II SA/Wa 378/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska - Jung, Joanna Kube, Protokolant Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2008 r. sprawy ze skargi B. T. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji W. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...], 2. stwierdza, iż zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta Stołecznego Policji na rzecz B. T. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Komendant Rejonowy Policji [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2007 r. uznał [...] B. T. winną popełnienia przewinień dyscyplinarnych wyczerpujących znamiona naruszenia dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm.) w zw. z § 180 ust. 2 zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 1426 z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców oraz pkt 3 lit. a - h "Zakresu obowiązków [...]" z dnia 16 sierpnia 2004 r. i wymierzył jej karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. W wyniku wniesionego przez funkcjonariusza odwołania, Komendant [...] Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. W oparciu o prawomocne orzeczenie dyscyplinarne, Komendant Rejonowy Policji [...], mając za podstawę art. 104 ust. 3 powołanej ustawy o Policji oraz § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.), rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. obniżył B. T. z dniem 31 grudnia 2007 r. dodatek służbowy do kwoty [...] zł, tj. o 30 % otrzymywanej stawki. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż obniżenie dodatku służbowego jest obligatoryjne, albowiem prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym została ona uznana winną naruszenia dyscypliny służbowej podczas wykonywania czynności służbowych i wynika wprost z § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 powołanego rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. Obniżenie dodatku służbowego o 30 % otrzymywanej stawki jest natomiast współmierne do stopnia zawinienia policjanta oraz orzeczonej kary dyscyplinarnej. Od powyższego rozkazu personalnego B. T. złożyła odwołanie do Komendanta [...] Policji, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub o ustalenie obniżenia dodatku służbowego jedynie o 20% otrzymywanej stawki. Ponadto wskazała, iż zaskarżony rozkaz personalny został wydany w sytuacji, gdy nadal rozpoznaniu podlega sprawa prawidłowości postępowania dyscyplinarnego w związku z jej skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od orzeczenia Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. Stwierdziła także, iż przyjęta przez organ stawka 30% obniżenia dodatku służbowego jest zbyt wysoka, a przy ustalaniu jej wysokości nie wzięto w szczególności pod uwagę jej długoletniej służby, braku jakichkolwiek wcześniejszych naruszeń dyscypliny służbowej, prawidłowego i należytego wywiązywania się przez nią z przydzielonych obowiązków oraz dobrej opinii służbowej. Komendant [...] Policji, na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. - zwanej dalej Kpa), rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. uchylił zaskarżone orzeczenie organu I instancji w części dotyczącej daty obniżenia dodatku służbowego, ustalił datę obniżenia dodatku służbowego na dzień 31 stycznia 2008 r., zaś w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia organ zaznaczył, iż postępowanie w przedmiocie przyznania, obniżenia bądź cofnięcia dodatku służbowego prowadzone jest w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego. Zgodnie z § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 powołanego rozporządzenia policjantowi obniża się dodatek służbowy w granicach od 20 do 50 %, w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Taki zapis nakłada na uprawniony organ obligatoryjne obniżenie dodatku służbowego bądź funkcyjnego w przypadku zaistnienia określonych przesłanek. Natomiast kwota do jakiej zostanie on obniżony należy do sfery uznania administracyjnego. W ocenie Komendanta [...] Policji ustalona zaskarżonym rozstrzygnięciem granica 30 % obniżenia otrzymywanej stawki dodatku służbowego uwzględnia charakter popełnionego przez B. T. przewinienia, jego skutki oraz rodzaj i wymiar orzeczonej kary, zatem organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Organ odwoławczy za nietrafny uznał również zarzut dotyczący wydania zaskarżonego rozkazu personalnego przed zakończeniem postępowania sądowego ze skargi B. T. na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r., toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. W jego ocenie wniesiona przez funkcjonariusza do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga jest środkiem zaskarżenia przysługującym po wyczerpaniu toku odwoławczego w trybie instancyjnym określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Fakt jej wniesienia nie zmienia sytuacji prawnej B. T., albowiem nadal pozostaje ona osobą ukaraną prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym, co nakładało na organ obowiązek obniżenia dodatku służbowego. Komendant [...] Policji wskazał ponadto, iż w związku z tym, że rozkazowi personalnemu z dnia [...] grudnia 2007 r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności w oparciu o treść art. 108 Kpa, a także nie podlega on natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, wniesienie przez zainteresowaną odwołania wstrzymało jego wykonanie. Należało zatem na nowo określić datę obniżenia dodatku służbowego. Na powyższy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. B. T. