II SA/Wa 617/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant Agnieszka Kolasa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2008 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] (Nr [...]) w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku K. K. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, zgłoszonego w zażaleniu na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2007 r. nr [...], wzywające K. K. do opróżnienia z rzeczy i osób jego prawa reprezentujących lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w W., pod rygorem zastosowania środka egzekucyjnego w postaci przymusowego opróżnienia lokalu, powołując się na art. 56 par. 3 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), odmówił K. K. zawieszenia postępowania egzekucyjnego w sprawie opróżnienia przez ww. lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w W. W uzasadnieniu podał, że K. K., argumentując swój wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, powołał się na sytuację rodzinną oraz brak środków finansowych na wynajem lub kupno mieszkania. Organ wyjaśnił, iż zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego może nastąpić tylko z przyczyn wymienionych w art. 56 par. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem Wojewody [...] w przypadku wnioskodawcy żadna z przesłanek, o których mowa w ww. art. nie występuje. Pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. K. K. wniósł do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zażalenie na ww. postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. Zaznaczył, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu, albowiem nie odnosi się ono do argumentów podniesionych przez niego w piśmie adresowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w dniu [...] maja 2007 r., w którym podnosił m. in., że główny najemca lokalu – ojciec skarżącego J. K., w 2003 r. otrzymał zgodę od Komendy Głównej Policji na wykup przedmiotowego lokalu nr [...] przy ulicy [...] w W. Do sfinalizowania wykupu mieszkania nie doszło, gdyż sprawa była wstrzymana przez urzędników na kilka lat, a w 2005 r. J. K. zmarł. Podkreślił, że jako następca prawny swojego ojca pragnie owo mieszkanie wykupić. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia i postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 144 ww. ustawy w zw. z art. 18 i art. 56 par. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...]. Uzasadniając ww. postanowienie Minister wyjaśnił, że Wojewoda [...] wszczął wobec K. K. postępowanie egzekucyjne w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w W. na podstawie wystawionego przez Komendę Główną Policji tytułu wykonawczego z [...] maja 2007 r. nr [...], w oparciu o ostateczną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2005 r. nr [...], orzekające o opróżnieniu przez ww. przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Następnie Wojewoda [...] w dniu [...] maja 2007 r. wydał postanowienie nr [...] o zastosowaniu wobec K. K. środka egzekucyjnego w postaci opróżnienia omawianego lokalu mieszkalnego. K. K. składając zażalenie na ww. postanowienie wniósł m. in. o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Minister zaznaczył, iż instytucja zawieszenia postępowania egzekucyjnego polega na wstrzymaniu czynności egzekucyjnych na skutek przeszkód w jego prowadzeniu, przy czym chodzi o przeszkody, które powstały w toku postępowania egzekucyjnego oraz, co do których istnieje prawdopodobieństwo ich usunięcia, a po ich usunięciu postępowanie toczy się dalej. Przesłanki zawieszenia postępowania egzekucyjnego zostały wymienione enumeratywnie w art. 56 par. 1 pkt 1-5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym i są nimi: 1) wstrzymanie wykonania, odroczenie terminu wykonania obowiązku albo rozłożenie na raty spłat należności pieniężnej; 2) śmierć zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) utrata przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i brak jego przedstawiciela ustawowego; 4) żądanie wierzyciela; 5) inne przypadki przewidziane w ustawach. Organ podkreślił, że przesłanki te mają charakter obligatoryjny, co oznacza, że w sytuacji spełnienia którejkolwiek z nich organ egzekucyjny ma obowiązek zawiesić postępowanie egzekucyjne. Ponadto, zgodnie z art. 34 par. 3 powołanej ustawy, organ egzekucyjny zobowiązany jest zawiesić postępowanie egzekucyjne, jeśli wierzyciel nie zajmie w ciągu 14 dni stanowiska odnośnie wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji. Zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiotowej sprawie nie zaszła żadna z wymienionych wyżej okoliczności, dająca podstawę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Według Ministra okoliczności powołane przez K. K. w zażaleniu nie mieszczą się w katalogu przesłanek uprawniających i zobowiązujących organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania, a ponadto z uwagi na to, że dotyczą zakończonego ostateczną decyzją postępowania jurysdykcyjnego nie mogą być w ogóle przedmiotem rozpatrywania przez organ egzekucyjny. Zgodnie bowiem z art. 29 par. 1 ww. ustawy, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Pismem z dnia [...] marca 2008 r. K. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniósł o uchylenie postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] i umorzenie postępowania egzekucyjnego, "gdyż prowadzenie egzekucji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią tytułu wykonawczego". Podkreślił, że nałożony na niego obowiązek jest niewykonalny, a zastosowany wobec niego środek egzekucyjny jest zbyt uciążliwy, albowiem nie ma się dokąd wyprowadzić. Ponadto wskazał na nierzetelne prowadzenie sprawy przez Komendę Główną Policji, które doprowadziło do przewlekłego jej załatwiania i naruszyło zasady słusznego interesu obywatela. Dodatkowo podniósł, iż "ze względu na to, że wierzyciel podał w treści tytułu wykonawczego lokal", do którego miał się przenieść skarżący, a do którego nie przysługuje mu prawo, tytuł wykonawczy powinien być zwrócony wierzycielowi, a organ egzekucyjny nie powinien przystąpić do egzekucji. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, prezentując pogląd przedstawiony w wydanych postanowieniach, mówiący, iż zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r., wydane zostały wskutek niewystąpienia przesłanek umożliwiających zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w szczególności przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem tak zaskarżone, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie, są zgodne z prawem. Instytucja zawieszenia postępowania egzekucyjnego polega na wstrzymaniu czynności egzekucyjnych na skutek przeszkód w ich prowadzeniu. Chodzi tu o przeszkody, które powstały w toku postępowania egzekucyjnego oraz, co do których istnieje prawdopodobieństwo ich usunięcia. Podstawę zawieszenia postępowania egzekucyjnego stanowi art. 56 par. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu: 1) w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej; 2) w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego; 3) w razie utraty przez zobowiązanego zdolności do czynności prawnych i braku jego przedstawiciela ustawowego; 4) na żądanie wierzyciela; 5) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Omawiany przepis wylicza w sposób enumeratywny okoliczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny jest związany treścią tego przepisu, co oznacza, że o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, czy odmowie jego zawieszenia nie decyduje uznanie organu lecz wystąpienie ww. przesłanek. Należy przy tym zaznaczyć, iż pojawienie się którejkolwiek z wymienionych powyżej okoliczności obliguje organ egzekucyjny do zawieszenia postępowania. Z kolei zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie jest możliwe, gdy żaden z powyższych warunków nie zachodzi. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ decyzyjny postąpił prawidłowo odmawiając zawieszenia postępowania egzekucyjnego, gdyż w przypadku skarżącego żadna z przesłanek przewidzianych w art. 56 par. 1 ww. ustawy nie wystąpiła. Skarżący nie wskazał na istnienie którejkolwiek ze wskazanych przesłanek zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając wniosek o jego zawieszenie podniósł, że prowadzenie egzekucji w stosunku do jego osoby w konsekwencji oznacza dla niego bezdomność, albowiem nie ma się dokąd wyprowadzić, a zarobki jakie otrzymuje uniemożliwiają mu wynajęcie, czy też zakup mieszkania. Odnosząc się do argumentacji skarżącego należy zaznaczyć, iż okoliczności związane z sytuacją ekonomiczną strony skarżącej w świetle powyższych rozważań nie uzasadniają zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Odpowiadając z kolei na zarzut podniesiony w skardze, odnośnie podania w treści tytułu wykonawczego lokalu, do którego miał się przenieść skarżący, a do którego, zdaniem skarżącego, nie ma on prawa, w związku z czym tytuł wykonawczy powinien być zwrócony wierzycielowi, a organ egzekucyjny nie powinien przystąpić do egzekucji, należy podkreślić, że jest on nietrafny. Egzekucja w stosunku do skarżącego została wszczęta i prowadzona na podstawie określonego tytułu wykonawczego, tj. tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2007 r. nr [...]. Zgodnie z art. 29 par. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest on natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Badając dopuszczalność egzekucji organ egzekucyjny nie bada prawidłowości decyzji, która stała się podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.