II SA/Sz 411/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda (spr.) Protokolant Michał Iwanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2008 r. sprawy ze skargi M. G.-H. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej M. G.-H. kwotę [...] złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...], sygn. akt SA/Sz 584/02 uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego. Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Starosta decyzją z dnia [...] na podstawie art. 20 ust. 1, art. 22, art. 53 ust.2 pkt 1,2,5, art. 57, art. 63 ust. 1, art. 77 ust.1 i 2 art. 82 ust. 1 pkt 3, 5, 10 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne udzielił pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód rzeki [...] dla Gospodarstwa Pstrągowego "G" s.c. zlokalizowanego na działce [...]/obręb N. Ż./ po lewej stronie rzeki G. w bliskim sąsiedztwie z Elektrownią Wodną w km 38+200 biegu rzeki polegającego na: A. a) poborze wody w ilości do 0,60 m3 /s, b) wykonaniu ujęcia brzegowego z przydennej strefy koryta rz. G. w km 38+200, c) wykonaniu basenów tuczących – 7 sztuk i basenów narybkowych – 9 sztuk, d) wykonaniu urządzeń zabezpieczających wody przed zanieczyszczeniem, e) określeniu stężenia zanieczyszczeń w wodach poprodukcyjnych. Ponadto w pkt B decyzji ustalono warunki dodatkowe m.in. wskazując w ppkt a, że stawy i obiekty należy wykonać zgodnie z projektem technicznym, w którym należy uwzględnić rozwiązanie zawarte w pkt 8.4 ekspertyzy skutków oddziaływania na środowisko planowanej hodowli pstrąga. Odwołanie od tej decyzji wnieśli H. M. i G. M. oraz M. G.-H. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Wojewoda decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art.4 ust.1 i art. 204 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 115, poz. 1229 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnieśli M. G.-H., H. M. i G. M. domagając się stwierdzenia jej nieważności. Sąd uchylając zaskarżoną decyzję stwierdził, że skarga jest zasadna, chociaż nie wszystkie jej zarzuty są trafne. Sąd za niezasadny uznał zarzut wydania pozwolenia wodnoprawnego w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej ostateczną decyzją administracyjną. Przedmiotowa decyzja dotyczy nowych obiektów- nowego ujęcia wody, nowych obiektów stawowych i nowych rozwiązań do oczyszczania wód poprodukcyjnych niż objętych decyzją ostateczną z dnia 15 kwietnia 1997 r. o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód rz. G. Tym samym Sąd uznał, że brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na postawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Sąd wskazał, że w okresie pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji a wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, nastąpiła zmiana stanu prawnego. Organ I instancji orzekł w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne, które z dniem 31 grudnia 2001 r. utraciły moc, wobec wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2002 r. ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Sąd uznał za zasadny zarzut skargi, że organ odwoławczy nie wskazał, na jakiej podstawie prawnej wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, co w istocie uniemożliwia sądową kontrolę tego aktu, tym bardziej, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada w pełni wymogom art.107 § 3 kpa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera wyczerpujących ustaleń faktycznych, ponieważ zostało sporządzone wyłącznie w konwencji rozprawienia się z zarzutami odwołania. Sąd uznał, że organ odwoławczy nie odniósł się do kluczowego dla rozstrzygnięcia sprawy zarzutu kwestionującego prawidłowości oceny zebranych dowodów. Organy orzekające udzielając pozwolenia wodnoprawnego oparły się o operat wodnoprawny sporządzony w lutym 2001 r. oraz na ekspertyzie skutków oddziaływania na środowisko planowanej hodowli pstrąga wykonanej w listopadzie 