II FZ 487/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski (del.) po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 września 2008r. sygn. akt I SA/Rz 494/08 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Rz 546/07 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 rok postanowił: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy. U podstaw orzeczenia legło ustalenie, że skarżący, pomimo wezwania, nie uzupełnił braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie złożył go bowiem na urzędowym formularzu, o którym mowa w art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") co, stosownie do art. 257 P.p.s.a. skutkowało koniecznością pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W ocenie Sądu złożone przez skarżącego pismo datowane na 28 lipca 2008 r. nie czyniło zadość wymaganiom określonym w art.252 § 2 P.p.s.a.. W zażaleniu na postanowienie, domagając się jego uchylenia, skarżący wskazał, że wydanie przez sąd postanowienia było wynikiem błędu sądu i zignorowania pisma procesowego skarżącego z 28 lipca 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest oczywiście bezzasadna. Stosownie do art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. W myśl zaś art. 257 P.p.s.a. wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie usunęła w zakreślonym przez sąd terminie, pozostawia się bez rozpoznania, ale dopiero po wezwaniu wnioskodawcy do złożenia go na urzędowym formularzu w wyznaczonym przez sąd terminie i po jednoczesnym doręczeniu wnioskodawcy formularza. Skarżący wniosek o przyznanie prawa pomocy sformułował w skardze, nie składając jednak urzędowego formularza. Prawidłowo więc Sąd pierwszej instancji wezwał go do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, przesyłając mu ten wniosek oraz zakreślając siedmiodniowy termin do jego wypełnienia i złożenia, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skoro skarżący w zakreślonym terminie nie wykonał powyższego wezwania, zasadnie Sąd przyjął, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nieodpowiadający wymaganiom formalnym należało pozostawić bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). Oceny tej nie zmienia treść pisma skarżącego z dnia 28 lipca 2008 r., gdzie skarżący domagał się uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie, co do której domagał się wznowienia postępowania, a nadto zawarł krytyczną ocenę poczynań działającego w niej pełnomocnika z urzędu. Podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniami z dnia 17 września 2007 r. w sprawach o sygn. akt I SA/Rz 546/07 i I SA/Rz 547/07 zwolnił skarżącego od kosztów sądowych w całości i ustanowił dla niego adwokata. Przyznane skarżącemu w tym zakresie prawo pomocy obejmowało tylko, postępowania wywołane jego skargami na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 r. i zakończone prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 29 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Rz 546/07. Zakres przyznanego skarżącemu prawa pomocy nie obejmował zatem postępowania wywołanego jego wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem z 29 stycznia 2008 r. W tym postępowaniu skarżący wystąpił z nowym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy i wniosek ten był przedmiotem rozpoznania przez sąd. Skoro wniosek skarżącego, mimo wezwania, nie został złożony na urzędowym formularzu, to Sąd pierwszej instancji prawidłowo pozostawił wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 257 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., jako pozbawione uzasadnionych podstaw.