejestru zabytków terenie mogło mieć miejsce jedynie po uzyskaniu dodatkowo - zresztą jako warunek w ogóle możliwości ubiegania się o pozwolenie Starosty Powiatowego w B. odrębnej decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na wykonanie tychże robót, a takową decyzją skarżąca się nie legitymowała. Zawarte natomiast w decyzji rozstrzygnięcie w zakresie dotyczącym nakazu rozebrania wybudowanej bez zezwolenia nowej ściany uzasadniało dodatkowe przywołanie w jej podstawie prawnej przepisu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, jako że miały w tym wypadku miejsce samowolne roboty budowlane, jak wcześniej wskazano, stanowiące rozbudowę sutereny (poszerzenie, a tym samym zmiana jej powierzchni) o ile nawet nie budowę w czystej postaci części tego obiektu. Także i w tym zakresie robót brak było przesłanek do wszczęcia procedury w celu ich zalegalizowania, przede wszystkim ze względu na nieposiadanie przez skarżącą koniecznego do przedłożenia organowi nadzoru budowlanego dokumentu, o którym mowa w art. 48 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy, w postaci decyzji-pozwolenia organu konserwatorskiego wymaganego przepisem art. 39 ust. 1. Podzielając stanowisko organu II instancji wyrażone w odpowiedzi na skargę Sąd nie stwierdził, by wydanie zaskarżonej decyzji wymagało uprzedniego przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego przez ten organ, a podjęte przezeń rozstrzygnięcie, mimo znacznego skondensowania w zakresie końcowych wniosków, zostało dostatecznie uzasadnione. Strona brała czynny udział w postępowaniu administracyjnym, o czym świadczą kierowane przez nią do organów obydwu instancji pisma, wniesione odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej oraz fakt zapoznania się w dniu [...] z własnej inicjatywy z materiałami postępowania prowadzonego przez PINB w B. W myśl art. 145 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd uchyla zaskarżoną decyzję w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, względnie – innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W praktyce orzeczniczej przyjęto, iż o wpływie naruszenia prawa na wynik sprawy można mówić tylko wówczas, że gdyby takiego naruszenia nie było, mogłaby zapaść decyzja o odmiennej niż wydana treści. Jakkolwiek zgodzić się trzeba ze skarżącą, iż nieprawidłowe było wysłanie do niej przez organ I instancji po sporządzeniu decyzji administracyjnej zawiadomienia o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do niego, oraz nadanie biegu tejże decyzji (wysłanie jej) znacznie przed upływem zakreślonego do zapoznania się z aktami terminu, jak również nie skierowanie do skarżącej tego rodzaju zawiadomienia przez organ odwoławczy, to jednak zważywszy na okoliczność, iż po dokonaniu przez nią wglądu w akta sprawy w dniu [...], a także w postępowaniu przez organem II instancji nie były przeprowadzone w sprawie żadne dodatkowe czynności dowodowe a nadto mając na uwadze treść pozostałych zarzutów skargi, uznać należało, iż powyższe uchybienia nie rzutowały na wydane przez organy obydwu instancji rozstrzygnięcia. Na wynik sprawy (treść nałożonego na skarżącą obowiązku) nie miało również wpływu wadliwe przyjęcie w decyzji I instancji, iż wykonane przez skarżącą roboty budowlane wymagały zgłoszenia oraz nie wskazanie jako podstawy decyzji dodatkowo w art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, jak też przeoczenie powyższych wadliwości i ich nie konwalidowanie przez organ II instancji. Uznając z przedstawionych wyżej względów, iż brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji niniejszego wyroku.