2001 r. przez mgr inż. A. R. Strona skarżąca w toku postępowania przedłożyła opinię prof. dr hab. J. Ch. z lipca 2001 r., w ocenie którego, wydanie pozwolenia wodnoprawnego nie jest możliwe z uwagi na kolizję zamierzonego korzystania z wód z ochroną środowiska. Wobec takich wniosków powyższej opinii całkowicie odmiennych od stanowiska zajętego przez A. R. obowiązkiem organu było wyjaśnienie różnych stanowisk biegłych poprzez np. uzyskanie uzupełniającej opinii A.R. Ponadto organ odwoławczy nie rozważył kwestii, czy w zmienionym stanie prawnym operat wodnoprawny sporządzony w lutym 2001 r. odpowiada wymogom art.132 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. Prawo wodne, ani tego czy dla rozstrzygnięcia sprawy zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Sąd uznał za trafne stwierdzenie organu odwoławczego, że ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne nie wymaga pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń do oczyszczania ścieków tj. urządzeń wymienionych w pkt A d decyzji organu I instancji. W tej sytuacji decyzja organu I instancji jest wadliwa i organ odwoławczy winien był rozważyć zastosowanie art.105 § 1 kpa. Sąd stwierdził, że wadliwe jest stanowisko organu II instancji, iż ustalenie warunków dodatkowych w pkt B a polegających na zobowiązaniu inwestorów do wykonania stawów i obiektów towarzyszących zgodnie z projektem technicznym zawarty w operacie, ale uzupełnionym o rozwiązania zawarte w pkt 8.4. ekspertyzy biegłej A. R. jest prawidłowe. Tak nałożony obowiązek wykracza poza projekt techniczny będący częścią operatu wodnoprawnego. Skoro organ podzielił stanowisko biegłej A.R., że przyjęte w operacie rozwiązania dotyczące oczyszczanie wód pohodowlanych są niewystarczające i zaaprobował zmiany w tym zakresie opisane w pkt 7.3 i 8.4 ekspertyzy, to pozwolenie wodnoprawne nie może odsyłać do ekspertyzy. Wskazane uchybienia stanowią wytyczne do dalszego toku postępowania w sprawie. Skarga kasacyjna od powyższego wyroku wniesiona przez wspólników Spółki Cywilnej "G" została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] sygn. akt [...]. Wojewoda decyzją z dnia [...] na podstawie art.138 § 1 pkt 2 oraz art. 104 § 1 kpa w z związku z art. 126 oraz art. 204 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. (Dz.U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. G.-H. od decyzji Starosty z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części : 1. pkt A pkt "d" – dotyczącej wykonania urządzeń zabezpieczających wody odbiornika przed zanieczyszczaniem i umorzył postępowanie w tej części, 2. pkt A pkt "e" – dotyczącej stężeń zanieczyszczeń w wodach poprodukcyjnych na odpływie z ośrodka i ustalił, że najwyższy dopuszczalny wzrost zawartości substancji w wodach wykorzystywanych na potrzeby gospodarstwa pstrągowego nie może przekroczyć wartości: |Lp. |Nazwa wskaźnika |Jednostka |Najwyższy dopuszczalny wzrost ilości | | | | |substancji | |1. |Pięciodobowe biochemiczne zapotrzebowanie tlenu(BZT5) |mg O2/l |3 | |2. |Chemiczne zapotrzebowanie tlenu (ChZTCr) |mg O2/l |7 | |3. |Zawiesiny ogólne |mg/l |6 | Ponadto organ w treści rozstrzygnięcia stwierdził, że pozostała treść decyzji nie ulega zmianie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał przebieg postępowania i po ponownej analizie dokumentów stwierdził, że przedstawione w toku postępowania opinia prof. dr hab. J.Ch. oraz ekspertyza skutków oddziaływania na środowisko planowanej hodowli pstrąga wykonana przez mgr A.R. wykazały planowane przyrosty zanieczyszczeń w wodzie pohodowlanej. W czasie ich sporządzania nie było aktu prawnego określającego dopuszczalne wzrosty zawartości substancji w wodach wykorzystywanych na potrzeby chowu lub hodowli ryb łososiowatych, stąd też możliwe były różne oceny odprowadzanych wód pohodowlanych. Dopiero po wydaniu, na podstawie art. 45 ust.1 pkt 1 i 3 ustawy z 18 lipca 2001 Prawo