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jego uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającego go orzeczenia organu I instancji. Stwierdziła, iż rozkaz ten został wydany w sytuacji, gdy nie zakończyło się jeszcze postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie dotyczące skargi na orzeczenie dyscyplinarne nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. Podniosła również, iż stawka 30 % obniżenia jej dodatku służbowego jest zbyt wysoka, zaś organ nie wyjaśnił wystarczająco przyczyn obniżenia dodatku na wskazanym poziomie. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z odmiennych powodów, aniżeli wskazane w skardze. Stosownie do treści art. 100 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tj. 2002 r. Dz. U. Nr 7, poz. 58 ze zm.) uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia. Zgodnie natomiast z art. 104 ust. 3 tej ustawy, na stanowiskach innych niż kierownicze lub samodzielne policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Zasady przyznawania, podwyższania, obniżania lub cofania dodatków do uposażenia reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 z późn. zm.). Zgodnie z § 9 ust. 5 tego rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, a przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Z kolei § 8 ust. 5 - 8 rozporządzenia reguluje zasady podwyższenia lub obniżenia dodatku funkcyjnego, wskazując na fakultatywne przesłanki obniżenia (§ 8 ust. 5 pkt 2, ust. 6 i ust. 7) oraz obligatoryjne przesłanki obniżenia (§ 8 ust. 8) dodatku funkcyjnego. Odesłanie zawarte w § 9 ust. 5 cytowanego rozporządzenia wskazuje, iż przyjęte zasady obniżenia dodatku funkcyjnego mają też odpowiednie zastosowanie w przypadku dodatku służbowego. W myśl zatem § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia, w przypadku wymierzenia policjantowi kary dyscyplinarnej za naruszenie przez niego dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, dodatek służbowy obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki. Podstawą więc do przyjęcia, że w sprawie występują przesłanki do obniżenia dodatku służbowego jest fakt, iż policjant naruszył dyscyplinę służbową w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za co wymierzono mu karę dyscyplinarną. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że na dzień wydania zaskarżonego rozkazu personalnego organ orzekający dysponował informacją o wydaniu prawomocnego orzeczenia nr [...] z dnia [...] listopada 2007 r. o ukaraniu skarżącej karą dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, wobec uznania jej winną naruszenia dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 180 ust. 2 zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 1426 z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie metodyki wykonywania czynności dochodzeniowo-śledczych przez służby policyjne wyznaczone do wykrywania przestępstw i ścigania ich sprawców oraz pkt 3 lit. a - h "Zakresu obowiązków [...]" z dnia 16 sierpnia 2004 r. Prawidłowo zatem organ wydał rozkaz personalny o obniżeniu dodatku służbowego, gdyż do takiego działania obligowała go treść § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 powołanego rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. Przepis ten nie zezwala bowiem w takiej sytuacji na uznanie administracyjne, ale nakłada na organ obowiązek obniżenia dodatku służbowego. Uznaniowość zachodzi wyłącznie co do ustalenia wysokości obniżenia dodatku, jednak w niniejszej sprawie organ w sposób wystarczający uzasadnił ustalenie 30 % stawki obniżenia skarżącej dodatku. Zaskarżone rozkazy personalne podlegają uchyleniu z innych powodów. W toku postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie, skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wydane w stosunku do niej prawomocne orzeczenie dyscyplinarne. Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 149/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę B. T., uchylił orzeczenie dyscyplinarne Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] października 2007 r., którymi uznano skarżącą winną naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzono jej karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 11 lipca 2008 r. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd uchyli decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przepis ten nie różnicuje podstaw wznowienia postępowania, które z kolei określone są w art. 145 i 145a Kpa. Uchylenie decyzji lub postanowienia z uwagi na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego nastąpi więc w wypadku stwierdzenia jednej z przesłanek tego wznowienia, określonych w odpowiedniej ustawie procesowej. W myśl zaś art. 145 § 1 pkt 8 Kpa podstawą do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną jest sytuacja, gdy decyzja ta została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Naruszenie prawa będące podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego powoduje uwzględnienie skargi niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Biorąc zatem pod uwagę treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 149/08, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznał, iż zachodziły podstawy do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w całości Sąd orzekł w oparciu o art. 152 powołanej ustawy, zaś o kosztach rozstrzygnął na podstawie art. 200 ustawy.