II SA/Gl 316/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2008 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zjazdu z drogi publicznej oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] r., przedkładając w załączeniu plan sytuacyjny, [...] Spółka z o.o. w K. wystąpiła o zaopiniowanie propozycji lokalizacji zjazdu z ulicy [...] w S. na teren działki nr [...], tj. na parking przy pawilonie handlowym, w związku z planowaną obsługą komunikacyjną tegoż pawilonu. Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r., nr [...] odmówił wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu w zaproponowanym przez wnioskodawcę miejscu. Na skutek odwołania Spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...] uchyliło powyższe rozstrzygnięcie w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolegium w pisemnych motywach swojego rozstrzygnięcia powołując się na protokół z posiedzenia Zespołu Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego z dnia [...] r. stwierdziło, że organ pierwszoinstancyjny przeprowadzając wizję w terenie celem zaopiniowania lokalizacji zjazdu, nie zapewnił stronie postępowania udziału w tej czynności, tym samym naruszył art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 79 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zwaną k.p.a. W dalszej kolejności podniosło, iż w aktach sprawy brak jakiegokolwiek protokołu z przeprowadzenia wizji, jak również brak dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do nieruchomości, na której ma być umiejscowiony przedmiotowy zjazd z drogi publicznej. W kolejnej decyzji z dnia [...] r., nr [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta S. ponownie odmówiono zgody na lokalizację zjazdu z ul. [...] w S. Również i ten akt, wskutek odwołania [...] Spółki z o.o. w K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze na mocy decyzji z dnia [...] r., nr [...] uchyliło w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż nie ma dowodów, które potwierdzałyby zrealizowanie w dotychczasowym postępowaniu wobec strony zasad z art. 10 § 1, art. 79 i art. 91 k.p.a., a w szczególności zagwarantowania jej uczestniczenia w przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego, możliwości ustosunkowania się do niej, jak również wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji. Z materiału dowodowego sprawy wynika bowiem, iż wszelkie pisma kierowane były do Spółki za pośrednictwem faksu, na co strona stosownej zgody nie wyraziła. Nadto w telefaksie z dnia [...] r. nie zakreślono terminu zapoznania się z aktami i nie poinformowano o przeprowadzeniu nowego dowodu w sprawie, tj. opinii z zakresu ruchu drogowego. Na koniec organ odwoławczy zwrócił również uwagę, na nieprzedłożenie stosownego upoważnienia do wydania decyzji w trybie ustawy o drogach publicznych, przez Zastępcę Prezydenta Miasta S. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S. na podstawie art. 19 ust. 1 i 5, art. 20 pkt 8, art. 29 i art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), a także art. 104 k.p.a. po raz trzeci odmówiono zgody na lokalizację wnioskowanego zjazdu. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ w pierwszej kolejności wskazał, iż ulica [...] w S. jest drogą publiczną powiatową. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy przyjęto, iż strona na każdym etapie postępowania miała możliwość wglądu i zapoznania się z dokumentami, a co za tym idzie zajęcia stanowiska w sprawie. I tak w dniu [...] r. w miejscu zaznaczonej lokalizacji zjazdu, miała miejsce wizja w terenie z udziałem strony oraz Komisji Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, a także przedstawiciela Komendy Miejskiej Policji i Straży Miejskiej. Z kolei w dniu [...] r. na spotkaniu w Wydziale Organizacji Zarządzania Drogami i Ruchem Drogowym Urzędu Miasta S., przy omawianiu możliwości skomunikowania działki [...], na którym stwierdzono, że działka ta graniczy tylko z ul. [...], a każde inne rozwiązanie komunikacyjne wymagałoby ustanowienia służebności, zapewniono stronie swobodę wypowiedzi. Prezydent Miasta S. zwrócił również uwagę, iż strona pomimo wezwania, nie przedłożyła dokumentu o prawie do dysponowania nieruchomością do której zaproponowano zjazd, zaś fakt, iż jest ona właścicielem przedmiotowej działki, ustalono na podstawie map własnościowych oraz wypisu z rejestru