wodne, rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie warunków, jakie należy spełniać przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 212, poz. 1799), można jednoznacznie stwierdzić, w którym momencie odprowadzanie wód pohodowlanych będzie sprzeczne z wymogami ochrony środowiska. Przedstawione w opinii i ekspertyzie wielkości przyrostów zanieczyszczeń wskazują na dotrzymanie dopuszczalnych wielkości – tym samym nie można stwierdzić, że rozbudowa ośrodka pstrągowego będzie sprzeczna z wymogami ochrony środowiska. Za niezasadny uznano zarzut dotyczący nie przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji, do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zaliczono inwestycje w rolnictwie, związane z hodowlą ryb łososiowatych. Zgodnie z art. 25 ust.3 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o dostępie do informacji o środowisku jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 109, poz. 1157 ze zm.), mającym zastosowanie w sprawie stosownie do art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 100, poz. 1085), postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko poprzedza wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 179, poz.1490) określono rodzaje przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko – w którym w § 3 pkt 1 pkt 8 lit. g do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rolnictwie i leśnictwie zaliczono tyko m.in. chów lub hodowlę ryb w stawach typu pstrągowego, jeżeli produkcja przekroczy 1 t ryb przy poborze 1 l wody na sekundę w miejscu ujęcia wody. Jednocześnie stwierdzono, że traci moc rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji. W związku z tym rozbudowa ośrodka pstrągowego "G" przestała być zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W toku postępowania nie został ujawniony materiał dowodowy, na podstawie którego należałoby stwierdzić, że pozwolenie wodnoprawne narusza dokumenty, o których jest mowa w art. 125 pkt 1 i 2 ustawy Prawo wodne. Organ odwoławczy, uwzględniając zapis art. 132 ust. 9 ustawy Prawo wodne uznał, ze przedłożony w toku postępowania operat wodnoprawny wraz z ekspertyzą wyjaśniają najbardziej istotne wymagania określone w art. 132 ustawy. Nawet bez realizacji dodatkowych rozwiązań technicznych wskazanych w ekspertyzie, na instalacji do oczyszczania wód pohodowlanych, możliwa jest redukcja zanieczyszczeń do dopuszczalnych wartości. Zmiana decyzji w części dotyczącej warunków odprowadzania wód pohodowlanych wynika z rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska a dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 137, poz. 984). Zgodnie z ustawą Prawo wodne, urządzenia do oczyszczania ścieków, tj. urządzenia wymienione w pkt A pkt d decyzji organu I instancji, nie zostały zaliczonego do urządzeń wodnych, których wykonanie wymaga pozwolenia wodnoprawnego. W związku z tym umorzono postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. G.-H. zarzuciła: 1. rażące naruszenie art. 132 ust.9 w zw. z art. 204 ustawy Prawo wodne poprzez uznanie dopuszczalności zastosowania art. 139 ust. 9 Prawa wodnego do operatu wodnoprawnego sporządzonego przed wejściem w życie ustawy Prawo wodne, według wymagań nieobowiązującego zarządzenia Ministra Rolnictwa z 1976 r., 2. rażące naruszenie prawa art.7, 77, 80 k.p.a. w zw. z art. 125 pkt 3, art. 126 pkt 1, art. 204 ust.1 oraz art. 132 ustawy Prawo wodne, polegające na udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego: - w oparciu o operat wodnoprawny nie odpowiadający w sposób oczywisty wymaganym warunkom, - na podstawie ustaleń odnośnie do stanu faktycznego istniejącego w grudniu 2001 r. bez jakichkolwiek czynności dowodowych zmierzających do aktualizacji materiału dowodowego w tym zakresie w ponownie przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym, - dotyczącego w części sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną, - przy wadliwym