I FSK 2049/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej B. Ł. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 września 2008 r., o sygn. akt I SA/Łd 997/08 w sprawie ze skargi B. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 30 maja 2008 r., Nr [...] w przedmiocie zaległości w podatku od towarów i usług za okres kwiecień - czerwiec i wrzesień 2001 r. oraz styczeń, kwiecień i maj 2002 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 10 września 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 997/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę B. Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 30 maja 2008 r., Nr [...] w przedmiocie zaległości w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do czerwca i wrzesień 2001 r. oraz styczeń, kwiecień i maj 2002 r. Powodem powyższego rozstrzygnięcia było nie uzupełnienie przez skarżącą w zakreślonym w wezwaniu terminie braków formalnych, polegających na nie podaniu wartości przedmiotu zaskarżenia. Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną. Postanowieniu, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 49 § 1 i art. 58 par 1 pkt 3 w związku z art. 216 i 218 p.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga skarżącej podlega odrzuceniu z powodu niewskazania wartości przedmiotu zaskarżenia w sytuacji, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia była sądowi znana. W uzasadnieniu podstaw kasacyjnych wskazano, że skarżąca po otrzymaniu wezwania Sądu przeglądając akta zauważyła, że wartość przedmiotu sporu została określona w piśmie Dyrektora Izby Skarbowej, stanowiącym odpowiedź na skargę, w związku z czym przyjęła, że jej pismo jest już zbędne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Pismem wszczynającym postępowanie jest niewątpliwie skarga, a zatem w omawianej sprawie obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia spoczywał na skarżącej. Ponieważ skarga nie spełniała powyższego wymogu Sąd prawidłowo wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia jej braku. Jak wynika z akt postępowania przed Sądem I instancji (k. 8) wezwanie sformułowane zostało w sposób prawidłowy, czytelny i całkowicie dla strony zrozumiały oraz został w nim wskazany rygor odrzucenia skargi w wypadku nieuzupełnienia braków w zakreślonym terminie. Mimo wezwania skarżąca braków skargi nie uzupełniła, co prawidłowo skutkowało zatem jej odrzuceniem. Należy zaznaczyć, że adresatem przepisu art. 215 § 1 p.p.s.a. jest autor pisma wszczynającego postępowanie w danej instancji, a więc w tej sprawie skarżąca, a nie jakikolwiek inny podmiot. Jest to istotny z punku widzenia przepisów proceduralnych obowiązek strony i nie jest dla Sądu obojętnym fakt, iż to strona wnosząca skargę wskazuje wartość przedmiotu zaskarżenia. Może to mieć bowiem istotne znaczenie chociażby dla doprecyzowania zakresu zaskarżenia aktu będącego przedmiotem kontroli sądowej i wysokości należnego w sprawie wpisu stosunkowego od skargi. Dlatego też za całkowicie nietrafną należało uznać argumentację autora skargi kasacyjnej, zgodnie z którą skarżąca uznała odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków skargi za zbędną wobec faktu, iż wartość przedmiotu zaskarżenia wskazał organ administracyjny w odpowiedzi na skargę. Mając na względzie powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w postanowieniu.