gruntów. Organ argumentując swoje stanowisko zaakcentował, że w dobie narastającego natężenia ruchu drogowego lokalizacja zjazdu z drogi publicznej powinna odbywać się z zachowaniem zasad bezpieczeństwa ruchu zarówno dla pojazdów, jak i pieszych. Powołując się na treść rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 3 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430) stwierdził, iż wjazd na drogę nie może być usytuowany w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę (§ 113 ust. 7). Nadto podniósł, iż zjazd powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze (§ 77), zaś na drodze klasy "G" należy ograniczyć liczbę i częstotliwość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas (§ 9 ust 1 pkt 4 powołanego rozporządzenia). W dalszej części uzasadnienia przywołał treść § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), w myśl którego, przy zagospodarowaniu działki budowlanej, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, należy urządzić miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, uwzględniając przy tym osoby niepełnosprawne. W ocenie organu, co potwierdza przeprowadzona wizja w terenie, proponowany wyjazd zlokalizowany jest w miejscu, które nie zapewnia wymaganej widoczności, co może utrudniać bezpieczne włączanie się do ruchu, a w konsekwencji pogorszyć bezpieczeństwo ruchu drogowego w tym rejonie. Nadto organ zasygnalizował, iż nie bez znaczenia pozostaje bliskie sąsiedztwo przystanku autobusowego, z którego korzysta wielu mieszkańców, a także przystanku tramwajowego oraz przejścia dla pieszych przez ul. [...]. Zwrócił przy tym uwagę, iż osoby idące z przystanku tramwajowego przechodząc na drugą stronę jezdni kierują się chodnikiem przez który zaproponowano zjazd. Broniąc swojej tezy podniósł, iż w pobliżu znajdują się drogi o niższej klasie technicznej, co stwarza dostępność do posesji nr [...] od strony dróg bocznych. Organ pierwszej instancji powołując się na sporządzoną w [...] r. opinię biegłego w zakresie inżynierii ruchu drogowego i techniki samochodowej oraz inżynierii ruchu i sterowania ruchem drogowym Sądu Okręgowego w K. i K., przytoczył wymienione tam zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, które mają wpływ zarówno dla kierujących pojazdami na ul. [...], jak i dla kierujących wykonujących manewry prawoskrętu i lewoskrętu z projektowanego zjazdu. A mianowicie, bezpośrednie sąsiedztwo przejścia pieszych, przystanku autobusowego, nieznaczna odległość pomiędzy przystankiem autobusowym a tramwajowym, ograniczona widoczność w lewo budynkiem nr [...] zbliżonym do krawędzi jezdni na odległość około [...] m (patrząc w lewo z zaprojektowanej lokalizacji) oraz łukiem drogi w prawo (patrząc od ul. [...]), a przy tym panujące natężenie ruchu kołowego z udziałem samochodów ciężarowych oraz autobusów. Organ zaznaczył także, iż kwestie pomiarów mogących wpłynąć na parametry zjazdu powinny zostać uwzględnione dopiero przy sporządzaniu projektu budowlanego branży drogowej zjazdu. Mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a przy tym dobro mieszkańców miasta organ zważył, iż umiejscowienie zjazdu może wpłynąć na przeniesienie powołanych przystanków, zaś zarządca drogi nie może kierować się interesem tylko jednego podmiotu gospodarczego spychając potrzeby mieszkańców korzystających z transportu komunikacyjnego na dalszy plan. Wykonanie zjazdu to nowy stan komunikacyjny, który może pogorszyć warunki poruszania się pieszych i stworzyć dodatkowe zagrożenie w ruchu pojazdów. Natomiast usytuowanie lustra drogowego jest zasadne na istniejących skrzyżowaniach w miejscach o ograniczonej widoczności celem poprawy bezpieczeństwa drogowego, co w niniejszej sprawie nie zachodzi. Organ wyrażając swój pogląd wskazał, iż na odmowę wydania lokalizacji duży wpływ miały zastane warunki komunikacyjne panujące w terenie, lokalizacja zabudowy mieszkaniowej oraz lokalizacja w centrum dzielnicy mieszkaniowej. Na koniec wyjaśnił, iż na nieruchomość stanowiącą własność Spółki, dojazd może odbywać się poprzez ustanowienie służebności drogowej na sąsiednich nieruchomościach. W odwołaniu od tej decyzji Spółka wniosła o jej zmianę, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W pierwszej kolejności zarzuciła, iż podczas wizji z udziałem przedstawiciela Komendy Miejskiej Policji, nie wyrażono opinii, iż lokalizacja