ograniczeniu oceny przesłanki zgodności z wymaganiami ochrony środowiska tylko do zagadnienia przyrostu ładunku zanieczyszczeń w odprowadzonych wodach poprodukcyjnych przy jednocześnie całkowitym braku odniesienia do wpływu zrzutu tych wód na istniejący i wymagany stan chemiczny, ilościowy wód oraz potencjał ekologiczny wód rzeki G., do której ścieki te są odprowadzane, - przy pominięciu w postępowaniu dowodowym okoliczności, że ośrodek znajduje się w granicach projektowanego obszaru sieci Natura 2000 " Dolina Rzeki G.", - przy jedynie pozornym odniesieniu się do rozbieżności w opiniach biegłych A. R. i J.Ch. 3. rażące naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., wyrażające się w pominięciu części zarzutów odwołania. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a. – sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przy czym zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie rozważań w niniejszej sprawie wskazać należy, iż przedmiotowa sprawa była już przedmiotem oceny w postępowaniu sądowym zakończonym wyrokiem z dnia [...] uchylającym decyzję organu odwoławczego. Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego toku postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem zaskarżenia. Jak wynika z treści powołanego przepisu orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawie określonym trybie i jeżeli nie nastąpiła zmiana stanu faktycznego i prawnego. Uwzględniając powyższe uwagi za niezasadny należy uznać zarzut wydania w rozpoznawanej sprawie pozwolenia wodnoprawnego w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej decyzją administracyjną. Zarzut ten był rozpoznany przez Sąd w sprawie [...]. Jak wynika z treści uzasadnienia wyroku z dnia [...] przedmiotowa decyzja dotyczy nowych obiektów – nowego ujęcia wody, nowych obiektów stawowych i nowych rozwiązań do oczyszczania wód poprodukcyjnych niż objętych decyzją z dnia 15 kwietnia 1997 r. o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód rzeki G. Ta ocena prawna wiąże Sąd przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę wydał zaskarżoną decyzję na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Zgodnie z art. 136 i art. 138 k.p.a. organ odwoławczy obowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny sprawy istniejący w dacie rozpatrywania odwołania. Uwzględniając powyższe unormowania za zasadne należy uznać zarzuty skargi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 kpa. Zgodnie z art. 131 ustawy Prawo wodne wszczęcie postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego następuje na wniosek i aby temu wnioskowi można było nadać bieg, należy dołączyć do niego dokumenty w nim wymienione. Tymi dokumentami jest m.in. operat wodnoprawny sporządzony nie w dowolnej formie, lecz w formie ustawowo zastrzeżonej. Według art. 132 ustawy Prawo wodne operat sporządza się w formie opisowej i graficznej, co oznacza, że powinien być sporządzony na piśmie, zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym. W rozpoznawanej sprawie operat wodnoprawny został sporządzony w lutym 2001 r. w okresie kiedy obowiązywała ustawa z dnia 24 października 1997 r. Organ odwoławczy wbrew wytycznym Sądu zawartym w wyroku z dnia 7 kwietnia 2002 r. nie rozważył kwestii czy w zmienionym stanie prawnym operat wodnoprawny sporządzony w lutym 2002 r. odpowiada wymogom art. 132 ustawy Prawo wodne co stanowi naruszenie art. 153 ustawy P.p.s.a. Dodatkowo należy za zasadne uznać zarzuty skargi, że nie odzwierciedla on stanu faktycznego na dzień wydania decyzji ze względu na znaczny upływ czasu od jego opracowania do dnia wydania zaskarżonej decyzji i zmianę przepisów prawnych ustawy Prawo wodne i przepisów wykonawczych, w tym rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz.U. Nr 212, poz. 1799). Organ odwoławczy z naruszeniem art. 156 ustawy P.p.s.a. nie zastosował się do innych wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w sprawie [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał za wadliwe stanowisko organu odwoławczego, dotyczące ustalenia warunków dodatkowych w pkt B A i odwołujące się do rozwiązań zawartych w ekspertyzie biegłej A.R. Operatu wodnoprawnego nie można utożsamiać z ekspertyzą, dlatego rozwiązania techniczne przedstawione w ekspertyzie nie mogą " zastąpić" projektu technicznego stanowiącego część operatu wodnoprawnego. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda nie zastosował się do zaleceń Sądu bowiem w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji stwierdził, że "pozostała treść decyzji (w tym pkt B a) nie ulega zmianie. Dodatkowo należy stwierdzić, że tak sformułowane rozstrzygnięcie stanowi naruszenie art. 138 kpa, określającego rodzaje rozstrzygnięć organu odwoławczego. Za zasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 132 ust. 9 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którym, organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego może odstąpić od niektórych wymagań dotyczących operatu. Operat wodnoprawny jest dokumentem sformalizowanym, co znajduje wyraz w ustawowym określeniu warunków i jego treści w art. 132 ustawy Prawo wodne. Użyte w tym przepisie sformułowanie "może" nie oznacza dowolności organu w odstąpieniu od wymagań określonych w art. 132 cytowanej ustawy. Odstąpienie przez organ wydający pozwolenie wodnoprawne od niektórych wymagań winno być poprzedzone w pierwszej kolejności ustaleniem czy operat odpowiada wymogom określonym w art. 132 ustawy Prawo wodne a następnie dokładną analizą jego treści, wskazaniem, od których wymagań operatu odstąpiono, oraz zawierać uzasadnienie przyczyn odstąpienia od wymagań operatu wodnoprawnego. Lakoniczne wskazanie w uzasadnieniu decyzji przez organ odwoławczy, że "przedłożony w toku postępowania operat wodnoprawny wraz z ekspertyzą (która, jak wskazano wcześniej nie może zastępować operatu wodnoprawnego) wyjaśniają najbardziej istotne wymagania określone w art. 132 ww. ustawy" uniemożliwia Sądowi kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa. Zdaniem Sądu organ odwoławczy nie zastosował się również do wytycznych Sądu dotyczących wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy operatem wodnoprawnym i ekspertyzą sporządzoną przez biegłą A.R. a opinią rzeczoznawcy J.Ch. Ogólnikowe stwierdzenie, że w czasie ich sporządzania nie było aktu prawnego określającego dopuszczalne wzrosty zawartości substancji w wodach wykorzystywanych na potrzeby chowu i hodowli ryb łososiowatych, dlatego możliwe były różne oceny wpływu odprowadzanych wód pohodowlanych na środowisko, zdaniem Sądu jest niewystarczające dla wyjaśnienia tych rozbieżności. W dacie wydawania zaskarżonej decyzji obowiązywało ww. rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi (...) i na postawie aktualnie obowiązujących przepisów prawnych i stanu faktycznego na dzień wydania decyzji organ powinien ustalić czy rozbudowa ośrodka pstrągowego będzie sprzeczna z wymogami ochrony środowiska. Zgodnie z art. 125 pkt 3 pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska oraz dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków, wynikających z odrębnych przepisów. Jak zasadnie podniesiono w skardze, ograniczenie organu udzielającego pozwolenia wodnoprawnego, oceny przesłanki zgodności z wymaganiami ochrony środowiska, do zagadnienia przyrostu ładunku zanieczyszczeń w odprowadzanych wodach poprodukcyjnych nie może stanowić podstawy do uznania, że pozwolenie wodnoprawne nie narusza wymagań ochrony środowiska bowiem nie zawiera ustaleń dotyczących wpływu zrzutu tych wód na istniejący i wymagany stan chemiczny, ilościowy wód rzeki G., do której ścieki są odprowadzane. Wyżej wskazane uchybienia stanowią wytyczne do dalszego postępowania w sprawie. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" i "c", art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.