I OZ 820/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia T. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1062/08 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. i M. W. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 września 2008 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. i M. W. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd powołał się na art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze z dnia 11 lipca 2008 r. (data wpływu do organu) T. W. i M. W. zwrócili się o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Wniosek w tym przedmiocie nie został przez nich uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd zwrócił uwagę, że każda decyzja wywołuje określone skutki prawne, zaś wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy wykonanie aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy, a nie na sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżący nie przytoczyli żadnych okoliczności na poparcie złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania wskazanej powyżej decyzji, a tym samym nie uprawdopodobnili wystąpienia powyższych przesłanek. Zażalenie na to postanowienie wnieśli skarżący. W uzasadnieniu zażalenia wskazali, że nie wiedzieli o tym, iż taki wniosek musi być dodatkowo uzasadniony. Gdyby bowiem mieli wiedzę co do tego z pewnością przytoczyliby stosowne argumenty. Kwestionowana decyzja już na dzień dzisiejszy wywarła trudne do odwrócenia skutki. Nie chcąc się narażać na spłatę należnych za ten lokal opłat skarżący podjęli działania mające na celu zwolnienie lokalu przy [...] w I., co zaowocowało chociażby utratą przez nich stałego meldunku oraz utratę sporej części mienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd może - na wniosek skarżącego - wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności, jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przed sądem aktu lub czynności. Objęcie skarżącego tzw. ochroną tymczasową nie jest działaniem podejmowanym przez sąd z urzędu. Nie jest również działaniem obligatoryjnym podejmowanym przez sąd po złożeniu wniosku w tym przedmiocie. Uwzględnienie wniosku i wstrzymanie wykonania aktu lub czynności organu administracji publicznej jest uzależnione od działań podjętych przez podmiot domagający się przyznania mu tego rodzaju ochrony. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Zatem to strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. jest zobowiązana do wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Należy wskazać, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności, a wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu. W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 22/04; z dnia 30 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 30/04; z dnia 22 grudnia 2004 roku, sygn. akt OZ 871/04; z dnia 1 czerwca 2004 roku, sygn. akt OZ 105/04). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przytoczyli żadnych okoliczności przemawiających za jego zasadnością. Nie wykazali również, w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tych okolicznościach, należało uznać, iż zaskarżone postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.