wjazdu w proponowanym miejscu miałaby wpłynąć na pogorszenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, a nadto nie zapoznano z jej treścią strony. Ponadto w tym zakresie postępowanie objęte było tajemnicą, w którym odwołująca się nie uczestniczyła bez swojej winy. Zdaniem Spółki istotne opinie dla rozstrzygnięcia sprawy wyrażone były po wizji bez zaznajomienia jej z ich treścią, co w efekcie uniemożliwiło jej ustosunkowanie się do zawartych w nich stwierdzeń. W konsekwencji powyższego zarzuciła, iż materiały w sprawie stanowiące podstawę rozstrzygnięcia były reglamentowane i nie doręczane stronie. W dalszej kolejności odwołująca się Spółka stwierdziła, iż organ zamiast żądać przedłożenia dokumentów o prawie dysponowania nieruchomością wnioskodawcy powinien w oparciu o fakty i dowody znane z urzędu niezwłocznie przystąpić do dalszego rozpoznania sprawy. Aprobując tezę, iż lokalizacja zjazdu z drogi publicznej powinna odbywać się z zachowaniem zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego zarówno dla pojazdów, jak i pieszych, nie podzieliła stanowiska organu, iż powyższe uzasadnia odmowę wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu dla nieruchomości, nawet jeśli jedynie w ten sposób Spółka może uzyskać dostęp do drogi publicznej. Spółka podkreśliła, iż przedmiotowa działka sąsiaduje z zabudowanymi nieruchomościami, przy czym fakt, iż z punktu widzenia komunikacyjnego istnieje możliwość utworzenia dojazdu od strony dróg bocznych, nie został niczym poparty. Odwołująca odnosząc się do zarzutu ograniczonej widoczności, wskazała na możliwość usytuowania zjazdu jedynie jako prawoskrętu z instalacją lustra, pozwalającego kierującym ze zjazdu na obserwację pozostałych uczestników ruchu drogowego na tym odcinku drogi. Wnioskując o uzupełnienie, bądź sporządzenie nowej opinii biegłego, zarzuciła dotychczasowej opinii nieuwzględnienie dokładnych pomiarów odległości i kątów, możliwości zastosowania dodatkowych oznakowań i urządzeń poprawiających stan bezpieczeństwa oraz możliwości przeniesienia przystanku autobusowego o [...] m w stronę niewykorzystywanego poszerzenia pasa jezdni, co usprawniłoby komunikację i zwiększyło bezpieczeństwo. Spółka wskazała również, że nie uchyla się od wykonania zjazdu ze wszelkimi warunkami, jakie musiałaby spełnić dla zachowania bezpieczeństwa w ruchu drogowym, na co organ nie zwrócił uwagi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną z powołaniem się na art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2007 r., Nr 19, poz.115) utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Kolegium wywiodło, że zjazd w rozumieniu art. 4 ust. 8 ustawy o drogach publicznych, to połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ odwoławczy nie podzielając podnoszonego przez stronę zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a., podniósł, iż organ pierwszej instancji uzasadniając decyzję, podał jej podstawy prawne i okoliczności faktyczne, na których się oparł. Przytaczając treść orzeczeń sądów administracyjnych, zwrócił uwagę, iż wobec braku ustawowych przesłanek wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych, zarządca drogi działając w granicach uznania administracyjnego, jest zobowiązany do jasnego określenia kryteriów podjętego rozstrzygnięcia, celem uniknięcia zarzutu dowolności. Wydając decyzję musi przestrzegać wytycznych w zakresie projektowania dróg, zawierających podstawowe dla bezpieczeństwa ruchu normy techniczne, celem zapewnienia bezpieczeństwa ruchu na drodze, któremu zagraża nadmierna liczba zjazdów, szczególnie z dróg o dużym natężeniu ruchu. Sam fakt bezpośredniej dostępności działki do drogi publicznej nie stwarza z mocy samego prawa możliwości ustanowienia zjazdu z tej drogi na działkę, zaś w przypadku kolizji indywidualnego interesu osoby ubiegającej się o budowę zjazdu z interesem społecznym, nie ma podstaw do podjęcia pozytywnej dla ubiegającego się decyzji w tym przedmiocie. Naczelną zasadą przy wyrażaniu zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym z niej korzystaniu. Organ odwoławczy reasumując podkreślił, iż z uwagi na przeprowadzone postępowanie dowodowe, w tym wizję w terenie, uzyskaną opinię biegłego, zachowanie zasad obowiązujących w postępowaniu administracyjnym, a nadto wyczerpujące uzasadnienie prawne i faktyczne - w jego ocenie, brak jest