I OZ 670/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 11 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Miasta P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 799/08 o nieuwzględnieniu wniosku Miasta P. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...], nr [...] w sprawie ze skargi Miasta P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 799/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił wniosku Miasta P. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...], nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji powołał się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby zostały spełnione przesłanki określone we wskazanym przepisie. Na to postanowienie zażalenie złożył pełnomocnik Miasta P., podnosząc między innymi, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji powinien uwzględnić wszystkie okoliczności, nawet te nie podniesione we wniosku, o ile są one możliwe do wyinterpretowania na podstawie obowiązujących przepisów oraz akt sprawy. W odpowiedzi na zażalenie, spadkobiercy S. i A. P., wnieśli o oddalenie zażalenia, przychylając się do stanowiska Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, o czym stanowi art. 61 § 3 wskazanej wyżej ustawy. Podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zaznaczyć, że z art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż to strona jest zobowiązana do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd musi opierać się na materiale pozwalającym zająć stanowisko. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Na etapie rozpoznawania wniosku Sąd winien wziąć pod rozwagę wszelkie okoliczności, jednak przyjęcie takiego poglądu nie może prowadzić do całkowitego zwolnienia strony z podania jakichkolwiek przyczyn mających uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i w konsekwencji do przerzucania w całości ciężaru wskazania tych przesłanek na sąd administracyjny. Przesłanką wstrzymania postanowienia jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, przy czym ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. W niniejszej sprawie skarżące Miasto P. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji zawarło w skardze, przy czym nie uzasadniło wystarczająco powyższego wniosku, nie przytoczono bowiem żadnych okoliczności przemawiających za zasadnością zgłoszonego wniosku. Skarżące Miasto P. nie wykazało, w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd pierwszej instancji nie miał obowiązku domyślać się jakimi względami kierował się skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie jej wykonania. Również w zażaleniu skarżące Miasto P. nie uzasadniło w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Argument, iż w obowiązującym systemie prawnym istnieje rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych, co prowadzi – w ocenie skarżącego – do stwierdzenia, że "osoba nieuprawniona, lecz wpisana do księgi wieczystej jako uprawniona, może skutecznie przenieść na działającego w dobrej wierze prawo, które faktycznie jej nie przysługuje", nie stanowi w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykazania, że transakcja taka może mieć miejsce. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.