podstawy do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów art. 12 i art. 84 k.p.a., a w konsekwencji faktycznego pozbawienia dojazdu do nieruchomości będącej własnością skarżącej. Skarżąca nie zgadzając się z argumentacją poczynioną przez organy obu instancji, zaakcentowała, iż zjazd według wszelkiego oglądu jest możliwy do wykonania. W uzasadnieniu swojego stanowiska powołała się na argumenty przedstawiane już wcześniej w postępowaniu administracyjnym. W dalszej części skargi zarzuciła, iż twierdzenia o zagrożeniu bezpieczeństwa ruchu drogowego są zdawkowe i niepoparte rzeczowymi argumentami. Przedstawiając swoje racje, skarżąca podkreśliła ponownie gotowość sprostania koniecznym wymogom bezpieczeństwa w realizacji budowy i zasad użytkowania zjazdu, wskazując, iż oczekiwała na przytoczenie przez organ warunków, jakimi powinien odpowiadać zjazd. Skarżąca zarzuciła następnie, iż zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji nie wskazał sposobu rozwiązania dostępu do nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wskutek podniesionych w skardze kwestii organizacji ruchu drogowego w miejscu proponowanej lokalizacji zjazdu zauważył, iż podlegają one rozpatrzeniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.), regulującej zasady ruchu na drogach publicznych oraz w strefach zamieszkania, nie zaś ustawy o drogach publicznych, które zgodnie z treścią wniosku strony rozpatrywane były w oparciu o art. 29 tejże ustawy. Pełnomocnik skarżącej Spółki na rozprawie poparł argumenty zawarte w skardze, akcentując, iż podstawowym mankamentem opinii biegłego jest niewyjaśnienie rozwiązania problemu aktualnie istniejącego, co miało znaczenie dla oceny zasadności wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zawarte w skardze zarzuty nie mogły doprowadzić do podważenia legalności kontrolowanego aktu administracyjnego. Z przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115), zwanej dalej ustawą, wynika, że budowa zjazdu a zatem połączenia drogi publicznej z nieruchomością położoną bezpośrednio przy drodze, wymaga uzyskania przez właściciela lub użytkownika nieruchomości zezwolenia zarządcy drogi, wydawanego w drodze decyzji, na lokalizację zjazdu. Trafnie zauważa Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że przepisy ustawy nie określają wprost przesłanek wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu w określonym miejscu. Jednakże w art. 29 ust. 4 ustawodawca wskazał, że zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Wymogi te określone zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430). Jedną z podstawowych zasad – w odniesieniu do zjazdów z drogi – wymienia § 77 rozporządzenia, w myśl którego zjazd powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze oraz wymagań ruchu pieszych. Z kolei stosownie do § 113 ust. 7 pkt 1 i 2 rozporządzenia wyjazd z drogi do obiektu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła i w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę. Mając to na względzie podzielić należy pogląd organów, iż w przypadku ustalenia, a następnie wykazania, że zaprojektowany przez właściciela lub użytkownika nieruchomości zjazd zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym, stanowi to podstawę do odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu. W rozpoznawanej sprawie, jak to wynika z ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego, zjazd z drogi publicznej (ulicy [...] w S.) na teren nieruchomości skarżącej Spółki (działki nr [...]) zaprojektowany został przez wnioskodawcę w odległości [...] m od przejścia dla pieszych, [...] m od przystanku autobusowego obsługującego pięć linii oraz [...] m od przystanku autobusowo-tramwajowego obsługującego – oprócz wymienionych linii – jedną linię tramwajową. Dodać trzeba, że zjazd miał został zlokalizowany pomiędzy przejściem dla pieszych oraz pierwszym przystankiem autobusowym i to w miejscu gdzie do jezdni przylega chodnik, pod kątem prostym w stosunku do drogi. Niewątpliwie więc taki sposób lokalizacji zjazdu z drogi o tak znacznym natężeniu ruchu, czego dowodem są dokonane przez biegłego pomiary natężenia ruchu z podziałem na kierunki ruchu samochodów, rodzaje pojazdów i częstotliwość przejazdu w godzinach szczytu komunikacyjnego, stwarza potencjalne niebezpieczeństwo zagrożenia ruchu zarówno na drodze, jak i dla pieszych. Jeśli się dodatkowo weźmie pod uwagę praktyczną niemożność wykonania tzw. lewoskrętu (od strony działki skarżącej) oraz prawoskrętu z uwagi na bezpośrednią bliskość przy jezdni budynku nr [...] i wynikającą stąd ograniczoną widoczność, a ponadto usytuowanie w pobliżu zatoki – zagrożenie bezpieczeństwa w razie wykonania zjazdu w projektowanym miejscu staje się realne. Wbrew zarzutom sformułowanym w skardze twierdzenia organów o zagrożeniu bezpieczeństwa nie są więc zdawkowe i lakoniczne, przeciwnie – poparte zostały rzeczowymi argumentami nasuwającymi się w wyniku właściwej oceny i analizy materiału dowodowego. Ustalenia organów opierają się zasadniczo na treści opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego i techniki samochodowej oraz inżynierii ruchu i sterowania ruchem drogowym. Nieusprawiedliwione są zarzuty skarżącej zmierzające do podważenia treści opinii biegłego. Wynika z niej, iż biegły dokonał opisu stanu istniejącego, wskazał na geometrię układu drogowego, określił organizację ruchu drogowego, w miarę precyzyjnie dokonał pomiarów odległości projektowanego zjazdu w stosunku do przejścia dla pieszych i przystanków, a ponadto parametrów technicznych, wreszcie – na co już wskazano – określił natężenie ruchu drogowego. Okoliczność, iż w opinii biegłego zabrakło rozważań co do tego, czy zamontowanie lustra bezpośrednio przy zjeździe ograniczyłoby mogące powstać zagrożenie samo przez się nie dyskwalifikuje tej opinii. Zresztą w tym zakresie organ pierwszej instancji przeprowadził własne rozważania. Biegły analizując organizację ruchu drogowego i geometrię układu drogowego na tym terenie wypowiedział się w zakresie możliwości wykonania manewru tzw. lewo i prawoskrętu. Uwzględniając bliskość budynku nr [...] w stosunku do krawędzi jezdni (jedynie [...] m) ustawienie lustra nie usunęłoby zagrożenia powstania niebezpieczeństwa. Z kolei nierozważenie kwestii przeniesienia przystanku autobusowego w stronę zatoki przekracza granice sprawy wyznaczone normą art. 29 ustawy o drogach publicznych, na co trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy. Wydanie decyzji o udzieleniu bądź odmowie udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu następuje w oparciu o aktualny stan wynikający z organizacji ruchu drogowego, nie może więc organ czynić rozważań stanowiących przedmiot odrębnego postępowania i opierać się o zdarzenia przyszłe i niepewne. Odnosząc się do zarzutu, iż organy nie określiły precyzyjnie parametrów technicznych zjazdu należy stwierdzić, że stosownie do art. 29 ust. 3 ustawy w decyzji o zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się m.in. parametry techniczne, w oparciu o które winien zostać sporządzony projekt budowlany zjazdu. W niniejszej sprawie sposób określenia tych parametrów był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Dodatkowo wskazać przyjdzie, że wydanie zezwolenia lub odmowa wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu następuje na podstawie projektu przedstawionego przez wnioskodawcę (właściciela lub użytkownika nieruchomości). W toku całego postępowania skarżąca Spółka nie zmodyfikowała przedstawionego projektu, stąd czynienie zarzutu, iż organ nie określił alternatywnego rozwiązania powoduje uznanie go za nieusprawiedliwiony. Wreszcie podniesiona kwestia, że nieruchomość skarżącej nie posiada innego dostępu do drogi publicznej, stąd koniecznym jest urządzenie zjazdu w projektowanym miejscu, nie może stanowić wystarczającego argumentu przeciwko odmowie zezwolenia na lokalizację zjazdu. Ani z treści art. 29, jak również innych przepisów ustawy nie wynika obowiązek udzielenia zezwolenia w sytuacji, gdy nieruchomość nie graniczy w innym miejscu z drogą publiczną. W części wstępnej wskazano zaś, że w przypadku wykazania, że projektowany zjazd zagraża bezpieczeństwu w ruchu drogowym, stanowi to podstawę do odmowy udzielenia zezwolenia. Całokształt rozważań skłania do konkluzji, że podejmując zaskarżoną decyzję organ administracji działał na podstawie prawa nie naruszając zakreślonych ustawowo granic uznania. Skoro zarzuty zawarte w skardze i okoliczności brane pod rozwagę z urzędu nie podważyły zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, skargę należało oddalić. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł więc jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).